Γυναικεία αυτονομία. Μια έννοια η οποία φαινομενικά δεν θα έπρεπε να χρήζει ιδιαίτερης συζήτησης ειδικά στην σημερινή εποχή και στην σύγχρονη Ελλάδα. Κι όμως για μένα η γυναικεία αυτονομία μοιάζει με μια ανείπωτη ιστορία που μερικές φορές εμείς οι γυναίκες φοβόμαστε να συζητάμε αφότου γίνουμε μητέρες. Συχνά ζητήματα που αφορούν στον περιορισμό της αυτονομίας μας μοιάζουν να περνούν στην σφαίρα του “δεδομένου” καθώς αυτόματα ο διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος μας περιορίζεται και οι συνθήκες στην επαγγελματική μας ζωή επηρεάζονται σημαντικά. Κι όταν αυτό δεν συμβαίνει κι αναγκαζόμαστε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με τον ίδιο ρυθμό πέφτουμε θύματα του άγχους και των ενοχών μας για τον χρόνο που δεν προλαβαίνουμε να διαθέσουμε στα παιδιά μας.
Υπάρχουν λοιπόν νομίζω αρκετές από εμάς που μπαίνοντας σε ένα γάμο και κάνοντας παιδιά αναγκαζόμαστε να αφήσουμε κομμάτια της αυτονομίας μας ως επιλογή που θα μας επιτρέψει να έχουμε καλύτερη ισορροπία στην οικογενειακή μας ζωή. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο σύζυγος συχνά αναλαμβάνει περισσότερες ευθύνες εκτός σπιτιού ώστε να μπορεί η οικογένεια να επιβιώνει και σε οικονομικό επίπεδο. Αρκετές μητέρες μένουν πίσω στο σπίτι επειδή το επιλέγουν, αρκετές από αυτές όμως αναγκάζονται να μείνουν και άλλες παλεύουν να βρουν την πολυπόθητη ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής που δεν είναι καθόλου εύκολη. Για να μην αναφερθούμε και στις δυσκολίες που έχει αυτή η μαμά να αντιμετωπίσει στον επαγγελματικό χώρο όπου κινείται, ειδικά όταν το αντικείμενο του ενδιαφέροντος της είναι σαν να της φωνάζει ότι πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε αυτό ή τα παιδιά της.
Κι όταν όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η ζωή των παιδιών προχωρά μαζί με την δική σου, έρχεσαι αντιμέτωπη με τον εαυτό σου και τις επιλογές σου. Συχνά λοιπόν σκέφτομαι πως είτε είσαι η μαμά που τρέχει να προλάβει δουλειά και σπίτι είτε μένεις απλώς στο σπίτι φροντίζοντας την οικογένεια σου, είσαι αξιοσέβαστη. Θα έλεγα ότι σε κάθε περίπτωση είσαι μια μικρή ηρωίδα της ζωής. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να σκεφτείς τον εαυτό σου ως ένα αυτόνομο άτομο τότε τι περνάει άραγε από το μυαλό σου;
Αυτό που εγώ έχω να σου πω είναι ότι η αυτονομία μας ως γυναίκες-μητέρες είναι μια συνθήκη της ζωής μας που δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη καθώς η ίδια η λογική υποβάλλει ότι δεν μπορούμε να έχουμε τον ίδιο ρυθμό ζωής μετά τα παιδιά. Η αυτονομία μας όμως είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση η οποία ξεκινά από τον σεβασμό που δείχνουμε στον εαυτό μας και τον σεβασμό που αυθόρμητα κερδίζουμε πρώτα από τον σύζυγο και πατέρα των παιδιών μας κι έπειτα από το ευρύτερο περιβάλλον μας όταν έχουμε την δύναμη να προσαρμόζουμε τις επιλογές μας στις εκάστοτε συνθήκες υποστηρίζοντας τες στο έπακρο. Κι όταν λέω στο “έπακρο”, το εννοώ, καθώς μιλάμε για φάσεις ζωής οπού οι εμπειρίες μας, μας καθιστούν ιδιαίτερα ευάλωτες.
