Αρχική » Αρχεία για jenny
Author

jenny

Τοξική φιλία ανάμεσα σε μαμάδες…όσο πιο μακριά, τόσο πιο καλά!

by jenny

Είτε την γνώριζες πριν γίνεις μαμά είτε την γνώρισες μετά, η διαφορά είναι μία και είναι σημαντική…τώρα έχετε και οι δυο να μοιραστείτε ένα σημαντικό κοινό ρόλο που συχνά μπορεί να σας ανεβάζει ή να σας ρίχνει μπροστά στα μάτια των άλλων. Σαν να μην έφτανε δηλαδή ο αθέμιτος γυναικείος ανταγωνισμός που εδώ που τα λέμε αδυνατώ να πιστέψω ότι και πριν βιώσετε την μητρότητα δεν ήταν κάπου κάπου και θεμιτός, τώρα ήρθε η ώρα να δυσκολέψει πολύ το θέμα ανάμεσα σας επειδή εδώ δεν μιλάμε για πράγματα απλά. Μιλάμε για την επίτευξη ενός σπουδαίου ρόλου που δυστυχώς συχνά μας καθορίζει ως άτομα. Κι έτσι απλά και όμορφα λοιπόν όπως ήρθε η μητρότητα, ήρθε και η τοξικότητα ή δόθηκαν περισσότεροι λόγοι για να φανεί. Και να που εσύ ψάχνεις πως να την αναγνωρίσεις και τι να κάνεις για να προστατεύσεις τον εαυτό σου. 

  Αρχικά λοιπόν, πως την αναγνωρίζεις; Για να δούμε λίγο αυτό το ζήτημα εστιάζοντας σε συγκεκριμένα σημεία:

  1. Η τοξικότητα σε σχέση με την μητρότητα εκφράζεται αρχικά μέσα από ένα μυστικισμό. Δηλαδή η τοξική φίλη-μαμά συνήθως ρωτά πολλά πράγματα για την καθημερινότητα σου με τον σύζυγο ή τα παιδιά, για το πόση ώρα βλέπουν οθόνη, ποιο είναι το πρόγραμμα ύπνου τους, αν τσακώνονται με τα αδέρφια τους, αν άρχισαν να περπατάνε, να τρώνε κομμάτια ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ακόμη ακόμη κι αν προλαβαίνεις να κάνεις σεξ με τον άντρα σου ή αν πηγαίνετε εκδρομές και που αφήνετε τα παιδιά κι άλλες πολλές σχετικές πληροφορίες. Ενώ ρωτά όμως χίλια δύο πράγματα, σπάνια εώς καθόλου θα έλεγα εκφράζεται για την δική της οικογενειακή καθημερινότητα.
  2. Τώρα αν καταφέρει και πει κάτι από αυτά που κάνει με τα παιδιά της τότε συνήθως θα πρέπει να το ντύσει με αναληθή γεγονότα ή αν δεν το κάνει αυτό θα φροντίσει να δικαιολογήσει αυτό που μέσα στο μυαλό της φαίνεται αδικαιολόγητο. Για παράδειγμα, επειδή δεν θέλει να πει πως αποφάσισε να σταματήσει τον θηλασμό, μπορεί να σου πει ότι το μωρό της διέκοψε τον θηλασμό μόνο του κι ας γνωρίζεις ότι η διαδικασία του αποθηλασμού είναι μια ολόκληρη διαδικασία που περνά από στάδια. Τις περισσότερες όμως φορές θα περιμένει να ακούσει κάτι από σένα ώστε να το αξιοποιήσει με τρόπο που θα την κάνει να νιώσει ασφαλής να εκφραστεί για κάτι που αφορά την δική της πραγματικότητα ως μαμά. Βέβαια το πιο σύνηθες είναι να την ρωτήσεις κάτι και να σου απαντήσει πως όλα είναι μια χαρά. 
  3. Η τοξική φίλη-μαμά συχνά κάνει επιλογές που δεν την ικανοποιούν οπότε όταν εκφραστείς για τις δικές σου επιλογές, θα σου απαντήσει αντιδραστικά χωρίς να την έχεις ρωτήσει κάτι σχετικό. Για παράδειγμα, εσύ θα της πεις πως επιλέγεις να πηγαίνεις τα παιδιά σου στο πάρκο κάθε μέρα. Εκείνη θα σου πει πως τα δικά της παιδιά δεν το έχουν ανάγκη αυτό. Αλλά εσύ δεν θα έχεις ποτέ αναρωτηθεί εν τω μεταξύ επί του θέματος.
  4. Στο ζήτημα “επιτεύγματα”, “σχολικές επιδόσεις” και “αθλητικές ή άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες”, η τοξική φίλη-μαμά θα δώσει ρεσιτάλ! Μπορεί η οικονομική της δυσκολία να είναι σημαντική αλλά θα σου μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο πηγαίνει η κόρη της και το πόσο εξαιρετική είναι στην σχολική της απόδοση. Παράλληλα όμως θα σου πει “Εσείς επιλέξατε τελικά το δημόσιο,ε;! Δεν βαριέσαι! Αν έχει καλούς εκπαιδευτικούς, καλά θα πάει κι εκεί!”
  5. Ένα άλλο σύνηθες φαινόμενο είναι η υπέρμετρη προσπάθεια που κάνει για να δώσει στον εαυτό της μια ταμπέλα που επιθυμεί η ίδια να έχει ως μαμά όπως για παράδειγμα η cool μαμά που δίνει και ρυζάλευρο και τα παίρνει μαζί της σε κάθε κοινωνική υποχρέωση, εκδρομή ή απόδραση γιατί δεν είναι σαν τις άλλες μαμάδες που τα αφήνουν εδώ κι εκεί για να περάσουν αυτές καλά. Φυσικά ισχύει και το αντίθετο!Όλα συνδέονται με το ποια πλευρά του εαυτού της θέλει να τονίσει. Το θέμα είναι όμως ότι η συγκεκριμένη θα το κάνει κάθε φορά που θα σε δει. Θα σου επαναλάβει τα ίδια πράγματα και θα κάνει μεγάλη προσπάθεια να σε πείσει.
  6. Άλλες φορές θα αποφύγει πάση θυσία κάποιο θέμα που την απασχολεί. Μπορεί να βρίσκεστε αλλά να μην σε ρωτάει ποτέ για αυτό που η ίδια δεν αντέχει να ακούσει κι αν καταφέρει κάποια στιγμή να το κάνει, μάλλον θα σου μεταφέρει την αρνητική οπτική του θέματος. Μετά την συζήτηση σας το πιο πιθανό είναι να νιώθεις ανεπαρκής ως μητέρα.
  7. Επίσης συχνά μπορεί να αξιοποιήσει την επικοινωνία της με το παιδί σου για να λάβει απαντήσεις για όσα δεν μαθαίνει από σένα.
  8. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, στα γενέθλια θα είναι η πρώτη που έρχεται και η τελευταία που φεύγει αλλά στην δύσκολη στιγμή σου ως μητέρα θα απέχει ή θα δείξει με τον τρόπο της πως εκείνη μάλλον τα καταφέρνει καλύτερα.
  9. Κι όταν όντως νιώθει ότι τα καταφέρνει καλά, θα σε προσκαλέσει στο σπίτι της για play date αλλά όταν δεν είναι στις καλές της, θα βρεθείτε στο πεζοδρόμιο έξω από το σχολείο και θα αλλάξει δρόμο για να μην μιλήσετε. 

  Η τοξική φίλη-μαμά συνήθως είναι άτομο με αρκετές προσωπικές ανασφάλειες οπότε και χαρακτηρίζεται από μια αστάθεια. Επίσης είναι συνήθως γυναίκα η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοια μόνο ή κυρίως μέσω του μητρικού της ρόλου. Συχνά αναζητά επαφή με άλλες μαμάδες οι οποίες αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες από εκείνη με την ανατροφή των παιδιών τους ή μιλά υποτιμητικά για την μαμά που κάνει διαφορετικές επιλογές από τις δικές της. Υπάρχει και η περίπτωση που μιμείται συμπεριφορές άλλων μαμάδων οι οποίες κουμπώνουν ιδανικά με τα κοινωνικά στερεότυπα που αφορούν στην μητρότητα ή για τον αντίθετο λόγο κρατά αποστάσεις από αυτές. 

Η τοξική φίλη-μαμά βρίσκεται στην ζωή μας για να μας μαθαίνει να αναγνωρίζουμε την μη τοξική! Ευτυχώς που υπάρχει δηλαδή!

