Μ πορείς να είσαι δίκαιη με τα όλα τα παιδιά σου; Ας αλλάξω λίγο την ερώτηση. Χρειάζεται να είσαι δίκαιη μαζί τους; Και αν ναι, ποιος ορίζει το δίκαιο ή το άδικο σε κάθε περίπτωση;
Θα σου εξηγήσω γιατί δεν πρέπει να θέτεις ως στόχο την δικαιοσύνη ανάμεσα σε σένα και το καθένα από τα παιδιά σου. Πρώτα απ’ όλα, ως δίκαιο ορίζεται αυτό που εσύ κρίνεις ως γονέας για αυτά. Κάτι τέτοιο ακυρώνει από μόνο του το αίσθημα δικαιοσύνης που θες να έχεις για να νιώθεις πως είσαι ήρεμη και τελικά δεν έδωσες κάτι παραπάνω στο ένα απ’ ότι στο άλλο παιδί.
Μπορώ να σου δώσω πολλά παραδείγματα, θα σου αναφέρω ωστόσο ένα αρκετά χαρακτηριστικό και συχνό παράδειγμα. Σε πολλές οικογένειες τυχαίνει ή καλλιεργείται η αίσθηση ότι το ένα παιδί της οικογένειας ίσως είναι λίγο πιο αδύναμος χαρακτήρας απ’ ότι τα υπόλοιπα. Οι γονείς λοιπόν αναλόγως των συνθηκών κρίνουν δίκαιο να υποστηρίξουν περισσότερο το παιδί με τις μεγαλύτερες ανάγκες. Εκεί όμως τίθεται το εξής ερώτημα: πόσο δίκαιο είναι αυτό για τα υπόλοιπα παιδιά που καταβάλλουν εξίσου μεγάλες προσπάθειες ή ίσως και μεγαλύτερες, για να ενστερνιστούν τον ρόλο του δυνατού, να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των γονέων ή να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι γονείς απέναντι τους όσο εστιάζουν στο να φέρουν την πολυπόθητη ισορροπία ανάμεσα στα αδέρφια;
Εάν ανάμεσα σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις συνθήκες που αλλάζουν διαρκώς και μας φέρνουν προ εκπλήξεως, όπως για παράδειγμα όταν το βολικό φαινομενικά παιδί ξαφνικά βρεθεί αντιμέτωπο με καταστάσεις όπου η ανάγκη στήριξης από τους γονείς είναι πιο μεγάλη, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά.
Αρχικά λοιπόν θα σε βοηθήσει περισσότερο να δείξεις στα παιδιά σου πως η ζωή ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας δεν είναι δίκαιη όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Αυτό φέρνει τα παιδιά αντιμέτωπα με μια πραγματικότητα που θα τα βοηθήσει να προσαρμοστούν ευκολότερα στην σκληρή κοινωνία που ζούμε και να αποδεχτούν την αδικία ως κάτι φυσικό και άρα όχι ως κάτι που θα πρέπει να τα καταρρακώνει. Επίσης με αυτό τον τρόπο υπάρχουν πολλές περισσότερες πιθανότητες να καλλιεργηθεί μια πιο υγιής σχέση ανάμεσα στα αδέρφια.
Αν όμως υποθέσουμε ότι υπάρχει μια τόσο βαθιά ανάγκη από μέρους σου που σου υπαγορεύει να κάνεις το μέγιστο δυνατό για όλα τα μέλη της οικογένειας σου ανεξαιρέτως, τότε προσπάθησε να θυμηθείς πως το «δίκαιο» είναι αυτό που είναι πιο «συμφέρον» για τα παιδιά σου ανάλογα την φάση της ζωής τους. Αφουγκράσου τις ανάγκες τους και μην κλείνεσαι μέσα σε κουτάκια που ικανοποιούν κυρίως τα δικά σου «θέλω» και την ανάγκη σου να επιβεβαιώνεσαι ως γονέας με βάση αυτά που προσφέρεις.
Δυστυχώς συχνά το δίκαιο της μητέρας είναι εντελώς διαφορετικό από το δίκαιο των παιδιών της. Ας σκύψουμε λοιπόν στοργικά επάνω στα παιδιά μας και ας τους δείξουμε ότι η αδικία δεν είναι κάτι που μπορούμε πάντα να αποτρέψουμε. Αν μπορούμε να το κάνουμε, ας το κάνουμε κατόπιν συζήτησης με τα παιδιά μας. Αυτά ξέρουν καλύτερα για τον εαυτό τους. Έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες να είσαι μια ακριβοδίκαιη μητέρα που δεν την τρώνε οι ενοχές για τις επιλογές της με αυτό τον τρόπο. Έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες έτσι να ακούσεις μια μέρα τα παιδιά σου να λένε:
«Η μάνα μας έκανε για τον καθένα μας ότι καλύτερο μπορούσε. Ίσως αν τα είχε πράξει όλα με τον ίδιο τρόπο για όλους μας, να ήταν άδικη! Είχε μείνει όμως δίπλα μας, ήξερε τις βαθύτερες ανάγκες του καθενός μας και έπραττε ξεχωριστά για τον καθένα μας όπως διαφορετικοί ήμασταν κι εμείς άλλωστε.»
Σου εύχομαι να το ακούσεις και να χαμογελάσεις…από καρδιάς…
“Η μητέρα μας ήταν δίκαιη όχι επειδή επιδίωκε να δίνει σε όλους το ίδιο άλλα επειδή επιθυμούσε να δίνει στον καθένα μας αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη.”]