Λ
οιπόν θα σου πω κάτι που πιστεύω ότι θα σου φανεί πολύ χρήσιμο…Είναι βασικό να γνωρίζεις πως όλα τα παιδιά ή τα περισσότερα τουλάχιστον περνούν περιόδους όπου αφοσιώνονται σε κάτι συγκεκριμένο, κοινώς κολλάνε με κάποιο παιχνίδι ή κάτι άλλο τέλος πάντων που τα κάνει να περνάνε καλά. Έλα όμως που αυτό το «κάτι» μπορεί να μην είναι κάτι που αρέσει σε σένα ή σε κάποιους από το περιβάλλον σου.
Θα σου δώσω το πιο τρανταχτό παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό. Υπήρξε μια περίοδος που ο γιος μου είχε κολλήσει με τις κάρτες ποδοσφαίρου. Είχε κολλήσει τόσο άσχημα που φτάσαμε σε σημείο να πρέπει να διαχειριστούμε την κατάσταση καθώς όπου κι αν πηγαίναμε, το μυαλό του ήταν κολλημένο στο να αγοράσει κάρτες. Φυσικά, αυτό το κόλλημα του μαζί με το γεγονός ότι περνούσε ώρες κλεισμένος στο δωμάτιο του ταξινομώντας τις κάρτες σε άλμπουμ αλλά και το ότι έπαιζε σχεδόν μόνο με αυτές, με έκανε να έχω σταδιακά κάποιες σκέψεις χωρίς όμως να δίνω τόση σημασία.
Το πράγμα χειροτέρεψε πολύ όταν κάποιες άλλες μαμάδες άρχισαν να μου λένε πως είχαν απαγορέψει στα παιδιά τους να έχουν κάρτες. Κάποιες από αυτές μου είπαν ότι αν και στην αρχή πήραν λίγες, ζήτησαν από τα παιδιά τους να τις δωρίσουν. Άλλες πάλι ούτε που ασχολήθηκαν με το ζήτημα κι απλώς αγόραζαν αδιάκοπα κάρτες. Στο στενό οικογενειακό περιβάλλον ακούγονταν εξίσου επικριτικές φωνές επί του θέματος. Άστα να πάνε δηλαδή!
Μια μέρα μείναμε μόνοι μας με τον γιο μου. Είχαμε ήδη θέσει κάποιους περιορισμούς κυρίως ως προς την συνεχή αγορά καινούργιων καρτών δίνοντας εναλλακτικές και προτρέποντας τον να κάνει ανταλλαγές με τους συμμαθητές του. Εκείνη την στιγμή λοιπόν σκέφτηκα το πιο απλό πράγμα, να τον ρωτήσω τι του άρεσε τόσο πολύ σε αυτές τις κάρτες. Μου απάντησε πως οι κάρτες αυτές τον βοηθούν να μένει μόνος του. Να σημειώσω ότι μέχρι τότε δυσκολευόταν να πάρει χρόνο μόνος του. Μου είπε επίσης ότι του αρέσει να τις οργανώνει στα άλμπουμ και να τις ανταλλάζει με τα άλλα παιδιά όπως και το ότι του άρεσε που μάθαινε όλους αυτούς τους αριθμούς. Αποφάσισα να του δίνω ένα μικρό χρηματικό ποσό προς διαχείριση την εβδομάδα για να συνειδητοποιήσει μόνος του πόσα χρήματα ξόδευε σε κάρτες και δεν του είπα ποτέ ξανά ότι δεν μου άρεσε αυτό το παιχνίδι. Επίσης έθεσα όρια σε ότι δεν ήθελα να ακούει το παιδί μου σχετικά με αυτό και άρχισα να παίζω κι εγώ μαζί του.