Φυσικά όλα αυτά δεν ισχύουν παντού και πάντα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός κι αν το σκεφτεί κανείς αυτό που συχνά ακούμε πια ως τοξικότητα δεν είναι παρά η δυσκολία μιας γυναίκας να βρει τον εαυτό της. Αν σκεφτεί κανείς το πόσο περίπλοκη είναι η μητρότητα από μόνη της, τότε μπορεί να αναλογιστεί πόσο δύσκολο είναι για αυτή την γυναίκα να βρει την πολυπόθητη ισορροπία της και πόσο εύκολα θα αναζητήσει την επιβεβαίωση της μέσα από μια τοξική σχέση που θα αναπτύξει με μια άλλη γυναίκα που βρίσκεται στην ίδια φάση ζωής με εκείνη.

  Ο βασικότερος τρόπος να προστατευτείς από μια τέτοια φίλη είναι πρώτα απ’ όλα να την αναγνωρίσεις. Πιστεύω πως ακριβώς επειδή η μητρότητα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ο χρόνος που δίνουμε σε μια φίλη μας να επεξεργαστεί τα δεδομένα και να βρει την δική της νέα ταυτότητα είναι σημαντικός. Από την άλλη μεριά, αυτός ο χρόνος ίσως μας κάνει για ένα διάστημα να αποφεύγουμε να μιλάμε για πτυχές της καθημερινότητας μας. Η ίδια η φίλη μας μάλλον θα μας καθοδηγήσει με τις ερωτήσεις που κάνει ή δεν κάνει προς αυτή την συγκεκριμένη κατεύθυνση οπότε είναι εύκολο να εντοπίσουμε και τι είναι αυτό που την ενοχλεί περισσότερο και να την βοηθήσουμε να πάρει τον χρόνο της.

  Όταν όμως αυτός ο χρόνος εξαντληθεί και αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν πρόκειται απλώς για μια φάση ζωής αλλά για το πέρασμα σε μια άλλη πλευρά της προσωπικότητας της έτσι όπως αυτή αναδιαμορφώνεται μέσω του μητρικού της ρόλου, αν αισθανθούμε ότι πια δεν μπορούμε να μοιραστούμε ελεύθερα σκέψεις και συναισθήματα ή νιώσουμε ότι η διάθεση μας επηρεάζεται αρνητικά από αυτό το άτομο τότε δεν είναι κακό να απομακρυνθούμε. 

  Είναι αρκετά δύσκολη και έντονη η ζωή μας από μόνη της. Δεν νομίζω ότι χωρά αρνητισμό, ηττοπάθεια, απαισιοδοξία.Μην δίνεις περισσότερο χώρο λοιπόν από αυτόν που έχεις σε ανθρώπους που δεν σε αγαπούν όπως είσαι γιατί αυτός είναι χώρος από την θετικότητα άλλων στιγμών χαράς και ευδαιμονίας με τα παιδιά και τον σύζυγο σου.Σκέψου το!

 

 

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Τι δεν κάνω άραγε καλά και νιώθω τόσο εξαντλημένη;

by jenny

Πολλές φορές εμείς οι γυναίκες μπορεί να βγούμε εκτός ελέγχου όταν είμαστε πιεσμένες ή παραπάνω ταλαιπωρημένες από αυτό που στην πραγματικότητα αντέχουμε. Συνήθως αυτές οι στιγμές κατά τις οποίες νιώθουμε πιο ευάλωτες, η υπομονή που χρειάζεται να δείξουμε απέναντι στα παιδιά μας είναι μάλλον κάτι που συχνά δεν έχουμε και εξαιτίας αυτού το πρώτο συναίσθημα που έρχεται να μας βρει δεν είναι άλλο από τον θυμό.

  Ο θυμός αυτός εκφράζεται τις περισσότερες φορές με φωνές και λόγια που μετανιώνουμε. Οι ενοχές είναι ο δεύτερος επισκέπτης που έρχεται να μας ρίξει μέσα μας για τα καλά. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και η απαισιοδοξία παίρνουν σειρά και πάει λέγοντας. 

  Τελικά τι μας φταίει περισσότερο απ΄όλα και καταλήγουμε κάπως έτσι; Ναι! Είναι δύσκολο να είσαι όλα τα υπόλοιπα και μητέρα ταυτόχρονα αλλά από την άλλη μεριά, γιατί να ξεχνάμε τόσο εύκολα ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά; Είναι απλώς εγκέφαλοι που συνεχώς αναπτύσσονται και που θα χρειαστούν αρκετό χρόνο μέχρι να ωριμάσουν. Επομένως οι προσδοκίες μας θα έπρεπε να είναι μάλλον λιγότερες. 

  Κάθε φορά που χάνω την ψυχραιμία μου με τα παιδιά μου, το θυμάμαι δυστυχώς εκ των υστέρων. Τελικά όμως μετά από κάποιο καιρό πειραματισμού και έντονης αυτοπαρατήρησης, έρχομαι να το μοιραστώ. Δεν είναι τα παιδιά το πρόβλημα που μας κάνει να φτάνουμε στα όρια της εξάντλησης! Δεν είναι αυτά που μας βγάζουν εκτός εαυτού! Είναι όλα αυτά που είτε νιώθουμε ότι δεν προλαβαίνουμε να φέρουμε εις πέρας μέσα στην μέρα είτε αυτά που δεν κατανοούμε ότι δεν έχουμε το κουράγιο να τα ολοκληρώσουμε σήμερα. Είναι αυτή η ατελείωτη λίστα υποχρεώσεων και καθημερινών αναγκών που έχουν αυξηθεί πολύ και ξεφεύγουν από τις δυνάμεις μας. 

Ωραία! Και σε αυτή την περίπτωση τι κάνουμε; 

 Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι ακριβώς αυτό. Να κατανοήσουμε δηλαδή πως το μεγάλο μας ζήτημα δεν είναι τα πείσματα των παιδιών μας αλλά ο ρυθμός της ζωής μας που δεν μας επιτρέπει να πάρουμε ήρεμα χρόνο μένοντας απλώς μαζί τους. Και είναι μια πικρή αλήθεια πλέον ότι το κλειδί της ευτυχίας μας εντός και εκτός οικογένειας,  κρύβεται σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που καταφέρνει να μένει ισορροπημένο. Ισορροπημένο βέβαια δεν σημαίνει αδρανές ή μονοδιάστατο. 

  Ισορροπημένο είναι ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου δεν αφήνουμε τους έντονους ρυθμούς να μας εξοντώσουν. Θα μου πεις πως γίνεται αυτό όταν μέσα στο σπίτι μας κάνουμε τα “βασικά” και πάλι νιώθουμε ότι δεν τα προλαβαίνουμε; 

Σου απαριθμώ μερικούς πιθανούς τρόπους για να αλλάξουμε μαζί μια τέτοια πιεστική καθημερινότητα:

  1. Κάνε μια παύση με τον εαυτό σου, σκέψου τι έκανες μέσα στην μέρα αυτή και ρώτα τον ευθέως: Έκανες όντως μόνο τα “βασικά”; Ήταν αυτά που έκανες μόνο όσα πραγματικά χρειαζόταν ή μήπως υπήρχαν και κάποια από αυτά που είχες απλώς βάλει στο μυαλό σου να κάνεις ότι κι αν γίνει;
  2. Μην περιμένεις να αλλάξουν οι συνθήκες αν δεν κάνεις κάτι κι εσύ για αυτές. Και η παραμικρή αλλαγή μπορεί να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο από αυτό που ζεις. Μπορεί να χρειάζεται να ξυπνήσεις ένα τέταρτο νωρίτερα για να μπορέσεις να ετοιμαστείς με την ησυχία σου ή να αγοράσεις κάτι πρόχειρο απ’ έξω για να προλάβεις να περάσεις μια ώρα παιχνιδιού με τα παιδιά σου. Δεν χρειάζεται να γίνουν αλλαγές σε καθημερινό επίπεδο για αρχή. Μπορείς όμως να διαφοροποιείς κάποιες από τις μέρες σου με μικρές αλλαγές που δεν φέρνουν σημαντική αναστάτωση στο πρόγραμμα σου.
  3.  Εξασφάλισε ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια σου μένοντας για λίγο μακριά από οθόνες καθώς αυτή είναι μια κίνηση ματ που θα σε βοηθήσει πραγματικά να ρίξεις ρυθμό. Πολλές φορές ο λόγος που τρέχουμε είναι επειδή δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε ότι το κάνουμε. Δυστυχώς οι οθόνες συχνά κάνουν το μυαλό μας να τρέχει από εικόνα σε εικόνα με αποτέλεσμα να είμαστε σε μια συνεχή αχρείαστη εγρήγορση. 
  4. Την επόμενη φορά που θα χάσεις την ψυχραιμία σου θέσε το εξής ερώτημα στον εαυτό σου: Η σημερινή μέρα με όλες τις υποχρεώσεις της θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ύπαρξη μιας έντονης σωματικής κούρασης; Αυτό είναι ένα σημείο κλειδί καθώς συχνά η εξάντληση του σώματος στέλνει σήματα στον εγκέφαλο μας τα οποία αυθόρμητα μετατρέπονται σε αρνητικά συναισθήματα. 

