Και εκεί που κάθεσαι ξέπνοη και λες «Ουφ! Τα κατάφερα!» και βλέπεις το παιδάκι σου ήρεμο και ξέγνοιαστο να παίζει μετά από ένα μεγάλο αγώνα που έχεις κάνει για να τα καταφέρεις ώστε να έχει την μέγιστη δυνατή ποιότητα εκπαίδευσης, χτυπάει το τηλέφωνο και ακούς από την άλλη γραμμή την μάνα σου να σε ρωτά με αγωνία πως έχουν πάει τα πράγματα με την μετάβαση του παιδιού στο νέο σχολείο. Ανακουφισμένη όπως είσαι της λες ότι όλα έχουν πάει ευτυχώς καλά κι ότι όλα λειτουργούν υπέρ του παιδιού. Κι έπειτα ακούς « Ε ναι, αυτό σου το είχα πει ΕΓΩ και ΕΓΩ σου είπα ότι γνώριζα πως αυτό ήταν πολύ καλό σχολείο και μπλα,μπλα,μπλα…(κι ας έχει να ακούσει για το σχολείο αυτό από τότε που ήσουν εσύ η ίδια παιδί). Και μετά κλείνεις το τηλέφωνο και χαμογελάς και σκέφτεσαι…μα ήξερε ακόμη και για αυτό; Ακόμη κι αυτό το πήρε πάνω της! Και απλά συνεχίζεις την μέρα σου.
Αυτό είναι ένα εντελώς απλό παράδειγμα από τα τόσα άλλα πολύ πιο δύσκολα για σένα παραδείγματα όπου έχεις πιάσει τον εαυτό σου να νιώθει τουλάχιστον δυσφορία για το πόσο καλύτερα γνωρίζουν και τα καταφέρνουν καλύτερα οι παππούδες παρά οι ίδιοι οι γονείς με τα παιδιά τους. Και σε ρωτώ λοιπόν…πόσες φορές δεν έχεις βρεθεί αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση; Πόσες φορές δεν έχεις δώσει ότι καλύτερο είχες να προσφέρεις στα παιδιά σου με ότι θυσία συνεπάγεται αυτό; Και πόσες φορές συνήθως κάποιος δικός σου άνθρωπος και κυρίως κάποιος παππούς ή γιαγιά που συμμετέχει με κάποιο τρόπο στην καθημερινότητα των παιδιών σου έχει οικειοποιηθεί αυτές τις προσπάθειες ή τις επιλογές που έχεις κάνει ως μητέρα;
Πόσο πολύ έχεις θυμώσει με αυτό; Και πόσο βαθιά επηρεάζει την γυναικεία σου υπόσταση; Είμαστε δυστυχώς πολλές οι γυναίκες εκεί έξω που για να καταφέρουμε να εργαστούμε ενώ παράλληλα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, χρειάστηκε να πάρουμε βοήθεια από γονείς και πεθερικά. Και είναι στ’ αλήθεια τεράστια η συμμετοχή και η βοήθεια που προσφέρουν. Δεν γίνεται όμως να παραβλέψουμε το γεγονός ότι δυστυχώς αρκετές φορές η βοήθεια αυτή έρχεται μαζί με ένα μεγάλο κόστος.
Στην περίπτωση που οι σύντροφοι δεν είναι αρκετά δεμένοι ως ζευγάρι, το κόστος αυτό είναι η παρέμβαση. Στην άλλη περίπτωση όπου υπάρχει η δυναμική της ομάδας ανάμεσα στους δύο γονείς το κόστος είναι η απαξίωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει με όλους τους παππούδες αλλά δυστυχώς ο αριθμός των περιπτώσεων είναι συντριπτικά μεγάλος.