Στην ουσία η απάντηση του γιου μου με ώθησε να δω τα οφέλη του παιχνιδιού αυτού. Άρα ο τρόπος αντίδρασης μου πυροδοτήθηκε από την διαδικασία της ενεργητικής ακρόασης. Την επόμενη χρονιά ο γιος μου χρειάστηκε να μεταβεί σε άλλο σχολείο από αυτό της γειτονιάς του. Την πρώτη μέρα δεν είχε φίλους στα διαλείμματα. Όλοι είχαν τους φίλους τους από το Νηπιαγωγείο. Την δεύτερη μέρα το πρωί τον είδα να μαζεύει λίγες κάρτες σε ένα σακουλάκι. Θα τις έπαιρνε μαζί του για να παρακινήσει τα άλλα παιδιά να κάνουν ανταλλαγές.
Δεν παραπονέθηκε που ένιωθε μόνος. Το εξέφρασε αλλά δεν το πήρε κατάκαρδα. Μόνο μάζεψε τις κάρτες του και πήγε στο σχολείο. Το ίδιο μεσημέρι είχε ήδη αποκτήσει ένα καινούργιο φίλο, τον Μανώλη. Κι έτσι αυτές οι κάρτες για τις οποίες είχα ακούσει τόσα πολλά, εκτός όλων των άλλων, είχαν γίνει και ένα μέσο κοινωνικοποίησης για τον μικρό μου που μου μάθαινε ότι η αποδοχή ακόμη κι αυτού που δεν μου αρέσει ή που δεν αρέσει στους άλλους, επιτρέπει στο παιδί να σκεφτεί ελεύθερα και να δώσει λύση στα προβλήματα του.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να απορρίπτουμε ότι δεν εγκρίνουμε. Δεν χρειάζεται ούτε και να το αγνοούμε. Χρειάζεται απλώς να το παρατηρούμε. Αν θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που αναπτύσσουν την πιο σπουδαία αρετή της εποχής μας, την ψυχική ανθεκτικότητα, τότε ίσως είναι καλύτερα να απομακρυνθούμε από ότι μας πηγαίνει στην εποχή που οι γονείς αμφισβητούσαν σταθερά τις επιλογές των παιδιών τους λόγω ηλικίας. Ίσως να χρειάζεται να έχουμε λίγο καλύτερη διάκριση σε ότι θεωρούμε όριο και να αφήνουμε τα παιδιά μας να βρίσκουν τον τρόπο τους όσο εμείς παλεύουμε με τα δικά μας φαντάσματα που μας κάνουν να βρίσκουμε την αυτοπεποίθηση μας σε στιγμές που απλώς καταφέρνουμε να δείξουμε στον εαυτό μας ή τους γύρω μας ότι έχουμε τον έλεγχο των παιδιών μας. Αν θέλουμε να έχουμε σταθερά τον έλεγχο των παιδιών μας, τότε ας ετοιμαστούμε να δεχτούμε και τις ευθύνες. Γιατί αν το κάνουμε και τελικά δεν μας βγει και ρίξουμε το φταίξιμο επάνω του, το παιδί μας θα ξέρει πολύ καλά τι να απαντήσει.
Ηρεμία λοιπόν και χρόνο στα παιδιά μας και στους εαυτούς μας να αναπνεύσουν. Αρκετά μας επιβαρύνει η καθημερινότητα, ας μην επιφορτιζόμαστε παραπάνω και με τα δικά μας. Αν και να ξέρετε…σας κατανοώ! Αλλά και σας πιστεύω…
Δεν θα επιβεβαιωθείς με το να επιβληθείς στο παιδί σου. Αυτός είναι ο τρόπος να θρέψεις τον εγωισμό σου. Με το να δείχνεις συνέχεια ποιος είναι το αφεντικό στο παιδί σου είναι σαν να φωνάζεις σε ένα δωμάτιο που στην πραγματικότητα δεν σε ακούει κανείς επειδή τα παιδιά ποτέ δεν χρειάζονταν αφεντικά. Γονείς χρειάζονται!