Σώμα, πνεύμα, συνείδηση… επιλογές, μικρές αλλαγές,επιβράδυνση…ηρεμία, παύση.Ένας κύκλος λέξεων που δίνουν άλλο σχήμα στην ζωή μας!
Trust your gut

  Είναι σημαντικό λοιπόν να συνειδητοποιήσεις πως το πνεύμα ακολουθεί το σώμα αλλά και το αντίστροφο. Κάποιες φορές ίσως πρέπει να δώσεις λίγο περισσότερο έμφαση στο σώμα σου θέτοντας όρια σε αυτά που μπορείς να κάνεις μέσα στην μέρα σου και αποφεύγοντας τους ηρωισμούς κάθε τύπου. Από την άλλη πλευρά, κάποιες φορές ίσως χρειάζεται να κάνεις το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή να φροντίσεις να γεμίσεις την ψυχή σου με όμορφα συναισθήματα παίρνοντας μικρές εναλλακτικές ή διαφοροποιώντας έστω κάτι από την καθημερινότητα σου ώστε και το σώμα σου να μπορεί να πάρει χρόνο ξεκούρασης. Μπορεί όταν το γράφεις ή το διαβάζεις να φαίνεται απλό αλλά κατά την άποψη μου, η δυνατότητα του να μπορείς να βρίσκεις τι έχεις περισσότερο ανάγκη από τα δύο και να πράττεις ανάλογα δεν είναι μια απλή υπόθεση όταν καλείσαι να ανταποκριθείς στους φρενήρεις ρυθμούς της σημερινής κοινωνίας. 

Όμως όπως συχνά λένε: Τα δύσκολα προβλήματα είναι για τους καλούς λύτες! Και πίστεψε με… αν έχεις μπει στην διαδικασία να σκεφτείς τι δεν κάνεις καλά και νιώθεις το σώμα σου να σε αφήνει, έχεις κάνει το πρώτο βήμα προς την επίλυση.Συνέχισε!

 

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Γιατί οι παππούδες παρεμβαίνουν και τι κάνουμε γι’ αυτό;

by jenny

Και εκεί που κάθεσαι ξέπνοη και λες «Ουφ! Τα κατάφερα!» και βλέπεις το παιδάκι σου ήρεμο και ξέγνοιαστο να παίζει μετά από ένα μεγάλο αγώνα που έχεις κάνει για να τα καταφέρεις ώστε να έχει την μέγιστη δυνατή ποιότητα εκπαίδευσης, χτυπάει το τηλέφωνο και ακούς από την άλλη γραμμή την μάνα σου να σε ρωτά με αγωνία πως έχουν πάει τα πράγματα με την μετάβαση του παιδιού στο νέο σχολείο. Ανακουφισμένη όπως είσαι της λες ότι όλα έχουν πάει ευτυχώς καλά κι ότι όλα λειτουργούν υπέρ του παιδιού. Κι έπειτα ακούς « Ε ναι, αυτό σου το είχα πει ΕΓΩ και ΕΓΩ σου είπα ότι γνώριζα πως αυτό ήταν πολύ καλό σχολείο και μπλα,μπλα,μπλα…(κι ας έχει να ακούσει για το σχολείο αυτό από τότε που ήσουν εσύ η ίδια παιδί). Και μετά κλείνεις το τηλέφωνο και χαμογελάς και σκέφτεσαι…μα ήξερε ακόμη και για αυτό; Ακόμη κι αυτό το πήρε πάνω της! Και απλά συνεχίζεις την μέρα σου.

 Αυτό είναι ένα εντελώς απλό παράδειγμα από τα τόσα άλλα πολύ πιο δύσκολα για σένα παραδείγματα όπου έχεις πιάσει τον εαυτό σου να νιώθει τουλάχιστον δυσφορία για το πόσο καλύτερα γνωρίζουν και τα καταφέρνουν καλύτερα οι παππούδες παρά οι ίδιοι οι γονείς  με τα παιδιά τους. Και σε ρωτώ λοιπόν…πόσες φορές δεν έχεις βρεθεί αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση; Πόσες φορές δεν έχεις δώσει ότι καλύτερο είχες να προσφέρεις στα παιδιά σου με ότι θυσία συνεπάγεται αυτό; Και πόσες φορές συνήθως κάποιος δικός σου άνθρωπος και κυρίως κάποιος παππούς ή γιαγιά που συμμετέχει με κάποιο τρόπο στην καθημερινότητα των παιδιών σου έχει οικειοποιηθεί αυτές τις προσπάθειες ή τις επιλογές που έχεις κάνει ως μητέρα;

  Πόσο πολύ έχεις θυμώσει με αυτό; Και πόσο βαθιά επηρεάζει την γυναικεία σου υπόσταση; Είμαστε δυστυχώς πολλές οι γυναίκες εκεί έξω που για να καταφέρουμε να εργαστούμε ενώ παράλληλα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, χρειάστηκε να πάρουμε βοήθεια από γονείς και πεθερικά. Και είναι στ’ αλήθεια τεράστια η συμμετοχή και η βοήθεια που προσφέρουν. Δεν γίνεται όμως να παραβλέψουμε το γεγονός ότι δυστυχώς αρκετές φορές η βοήθεια αυτή έρχεται μαζί με ένα μεγάλο κόστος.

Στην περίπτωση που οι σύντροφοι δεν είναι αρκετά δεμένοι ως ζευγάρι, το κόστος αυτό είναι η παρέμβαση. Στην άλλη περίπτωση όπου υπάρχει η δυναμική της ομάδας ανάμεσα στους δύο γονείς το κόστος είναι η απαξίωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει με όλους τους παππούδες αλλά δυστυχώς ο αριθμός των περιπτώσεων είναι συντριπτικά μεγάλος.

  Στην περίπτωση της παρέμβασης υπάρχει η ηθική ικανοποίηση των παππούδων  ότι μπορούν ακόμη να “κουμαντάρουν” τα παιδιά τους και γιατί όχι και τα εγγόνια τους. Στην περίπτωση της απαξίωσης υπάρχει η ανάγκη να ικανοποιηθεί ο εγωισμός τους μέσω μιας διαδικασίας κατά την οποία θέλουν να πιστεύουν και κυρίως να πιστεύουν οι άλλοι πως χωρίς αυτούς ή χωρίς την καθοδήγηση τους, τα παιδιά τους δεν θα μπορούσαν να σταθούν ως αυθύπαρκτες οντότητες απέναντι στα εγγόνια τους. Φέξε μου και γλίστρησα δηλαδή…!

  Είναι η αδιαφορία ο τρόπος αντιμετώπισης; Δεν ξέρω! Εξαρτάται από την δύναμη που έχει η κάθεμια από εμάς να μένει ανεπηρέαστη από ότι δεν της κάνει καλό. Είναι η απομάκρυνση των εγγονών από την ζωή των παππούδων η λύση; Σίγουρα όχι! Η ύπαρξη των παππούδων στην ζωή των παιδιών μας είναι μεγάλης σημασίας( αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο)! Είναι η ανοιχτή επικοινωνία με τους παππούδες ο τρόπος για να ξεπεραστούν τα προβλήματα; Και ναι! Και όχι! Σε κάποια σημεία μπορούν να κατανοήσουν ότι τους επικοινωνείς, σε κάποια άλλα απλώς δεν θα σε καταλάβουν ποτέ.