Η συζυγική ζωή λοιπόν μετά την απόκτηση των παιδιών χρειάζεται να είναι ένα πεδίο όπου ο καθένας μπορεί να έχει την δυνατότητα να διατηρεί την αυθεντικότητα του και να μην κρύβεται σταθερά πίσω από ρόλους. Όσα λιγότερα περιμένουμε εμείς οι γυναίκες από τους συζύγους μας και τους ανθρώπους που μας συντροφεύουν στην ζωή και ταυτόχρονα όσα περισσότερα απαιτούμε να γίνονται σεβαστά ακόμη κι όταν δεν συμβαδίζουν με τα κοινωνικά “πρέπει” ή μάλλον κυρίως όταν δεν συμβαδίζουν με αυτά,τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να μην φοβηθούμε και να μην εγκαταλείψουμε τον προσωπικό μας αγώνα που θα μας βοηθήσει να μην εξαρτηθούμε από άλλα πρόσωπα επιτρέποντας στην αυτονομία μας να πιστέψει πως από εδώ και πέρα η ύπαρξη της θα αφορά μόνο σε ότι βολεύει γενικώς να κάνουμε ώστε να μπορούμε να μένουμε ακλόνητες απέναντι σε όσα γύρω μας επιχειρούν να αλλοιώσουν την προσωπικότητα μας έτσι ακριβώς όπως αυτή είναι.
Μια γυναίκα που γίνεται μητέρα δεν σταματά να είναι ένα αυτόνομο πλάσμα για τον σύζυγο της και είναι αυτή η αυτονομία της που τελικά καλλιεργεί το ενδιαφέρον ανάμεσα στο ζευγάρι ακόμη και αν η ζωή με τα παιδιά είναι εξαιρετικά απαιτητική.
Αγαπημένες μου μανούλες και απολύτως δικαιολογημένα ευάλωτες ψυχούλες που παλεύετε να βρείτε την νέα σας ταυτότητα ειδικά στα πρώτα δύσκολα χρόνια της ζωής των παιδιών όπου η κούραση σας, σας κάνει να θολώνετε,σας λέω να μην ξεχνάτε ποτέ ότι όλα είναι περαστικά. Η αυτονομία σας όμως καθόλου περαστική δεν είναι και κανενός λόγος δεν πέφτει βαρύτερος από τον δικό σας στο πως θα ζείτε την ζωή σας έχοντας πλέον φτιάξει την οικογένεια σας.
Κοινώς μην παραιτείστε από αυτό που αγαπάτε περισσότερο απ’ ‘ολα. Τον εαυτό σας και τα όνειρα σας. Και μην νιώσετε στιγμή τύψεις για αυτό γιατί δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κάνετε τον σύζυγο σας να σας θαυμάζει. Κι ούτε υπάρχει καλύτερος τρόπος να αγαπήσετε τα παιδιά σας δείχνοντας τους πως ότι κάνατε για αυτά δεν ήταν μια προσωπική θυσία της αυτονομίας σας αλλά αντίθετα ένας μεγάλος αγώνας της ζωής που κι εκείνα θα κληθούν να δώσουν για να διατηρήσουν την δική τους αυτονομία. Αυτή θα είναι και η στιγμή που θα ξέρετε ότι τα καταφέρατε. Μέχρι τότε μην φοβηθείτε να παραδεχτείτε πως όλα στην ζωή είναι ρίσκο. Κι ο δρόμος που προτείνω ξέρω πολύ καλά πως είναι μακρύς και δύσβατος!Αξίζει όμως να τον περπατήσεις προοκειμένου να μην μείνεις στην ζωή μια ανείπωτη ιστορία δίχως αυτονομία και ελευθερία ψυχής!
Δοκίμασε το και μου λες! Περιμένω εντυπώσεις…