Στην περίπτωση της παρέμβασης υπάρχει η ηθική ικανοποίηση των παππούδων ότι μπορούν ακόμη να “κουμαντάρουν” τα παιδιά τους και γιατί όχι και τα εγγόνια τους. Στην περίπτωση της απαξίωσης υπάρχει η ανάγκη να ικανοποιηθεί ο εγωισμός τους μέσω μιας διαδικασίας κατά την οποία θέλουν να πιστεύουν και κυρίως να πιστεύουν οι άλλοι πως χωρίς αυτούς ή χωρίς την καθοδήγηση τους, τα παιδιά τους δεν θα μπορούσαν να σταθούν ως αυθύπαρκτες οντότητες απέναντι στα εγγόνια τους. Φέξε μου και γλίστρησα δηλαδή…!
Είναι η αδιαφορία ο τρόπος αντιμετώπισης; Δεν ξέρω! Εξαρτάται από την δύναμη που έχει η κάθεμια από εμάς να μένει ανεπηρέαστη από ότι δεν της κάνει καλό. Είναι η απομάκρυνση των εγγονών από την ζωή των παππούδων η λύση; Σίγουρα όχι! Η ύπαρξη των παππούδων στην ζωή των παιδιών μας είναι μεγάλης σημασίας( αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο)! Είναι η ανοιχτή επικοινωνία με τους παππούδες ο τρόπος για να ξεπεραστούν τα προβλήματα; Και ναι! Και όχι! Σε κάποια σημεία μπορούν να κατανοήσουν ότι τους επικοινωνείς, σε κάποια άλλα απλώς δεν θα σε καταλάβουν ποτέ.
Υπάρχει τελικά τρόπος που να σε κάνει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου μέσα στην οικογένεια σου όταν έρχεσαι αντιμέτωπη με τα εσωτερικά κενά των παππούδων που τα κρεμούν επάνω σου ή πάνω στην οικογένεια σου;. Ναι! Υπάρχει! Και ονομάζεται: “επικεντρώνομαι στην οικογενειακή μου ζωή έτσι όπως ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ επιθυμούμε να την ζήσουμε με τα παιδιά μας.”
Σε όλες αυτές τις φάσεις ζωής όπου βασανιζόμαστε από την υπέρμετρα παρεμβατική-απαξιωτική-εγωιστική στάση των παππούδων, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:
- Δώσαμε παράπανω ευθύνες στους παππούδες από αυτές που άντεχαν ή επιθυμούσαν.
- Δεν αισθανόμαστε σίγουροι ή δεν έχουμε αν θες την απαιτούμενη συνεννόηση και σύμπνοια με τον σύζυγο μας ή την αυτοπεποίθηση να υποστηρίξουμε τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να δομήσουμε την οικογενειακή μας ζωή με βάση τις επιθυμίες αλλά και τις πεποιθήσεις μας που σίγουρα διαφέρουν από αυτές των προηγούμενων γενεών.
Eπομένως βγάλε από το μυαλό σου ότι η κάθε δυσκολία που έχεις σχετίζεται με την κακή πρόθεση των παππούδων και συμπεριέλαβε τους στην ζωή των παιδιών σου καθώς το να έχουν ένα έμπιστο δίκτυο επικοινωνίας άλλο από αυτό των γονέων τους αποδεικνύεται εξαιρετικά σημαντικό όσο μεγαλώνουν. Σκέψου αν αυτό που λαμβάνεις ως συμπεριφορά είναι η παρέμβαση ή η απαξίωση ή καιι τα δύο. Αναζήτησε τις αιτίες σε όσα ανέφερα προς τα πάνω και φτιάξε την καθημερινότητα της οικογένειας σου αντιμετωπίζοντας την πραγματική αιτία των δυσκολιών αυτών. Μπορείς!
Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να σε βοηθήσει να κρατήσεις τις απαραίτητες ισορροπίες με οποιονδήποτε επιθυμεί να παρέμβει στην οικογενειακή σου ζωή είναι ο σύντροφος σου. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι η ορθή σου κρίση που αναζητά τα αίτια κάθε δυσαρμονίας μέσα και όχι έξω από την πόρτα του σπιτιού σου.