  Υπάρχει τελικά τρόπος που να σε κάνει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου μέσα στην οικογένεια σου όταν έρχεσαι αντιμέτωπη με τα εσωτερικά κενά των παππούδων που τα κρεμούν επάνω σου ή πάνω στην οικογένεια σου;. Ναι! Υπάρχει! Και ονομάζεται: “επικεντρώνομαι στην οικογενειακή μου ζωή έτσι όπως ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ επιθυμούμε να την ζήσουμε με τα παιδιά μας.”

  Σε όλες αυτές τις φάσεις ζωής όπου βασανιζόμαστε από την υπέρμετρα παρεμβατική-απαξιωτική-εγωιστική στάση των παππούδων, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:

  1. Δώσαμε παράπανω ευθύνες στους παππούδες από αυτές που άντεχαν ή επιθυμούσαν.
  2. Δεν αισθανόμαστε σίγουροι ή δεν έχουμε αν θες την απαιτούμενη συνεννόηση και σύμπνοια με τον σύζυγο μας ή την αυτοπεποίθηση να υποστηρίξουμε τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να δομήσουμε την οικογενειακή μας ζωή με βάση τις επιθυμίες αλλά και τις πεποιθήσεις μας που σίγουρα διαφέρουν από αυτές των προηγούμενων γενεών.

  Eπομένως βγάλε από το μυαλό σου ότι η κάθε δυσκολία που έχεις σχετίζεται με την κακή πρόθεση των παππούδων και συμπεριέλαβε τους στην ζωή των παιδιών σου καθώς το να έχουν ένα έμπιστο δίκτυο επικοινωνίας άλλο από αυτό των γονέων τους αποδεικνύεται εξαιρετικά σημαντικό όσο μεγαλώνουν. Σκέψου αν αυτό που λαμβάνεις ως συμπεριφορά είναι η παρέμβαση ή η απαξίωση ή καιι τα δύο. Αναζήτησε τις αιτίες σε όσα ανέφερα προς τα πάνω και φτιάξε την καθημερινότητα της οικογένειας σου αντιμετωπίζοντας την πραγματική αιτία των δυσκολιών αυτών. Μπορείς!

Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να σε βοηθήσει να κρατήσεις τις απαραίτητες ισορροπίες με οποιονδήποτε επιθυμεί να παρέμβει στην οικογενειακή σου ζωή είναι ο σύντροφος σου. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι η ορθή σου κρίση που αναζητά τα αίτια κάθε δυσαρμονίας μέσα και όχι έξω από την πόρτα του σπιτιού σου.

 

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Τι κάνεις όταν το παιδί σου αναπτύσσει ενδιαφέρον για κάτι που δεν αρέσει σε σένα…

by jenny

Λ

 οιπόν θα σου πω κάτι που πιστεύω ότι θα σου φανεί πολύ χρήσιμο…Είναι βασικό να γνωρίζεις πως όλα τα παιδιά ή τα περισσότερα τουλάχιστον περνούν περιόδους όπου αφοσιώνονται σε κάτι συγκεκριμένο, κοινώς κολλάνε με κάποιο παιχνίδι ή κάτι άλλο τέλος πάντων που τα κάνει να περνάνε καλά. Έλα όμως που αυτό το «κάτι» μπορεί να μην είναι κάτι που αρέσει σε σένα ή σε κάποιους από το περιβάλλον σου.

  Θα σου δώσω το πιο τρανταχτό παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό. Υπήρξε μια περίοδος που ο γιος μου είχε κολλήσει με τις κάρτες ποδοσφαίρου. Είχε κολλήσει τόσο άσχημα που φτάσαμε σε σημείο να πρέπει να διαχειριστούμε την κατάσταση καθώς όπου κι αν πηγαίναμε, το μυαλό του ήταν κολλημένο στο να αγοράσει κάρτες. Φυσικά, αυτό το κόλλημα του μαζί με το γεγονός ότι περνούσε ώρες κλεισμένος στο δωμάτιο του ταξινομώντας τις κάρτες σε άλμπουμ αλλά και το ότι έπαιζε σχεδόν μόνο με αυτές, με έκανε να έχω σταδιακά κάποιες σκέψεις χωρίς όμως να δίνω τόση σημασία.

  Το πράγμα χειροτέρεψε πολύ όταν κάποιες άλλες μαμάδες άρχισαν να μου λένε πως είχαν απαγορέψει στα παιδιά τους να έχουν κάρτες. Κάποιες από αυτές μου είπαν ότι αν και στην αρχή πήραν λίγες, ζήτησαν από τα παιδιά τους να τις δωρίσουν. Άλλες πάλι ούτε που ασχολήθηκαν με το ζήτημα κι απλώς αγόραζαν αδιάκοπα κάρτες. Στο στενό οικογενειακό περιβάλλον ακούγονταν εξίσου επικριτικές φωνές επί του θέματος. Άστα να πάνε δηλαδή!

Μια μέρα μείναμε μόνοι μας με τον γιο μου. Είχαμε ήδη θέσει κάποιους περιορισμούς κυρίως ως προς την συνεχή αγορά καινούργιων καρτών δίνοντας εναλλακτικές και προτρέποντας τον να κάνει ανταλλαγές με τους συμμαθητές του. Εκείνη την στιγμή λοιπόν σκέφτηκα το πιο απλό πράγμα, να τον ρωτήσω τι του άρεσε τόσο πολύ σε αυτές τις κάρτες. Μου απάντησε πως οι κάρτες αυτές τον βοηθούν να μένει μόνος του. Να σημειώσω ότι μέχρι τότε δυσκολευόταν να πάρει χρόνο μόνος του. Μου είπε επίσης ότι του αρέσει να τις οργανώνει στα άλμπουμ και να τις ανταλλάζει με τα άλλα παιδιά όπως και το ότι του άρεσε που μάθαινε όλους αυτούς τους αριθμούς. Αποφάσισα να του δίνω ένα μικρό χρηματικό ποσό προς διαχείριση την εβδομάδα για να συνειδητοποιήσει μόνος του πόσα χρήματα ξόδευε σε κάρτες και δεν του είπα ποτέ ξανά ότι δεν μου άρεσε αυτό το παιχνίδι. Επίσης έθεσα όρια σε ότι δεν ήθελα να ακούει το παιδί μου σχετικά με αυτό και άρχισα να παίζω κι εγώ μαζί του.

  Στην ουσία η απάντηση του γιου μου με ώθησε να δω τα οφέλη του παιχνιδιού αυτού. Άρα ο τρόπος αντίδρασης μου πυροδοτήθηκε από την διαδικασία της ενεργητικής ακρόασης. Την επόμενη χρονιά ο γιος μου χρειάστηκε να μεταβεί σε άλλο σχολείο από αυτό της γειτονιάς του. Την πρώτη μέρα δεν είχε φίλους στα διαλείμματα. Όλοι είχαν τους φίλους τους από το Νηπιαγωγείο. Την δεύτερη μέρα το πρωί τον είδα να μαζεύει λίγες κάρτες σε ένα σακουλάκι. Θα τις έπαιρνε μαζί του για να παρακινήσει τα άλλα παιδιά να κάνουν ανταλλαγές.

  Δεν παραπονέθηκε που ένιωθε μόνος. Το εξέφρασε αλλά δεν το πήρε κατάκαρδα. Μόνο μάζεψε τις κάρτες του και πήγε στο σχολείο. Το ίδιο μεσημέρι είχε ήδη αποκτήσει ένα καινούργιο φίλο, τον Μανώλη. Κι έτσι αυτές οι κάρτες για τις οποίες είχα ακούσει τόσα πολλά, εκτός όλων των άλλων, είχαν γίνει και ένα μέσο κοινωνικοποίησης για τον μικρό μου που μου μάθαινε ότι η αποδοχή ακόμη κι αυτού που δεν μου αρέσει ή που δεν αρέσει στους άλλους, επιτρέπει στο παιδί να σκεφτεί ελεύθερα και να δώσει λύση στα προβλήματα του.

  Δεν χρειάζεται λοιπόν να απορρίπτουμε ότι δεν εγκρίνουμε. Δεν χρειάζεται ούτε και να το αγνοούμε. Χρειάζεται απλώς να το παρατηρούμε. Αν θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που αναπτύσσουν την πιο σπουδαία αρετή της εποχής μας, την ψυχική ανθεκτικότητα, τότε ίσως είναι καλύτερα να απομακρυνθούμε από ότι μας πηγαίνει στην εποχή που οι γονείς αμφισβητούσαν σταθερά τις επιλογές των παιδιών τους λόγω ηλικίας. Ίσως να χρειάζεται να έχουμε λίγο καλύτερη διάκριση σε ότι θεωρούμε όριο και να αφήνουμε τα παιδιά μας να βρίσκουν τον τρόπο τους όσο εμείς παλεύουμε με τα δικά μας φαντάσματα που μας κάνουν να βρίσκουμε την αυτοπεποίθηση μας σε στιγμές που απλώς καταφέρνουμε να δείξουμε στον εαυτό μας ή τους γύρω μας ότι έχουμε τον έλεγχο των παιδιών μας. Αν θέλουμε να έχουμε σταθερά τον έλεγχο των παιδιών μας, τότε ας ετοιμαστούμε να δεχτούμε και τις ευθύνες. Γιατί αν το κάνουμε και τελικά δεν μας βγει και ρίξουμε το φταίξιμο επάνω του, το παιδί μας θα ξέρει πολύ καλά τι να απαντήσει.

  Ηρεμία λοιπόν και χρόνο στα παιδιά μας και στους εαυτούς μας να αναπνεύσουν. Αρκετά μας επιβαρύνει η καθημερινότητα, ας μην επιφορτιζόμαστε παραπάνω και με τα δικά μας. Αν και να ξέρετε…σας κατανοώ! Αλλά και σας πιστεύω…

Δεν θα επιβεβαιωθείς με το να επιβληθείς στο παιδί σου. Αυτός είναι ο τρόπος να θρέψεις τον εγωισμό σου. Με το να δείχνεις συνέχεια ποιος είναι το αφεντικό στο παιδί σου είναι σαν να φωνάζεις σε ένα δωμάτιο που στην πραγματικότητα δεν σε ακούει κανείς επειδή τα παιδιά ποτέ δεν χρειάζονταν αφεντικά. Γονείς χρειάζονται!
Τrust your gut

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Μπορώ να είμαι δίκαιη με όλα τα παιδιά μου;

by jenny

Μ   πορείς να είσαι δίκαιη με τα όλα τα παιδιά σου; Ας αλλάξω λίγο την ερώτηση. Χρειάζεται να είσαι δίκαιη μαζί τους; Και αν ναι, ποιος ορίζει το δίκαιο ή το άδικο σε κάθε περίπτωση;

Θα σου εξηγήσω γιατί δεν πρέπει να θέτεις ως στόχο την δικαιοσύνη ανάμεσα σε σένα και το καθένα από τα παιδιά σου. Πρώτα απ’ όλα, ως δίκαιο ορίζεται αυτό που εσύ κρίνεις ως γονέας για αυτά. Κάτι τέτοιο ακυρώνει από μόνο του το αίσθημα δικαιοσύνης που θες να έχεις για να νιώθεις πως είσαι ήρεμη και τελικά δεν έδωσες κάτι παραπάνω στο ένα απ’ ότι στο άλλο παιδί.

Μπορώ να σου δώσω πολλά παραδείγματα, θα σου αναφέρω ωστόσο ένα αρκετά χαρακτηριστικό και συχνό παράδειγμα. Σε πολλές οικογένειες τυχαίνει ή καλλιεργείται η αίσθηση ότι το ένα παιδί της οικογένειας ίσως είναι λίγο πιο αδύναμος χαρακτήρας απ’ ότι τα υπόλοιπα. Οι γονείς λοιπόν αναλόγως των συνθηκών κρίνουν δίκαιο να υποστηρίξουν περισσότερο το παιδί με τις μεγαλύτερες ανάγκες. Εκεί όμως τίθεται το εξής ερώτημα: πόσο δίκαιο είναι αυτό για τα υπόλοιπα παιδιά που καταβάλλουν εξίσου μεγάλες προσπάθειες ή ίσως και μεγαλύτερες, για να ενστερνιστούν τον ρόλο του δυνατού, να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των γονέων ή να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι γονείς απέναντι τους όσο εστιάζουν στο να φέρουν την πολυπόθητη ισορροπία ανάμεσα στα αδέρφια;

Εάν ανάμεσα σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις συνθήκες που αλλάζουν διαρκώς και μας φέρνουν προ εκπλήξεως, όπως για παράδειγμα όταν το βολικό φαινομενικά παιδί ξαφνικά βρεθεί αντιμέτωπο με καταστάσεις όπου η ανάγκη στήριξης από τους γονείς είναι πιο μεγάλη, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά.

Αρχικά λοιπόν θα σε βοηθήσει περισσότερο να δείξεις στα παιδιά σου πως η ζωή ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας δεν είναι δίκαιη όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Αυτό φέρνει τα παιδιά αντιμέτωπα με μια πραγματικότητα που θα τα βοηθήσει να προσαρμοστούν ευκολότερα στην σκληρή κοινωνία που ζούμε και να αποδεχτούν την αδικία ως κάτι φυσικό και άρα όχι ως κάτι που θα πρέπει να τα καταρρακώνει. Επίσης με αυτό τον τρόπο υπάρχουν πολλές περισσότερες πιθανότητες να καλλιεργηθεί μια πιο υγιής σχέση ανάμεσα στα αδέρφια.

Αν όμως υποθέσουμε ότι υπάρχει μια τόσο βαθιά ανάγκη από μέρους σου που σου υπαγορεύει να κάνεις το μέγιστο δυνατό για όλα τα μέλη της οικογένειας σου ανεξαιρέτως, τότε προσπάθησε να θυμηθείς πως το «δίκαιο» είναι αυτό που είναι πιο «συμφέρον» για τα παιδιά σου ανάλογα την φάση της ζωής τους. Αφουγκράσου τις ανάγκες τους και μην κλείνεσαι μέσα σε κουτάκια που ικανοποιούν κυρίως τα δικά σου «θέλω» και την ανάγκη σου να επιβεβαιώνεσαι ως γονέας με βάση αυτά που προσφέρεις.

Δυστυχώς συχνά το δίκαιο της μητέρας είναι εντελώς διαφορετικό από το δίκαιο των παιδιών της. Ας σκύψουμε λοιπόν στοργικά επάνω στα παιδιά μας και ας τους δείξουμε ότι η αδικία δεν είναι κάτι που μπορούμε πάντα να αποτρέψουμε. Αν μπορούμε να το κάνουμε, ας το κάνουμε κατόπιν συζήτησης με τα παιδιά μας. Αυτά ξέρουν καλύτερα για τον εαυτό τους. Έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες να είσαι μια ακριβοδίκαιη μητέρα που δεν την τρώνε οι ενοχές για τις επιλογές της με αυτό τον τρόπο. Έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες έτσι να ακούσεις μια μέρα τα παιδιά σου να λένε:

«Η μάνα μας έκανε για τον καθένα μας ότι καλύτερο μπορούσε. Ίσως αν τα είχε πράξει όλα με τον ίδιο τρόπο για όλους μας, να ήταν άδικη! Είχε μείνει όμως δίπλα μας, ήξερε τις βαθύτερες ανάγκες του καθενός μας και έπραττε ξεχωριστά για τον καθένα μας όπως διαφορετικοί ήμασταν κι εμείς άλλωστε.»

Σου εύχομαι να το ακούσεις και να χαμογελάσεις…από καρδιάς…

 “Η μητέρα μας ήταν δίκαιη όχι επειδή επιδίωκε να δίνει σε όλους το ίδιο άλλα επειδή επιθυμούσε να δίνει στον καθένα μας αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη.”]
Trust your gut

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Μητρότητα και επίκριση…και όμως πάνε μαζί!

by jenny

  Τα δικά σου λαμπάκια έχουν ανάψει κόκκινα, κίτρινα,πράσινα και μόλις μετά από κόπους έχεις καταφέρει να τον πείσεις να βάλει το μπουφάν του. Κι ενώ τα έχεις καταφέρει εξαιρετικά έχοντας βέβαια κάνει τα νεύρα σου κρόσσια, κάποια άλλη από δίπλα σε κοιτά με μισό μάτι και σου λέει πως αυτό το μπουφάν δεν είναι το κατάλληλο για τη μέρα και από μέσα της μουρμουρίζει πως εμείς φταίμε που έχουμε κάνει τα παιδιά κακομαθημένα και μας κάνουν ότι θέλουν.

  Όλα μπορούν να έχουν μια δόση αλήθειας, δεν λέω, αλλά αυτή η διάθεση επίκρισης δεν έχει τίποτα να προσφέρει σε σένα. Αντιθέτως σε αυτή που κοιτούσε χωρίς να της σπάσουν τα νεύρα, η ανάγκη να επικρίνει μπορεί να την διευκολύνει να απομακρυνθεί από τις δικές της αλήθειες όπως για παράδειγμα την δική της αδυναμία να δείξει την αντίστοιχη υπομονή με τα δικά της παιδιά ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. 

  Αυτό το άρθρο όμως δεν τιμά απαραίτητα και μόνο τις επικριτικές μαμάδες,γιαγιάδες και πάει λέγοντας,  παρά αναφέρεται σε οποιαδήποτε γυναίκα προσπαθεί με τον τρόπο της να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για τους χειρισμούς που ακολουθείς στην ανατροφή του παιδιού σου. Αυτή η αχρείαστη επίκριση λοιπόν που έρχεται σαν το κερασάκι στην τούρτα μετά από τόσο αγώνα που κάνεις καθημερινά με την οικογένεια σου, σε κάνει να αναρωτιέσαι: είναι άραγε κάτι παροδικό και πως αντιμετωπίζεται; 

Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Όχι λοιπόν, δεν είναι κάτι παροδικό. Σε κάθε φάση της ζωής του παιδιού τα προβλήματα ανανεώνονται και στις καινούργιες μεθόδους επίλυσης που αξιοποιείς, έρχεται και το σχόλιο ως απαραίτητο συνοδευτικό. Κι εκεί αρχίζεις να διαβάζεις ή να ακούς κάτι του τύπου “μην τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς” ή ” αντιμετώπισε την κριτική με θετικό τρόπο” κτλ. κτλ. 

Με ποιο θετικό τρόπο να την αντιμετωπίσεις όταν εσύ είσαι σε μια κατάσταση συνεχούς εγρήγορσης; Όταν δεν βρίσκεις ηρεμία πουθενά και κυριολεκτικά λειτουργείς σαν μια αυτόματη μηχανή καθημερινά; Και λογικό το βρίσκω δηλαδή με τόσες υποχρεώσεις και άγχη.

  Αν θες λοιπόν να διαχειριστείς την επίκριση, κράτα τα εξής κρατούμενα:

1. Δεν πρόκειται να σταματήσει να υπάρχει κι όταν εσύ νιώθεις κάπως πιο ευάλωτη, ίσως και να σε επηρεάζει. Δεν πειράζει!Αν θες να έχεις τα νεύρα σου με όσους σε κάνουν να νιώθεις λίγη με τον εαυτό σου, είναι δικαίωμα σου.

2. Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα το να δίνεις απαντήσεις, επίσης δεν πειράζει! Δεν θα αλλάξεις κανέναν και πιθανότατα η κατάσταση να παραμείνει η ίδια αλλά ίσως έχεις μερικές πιθανότητες να θέσεις κάποια όρια ή να αισθανθείς ότι απλώς εξέφρασες ότι ένιωθες.

3. Συμφιλιώσου με το ότι η αρνητική κριτική θα είναι πάντα εκεί για να σε κάνει απλώς να μπορείς να την διακρίνεις όλο και περισσότερο από την εποικοδομητική κριτική. 

Κατά την άποψη μου λοιπόν η ανοχή στην κριτική δεν είναι απαραίτητη ούτε και το να δουλεύεις με έναν τρόπο που απλώς μαθαίνεις να την αντέχεις είναι η κατάλληλη κατεύθυνση.Αντίθετα η αποδοχή της ως ένα κομμάτι του μητρικού σου ρόλου που θα χρειαστεί πολλές φορές να απωθήσεις εκφράζοντας τα αρνητικά σου συναισθήματα  σε βοηθά περισσότερο να ξεθυμάνεις μέχρι το σημείο που θα την βλέπεις να σε χαιρετά από μακριά και θα είναι πια για σένα εντελώς αδιάφορη. ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥΣ. 

Μην μείνεις κλεισμένη στο καβούκι των δικών σου ευθυνών  για να την αντιμετωπίσεις, βγες έξω από αυτές και κοίτα κατάματα αυτόν που σε κριτικάρει…δεν θες να μένεις κοντά του άλλο πια…με τίποτα…ας μείνει εκεί που είναι λοιπόν…μακριά και αγαπημένοι…

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Το “καλό παιδί” του σήμερα δεν σημαίνει ότι θα είναι και ο ευτυχισμένος ενήλικας του “αύριο”

by jenny

Όταν περπατάς στον δρόμο με τρία μικρά ξανθά κεφαλάκια να σε περιτριγυρίζουν είναι πολύ δύσκολο να περάσεις απαρατήρητη. Πάντα κάποιος θα σχολιάσει ή θα σε ρωτήσει κάτι ή απλά θα κουνήσει το κεφάλι του με την έκφραση που φωνάζει “καλό κουράγιο” στο πρόσωπο. Ταυτόχρονα, με τρία μικρά πιτσιρίκια πάντα κάποιος θα θέλει κάτι ή δεν θα του αρέσει κάτι άλλο ή τέλος πάντων θα υπάρχει ένα θέμα προς συζήτηση. Σε αυτή την περίπτωση η φάση συνήθως συνοδεύεται από κάποιο σχόλιο του τύπου “Αυτός πρέπει να είναι ο πιο ζωηρός,ε;” ή “Πως τα βγάζεις πέρα; Είναι ήσυχα; Είναι καλά;”.

Ήσυχα; Με ποια έννοια ήσυχα; Καλά; Πως άραγε αντιλαμβάνεται κανείς το “καλά”; ‘Η μήπως “καλά” σημαίνει “ήσυχα”; Δεν ξέρω! Πάντα με μπερδεύει αυτή η ερώτηση ως προς την απάντηση που θα πρέπει να δώσω. Διότι μέσα στο μυαλό μου επικρατεί το εξής απλό πράγμα. Τα παιδιά είναι παιδιά. Επίσης τα παιδιά είναι άνθρωποι. Δεν μπορούν και δεν είναι φυσιολογικό να μπορούν να έχουν πάντα την αντίδραση που καμιά φορά ούτε εμείς ως ενήλικες δεν έχουμε. Η διαχείριση του συναισθήματος είναι ένα δύσκολο κομμάτι της ζωής μας πάνω στο οποίο εξασκούμαστε σε όλη την διάρκεια της ζωής μας. Αν σκεφτεί λοιπόν κανείς την δυσκολία  που εμείς αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες και ταυτόχρονα σκεφτούμε το αναπτυξιακό στάδιο των παιδιών μας και το τι συμβαίνει στον εγκέφαλο τους τότε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει όταν ένα παιδί κλαίει ή φωνάζει.

Επανέρχομαι λοιπόν στο ερώτημα του ποιο παιδί θα πρέπει να θεωρούμε καλό; Πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές το καλό παιδί είναι αυτό που είναι πιο ήσυχο ή πιο υπεύθυνο και αυτόνομο. Με λίγα λόγια το καλό παιδί είναι αυτό που μας δυσκολεύει λιγότερο. Είναι το παιδί που προσαρμόζεται εύκολα και που διαβάζει μόνο του. Το παιδί που διαπρέπει στο σχολείο ή στα αθλήματα και αυτό που ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα παιδιά. Αν λοιπόν αυτό το παιδί τύχει να συνυπάρχει με αδέρφια τα οποία είναι πιο ατίθασα ή αν οι γονείς καλλιεργούν στο παιδί την αίσθηση ότι η επιτυχία ή η συνέπεια τα κάνει να είναι αρεστά στα μάτια τους τότε ενέχει ο κίνδυνος για αυτό το παιδί να ντυθεί ένα ρόλο ο οποίος στην πραγματικότητα μπορεί να το καταπιέζει, να μην του επιτρέπει να βρει εύκολα τον εαυτό του, να συγκρίνει τον εαυτό του με τα αδέρφια του και κυρίως να επιθυμεί να είναι αρεστό στα μάτια των τρίτων.

Ένα παιδί που έχει μάθει να καταπνίγει τα ενδόμυχα συναισθήματα του απλώς για να εισπράττει την αποδοχή των γονιών του ως το καλό παιδί της οικογένειας μάλλον δεν θα είναι ένας ευτυχισμένος ενήλικας μεγαλώνοντας.
Trust your gut

Όσο επιμένουμε να χαρακτηρίζουμε εμείς οι ίδιοι τα παιδιά μας ως καλά ή ήσυχα ή ζωηρά ή παλιόπαιδα ή δεν ξέρω κι εγώ τι και δεν στεκόμαστε στο γεγονός ότι είναι απλώς παιδιά τα οποία μέσα στα χρόνια θα μπορέσουν να βρουν τον εαυτό τους με την ίδια δυσκολία που τον έχουμε βρει ή δεν τον έχουμε βρει εμείς, τότε απλώς θα συμβάλλουμε στο να φορέσουν ταμπέλες οι οποίες δύσκολα θα τους επιτρέψουν να βρουν αυτό που πραγματικά είναι και να φτάσουν στην αληθινή αυτονομία.

Ένα πραγματικά αυτόνομο παιδί μαθαίνει σίγουρα από μικρό και με την δική μας ενθάρρυνση να προχωρά προς αυτή την κατεύθυνση. Ένα παιδί όμως που έχει μάθει να καταπνίγει τα ενδόμυχα συναισθήματα του απλώς για να εισπράττει την αποδοχή των γονιών του ως το καλό παιδί της οικογένειας μάλλον δεν θα είναι ένας ευτυχισμένος ενήλικας μεγαλώνοντας ή θα χρειαστεί να ταλαιπωρηθεί για να βρει τον εαυτό του. Κι αυτό θα γίνει μόνο εφόσον πρόκειται για προσωπικότητα που μπορεί να φτάνει στην καρδιά των συναισθημάτων που μας επιτρέπουν να πετάξουμε από πάνω μας βαθιά χαραγμένα παιδικά βιώματα και συνήθειες που έχουν καλλιεργηθεί για χρόνια.

Μέσα από προσωπική παρατήρηση καταλήγω στο ότι αυτά τα παιδιά συνήθως μεγαλώνουν σε οικογένειες με πολλά “σωστά” και “λάθη”, στερεοτυπικές δηλαδή αντιλήψεις σχετικά με το τι είναι ή δεν είναι αποδεκτό. Κατά τον ίδιο τρόπο, παιδιά με έντονο ταπεραμέντο μεγαλώνουν μέσα στις ίδιες οικογένειες κάνοντας την επανάσταση τους καθώς η αντιδραστικότητα είναι ο τρόπος για να παραμείνουν ο εαυτός τους απέναντι σε γονείς που δεν εγκρίνουν αυτό που είναι.

Ωστόσο, ο σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω αυτές τις οικογένειες επειδή τότε θα είμαι εγώ αυτή που πλέον μιλάω για σωστά και λάθη. Όλοι μας ως γονείς πέφτουμε σε σφάλματα που μετανιώνουμε αλλά ας προσπαθήσουμε λιγάκι να μείνουμε λιγάκι σε αυτό που έχει να μας δώσει κάθε παιδί ως παιδί κι ας μην παρασυρόμαστε βάζοντας ταμπέλες που τα ίδια μας τα παιδιά θα χρειαστεί να αποποιηθούν με κόπο στην εφηβική και μετέπειτα ζωή τους. 

Ας έχουμε ως μητέρες την καρδιά μας ανοιχτή και ας αφήνουμε στα παιδιά μας να εξελίσσονται κάνοντας και πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στον τίτλο του “καλού παιδιού” των ενηλίκων. Οι φωνές και οι απαιτήσεις και όλα αυτά που μας κάνουν να χάνουμε την ψυχραιμία μας μαζί τους είναι στην πραγματικότητα η καλύτερη ευκαιρία για να εξασκηθούν σε ότι τα δυσκολεύει. 

Όχι! Μην σε αγχώνει η συμπεριφορά ενός παιδιού!Μην σκέφτεσαι συνέχεια με το βλέμμα στο μέλλον. Κάνεις κακό στον εαυτό σου και στην οικογένεια σου. Μείνε στην παρατήρηση και υποστήριξε όπου χρειάζεται!Χωρίς άγχος και χωρίς ταμπέλες! Στο κάτω κάτω ξέρεις κι εσύ αρκετά από δαύτες…μητέρα είσαι!

 

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Γιατί δεν έχει νόημα να απαιτείς τον σεβασμό από το παιδί σου!

by jenny

Λένε πως στην ζωή ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζουμε και όχι κάτι που απαιτούμε. Με τα παιδιά μας όμως και το απαιτούμε και αισθανόμαστε πολύ άσχημα όταν δεν τον εισπράττουμε από αυτά. Κι όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, κάνουμε πολλές μαύρες σκέψεις σχετικά με το αν έχουμε καταφέρει να τους διδάξουμε τον σεβασμό. Πολλές φορές νιώθουμε απογοητευμένες επειδή θεωρούμε ότι έχουμε δώσει παραπάνω από αυτά που μπορούσαν να εκτιμήσουν ή λιγότερα από αυτά που χρειάζονταν για να κατανοούν τι σημαίνει να σέβομαι τον άλλο. Άλλες φορές μπορεί να νιώθουμε αγανάκτηση και να την εκφράζουμε με θυμό υπενθυμίζοντας στα παιδιά μας την ανώτερη θέση μας μέσα στην οικογένεια. Υπάρχουν ωστόσο και άλλες στιγμές όπου αναζητούμε μέσα μας το δικό μας σφάλμα για την έλλειψη σεβασμού που εισπράττουμε από το παιδί μας.

  Όλες οι σκέψεις που συνοδεύουν αυτές τις στιγμές είναι απολύτως κατανοητές και αναμενόμενες. Ειδικά όμως με το πέρασμα του χρόνου κι όσο τα παιδιά μας μεγαλώνουν κι εμείς φέρουμε στις πλάτες μας πιο βαρύ το φορτίο που έχουμε σηκώσει για να τα μεγαλώσουμε, μπορεί να μας κάνει να μην νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας. Εκεί ίσως έχει έρθει η στιγμή να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά σχετικά με τον σεβασμό που αναμέναμε να εισπράξουμε αλλά τελικά δεν παίρνουμε πίσω.

  Το πρώτο που πρέπει να σκεφτούμε είναι το κατά πόσο έχει νόημα να ζητάμε από τα παιδιά μας τον σεβασμό. “Εμένα θα με σέβεσαι!” ή ” Τα παιδιά δεν σέβονται τους γονείς τους στην σημερινή εποχή!” ή “Κανένας σεβασμός!Ευχαριστώ πολύ για τον τρόπο σου!”…πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ή δεν έχουμε ξεστομίσει τέτοιες φράσεις; Και το αποτέλεσμα ποιο είναι; Ένας υπέροχος καβγάς όπου ίσως ειπωθούν πολλές άλλες βαριές κουβέντες που θα μας πικράνουν.

Κάποιες φορές ο σεβασμός λείπει επειδή δεν τον καλλιεργήσαμε βιωματικά μέσα στην οικογένεια. Κάποιες άλλες φορές ο σεβασμός θα χαθεί στιγμιαία σε μια έντονη συναισθηματικά στιγμή με τα παιδιά μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το να απαιτούμε τον σεβασμό από τα παιδιά μας από μια θέση ισχύος, μας κάνει να φαινόμαστε τουλάχιστον αδύναμοι στα μάτια τους και οδηγεί σε περαιτέρω εντάσεις.
Trust your gut

  Τα παιδιά μας μαθαίνουν για τον σεβασμό πρωτίστως μέσα από τον αλληλοσεβασμό που δείχνουν οι σύζυγοι μεταξύ τους. Εκεί αποκτούν τις πρώτες εικόνες. Εκεί ακούνε για πρώτη φορά τις λέξεις “Ευχαριστώ!”, “Σε παρακαλώ” κι άλλες τόσες κουβέντες αλλά και πράξεις που υποδηλώνουν σεβασμό. Εκεί μιλάμε σίγουρα και για τον σεβασμό που κερδίζουμε χωρίς καν να μιλήσουμε. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε μια οικογένεια όπου οι γονείς δεν σέβονται πρώτα τον εαυτό τους και έπειτα ο ένας τον άλλο ή όταν εισπράττουν ότι ένα από τα δύο μέλη της οικογένειας κάνει το κουμάντο, όπως συχνά λέμε και ο άλλος απλώς ακολουθεί τότε είναι δύσκολο να κατανοήσει την έννοια του σεβασμού.

  Η επικοινωνία σε αυτά τα πλαίσια εμπεριέχει μέσα της και την κατάλληλη οριοθέτηση. Που τοποθετώνται τα όρια ανάμεσα στο συζυγικό ζευγάρι και πως ανταποκρίνονται και οι δύο πλευρες σε αυτά; Τα όρια που σεβόμαστε με τον σύντροφο μας κι εκείνος με εμάς είναι αυτά που κάνουν και το παιδί μας να τα αντιλαμβάνεται ως κάτι θετικό. Κατά αυτό τον τρόπο το ίδιο θα τα υιοθετήσει πολύ πιο αυθόρμητα.

  Το να μην έχουμε θέσει σωστά τα όρια στο γάμο μας ή το να έχουμε δώσει στο παιδί μας μια αρνητική εντύπωση για αυτά, μια τέτοια δηλαδή εντύπωση που να το κάνουν να πιστεύει ότι πρόκειται για κάτι που του επιβάλλεται ως τιμωρία με μοναδικό σκοπό την σύνεση και όχι επειδή τα συγκεκριμένα όρια αντιπροσωπεύουν εμάς τους ίδιους ως άτομα όπως και την δική μας οικογένεια ως μοναδική, δεν καλλιεργεί μια στάση σεβασμού.Αντίθετα συχνά μας κάνει ως γονείς να αξιοποιούμαστε ως σάκοι του μποξ από τα παιδιά μας τα οποία αισθάνονται ότι δεν έχουν κανένα λόγο να κάνουν κάτι διαφορετικό από εμάς.

  Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που αφορά σε αυτά που μάλλον δεν είδαμε ή δεν διαχειριστήκαμε καλά εμείς οι ίδιοι νωρίτερα.Όταν κάτι τέτοιο έχει συμβεί και τα παιδιά μας έχουν μεγαλώσει με μια συγκεκριμένη εικόνα ή τους έχει δοθεί η αίσθηση πως ότι κι αν κάνουν είναι αποδεκτό επειδή εμείς είμαστε τα πρόσωπα με τα οποία μπορούν να λένε και να κάνουν ότι θέλουν, τότε τι νόημα έχει να ζητάμε τον σεβασμό τους από μια θέση ισχύος και εξουσίας; Ειδικά στην περίοδο της εφηβείας αλλά και μετέπειτα αυτή είναι μια συχνή τακτική η οποία όμως φέρνει πάντα τα αντίθετα αποτελέσματα.

  Ξέρω πόσο σκληρό είναι να νιώθεις ότι δεν εισπράττεις τον απαιτούμενο σεβασμό από τα παιδιά σου αλλά αν όλα τα παραπάνω έχουν πάει όπως έπρεπε και πάλι αισθάνεσαι κενή, τότε να ξέρεις πως δεν πρέπει να ξεχνάς το υπόλοιπο σκληρό κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουν και την βαθιά ανάγκη τους να διαχωρίσουν την θέση τους και τον εαυτό τους μέσα σε αυτό. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες τα παιδιά μας είναι πιο πιθανό να απασφαλίσουν και να εκφράσουν τα έντονα συναισθήματα τους απέναντι στα πρόσωπα που εμπιστεύονται περισσότερο, δηλαδή τους γονείς τους. Επίσης βασικό ρόλο παίζει και η ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού. Κάποια παιδιά έχουν πιο έντονο ή επαναστατικό χαρακτήρα από άλλα. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι κακές μας στιγμές όπου θα ειπωθούν πράγματα που κανείς δεν εννοούσε.

  Το θέμα είναι πως όπως και να έχει, ο σεβασμός αρχικά διδάσκεται μέσα από τις εικόνες που εισπράττει το παιδί μέσα στην οικογένεια. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και αυτός ο δήθεν σεβασμός που συχνά μαθαίνουμε όλοι μας να έχουμε ακολουθώντας διάφορα κοινωνικά στερεότυπα. Για αυτό τον δήθεν σεβασμό θα πρέπει όχι μόνο να μην νιώθουμε απογοήτευση αλλά να αισθανόμαστε καλά που έχουμε την δυνατότητα κάποιες φορές να παραφερθούμε μεταξύ μας ως οικογένεια. Είναι και αυτό κάτι υγιές, αρκεί να μην ακολουθείται από μνησικακία ή αποσιώπηση των καταστάσεων που αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε κατάματα επειδή φοβόμαστε την απογοήτευση ή την αποτυχία μας ως γονείς.

  Ο σεβασμός πάει χέρι χέρι με την ανοιχτή επικοινωνία. Δεν είναι κάτι που πρέπει να απαιτούμε ως αντάλλαγμα για τις θυσίες που κάναμε ώστε να είμαστε εκεί στο μεγάλωμα των παιδιών μας. Στο κάτω κάτω ήταν δικές μας θυσίες που προέκυψαν μετά από δικές μας αποφάσεις. Εκεί κρύβεται και το μεγαλύτερο νόημα του σεβασμού που καλλιεργείται φυσικά και σταδιακά μέσα από τα κοινά βιώματα που μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας. Ανάμεσα σε όλα αυτά, θα υπάρξουν και στιγμές όπου τα παιδιά μας θα μας στενοχωρήσουν με τον τρόπο τους κι εμείς με τον δικό μας τρόπο αντίστοιχα. Η κατανόηση και η ανοιχτή αγκαλιά που έχουμε ο ένας για τον άλλο είναι πάντα ο τρόπος να επιστρέφουμε στον αλληλοσεβασμό. Αρκεί να μην ξεχνάμε πως σε κάθε περίπτωση τα όρια πρέπει να τίθενται και από τις δύο πλευρές ώστε να καλλιεργείται μια υγιής σχέση μεταξύ γονέων και παιδιών.

Ωστόσο για να μην παρεξηγηθώ, είναι άλλο κομμάτι η οριοθέτηση όπως αυτή διδάσκεται από τους γονείς και άλλο κομμάτι ο σεβασμός ο οποίος αποκτιέται σταδιακά και κυρίως βιωματικά. Σε καμία όμως περίπτωση το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Το αντίθετο! Όπως και να έχει όμως δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε, πρόκειται για μια χρονοβόρα διαδικασία με πολλά σκαμπανεβάσματα η οποία σχετίζεται άμεσα και με τις προσδοκίες που μπορούμε να έχουμε αναλόγως της φάσης ζωής και του αναπτυξιακού σταδίου του παιδιού μας.

 

 

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Πως μπορώ να καλλιεργήσω την νοοτροπία της ανάπτυξης μέσα μου ως σύγχρονη μητέρα;

by jenny

Νοοτροπία ανάπτυξης. Τι είδους νοοτροπία είναι αυτή και πως μας βοηθά στην μαμαδίστικη ζωή μας; Η νοοτροπία αυτή αφορά στον τρόπο που σκεφτόμαστε σχετικά με τις δυνατότητες μας και αυτά που μπορούμε να πετύχουμε. Όταν έχουμε αναπτύξει λοιπόν αυτή την νοοτροπία κατανοούμε ότι η ανάπτυξη των ικανοτήτων μας σχετίζεται άμεσα με την προσπάθεια που καταβάλλουμε για να πετύχουμε τους στόχους μας και είναι μια διαρκής διαδικασία μάθησης και διαδοχικών προσωπικών κατακτήσεων. Για να μπορέσεις να αναπτύξεις μια τέτοια νοοτροπία αναλόγως πάντα και των προσωπικών σου καταβολών χρειάζεται χρόνος και εξάσκηση. Τα καλά νέα είναι ότι έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξεις μια τέτοια νοοτροπία πολύ πιο γρήγορα αφότου γίνεις μητέρα. Αυτό οφείλεται στον συσχετισμό της με μια άλλη σπουδαία δεξιότητα που την ονομάζουμε “προσαρμοστικότητα”. Στην ζωή μας μπορεί να χρειαστεί να έρθουμε αντιμέτωπες με αλλεπάλληλες αλλαγές. Η εργασία μας συμβάλλει επίσης στο να ανταποκρινόμαστε γρηγορότερα σε αυτές τις αλλαγές. Στην πραγματικότητα κάποιες από εμάς που δεν έχουμε καλλιεργήσει από παιδική ηλικία την ικανότητα αυτή, δυσκολευόμαστε λίγο περισσότερο όταν βιώνουμε την μητρότητα. Αν το σκεφτείς, ειδικά κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού αλλά και στην συνέχεια της ζωής του υπάρχουν αλματώδεις αλλαγές οι οποίες αναγκαστικά συμβαδίζουν με τις δικές μας αλλαγές σε επίπεδο προσωπικότητας αλλά και καθημερινότητας. Αν πριν τα παιδιά μας χρειαζόταν να βιώνουμε συχνά αλλαγές, μετά από αυτά ο ρυθμός των αλλαγών αυτών αυξάνεται κατακόρυφα. Αν μάλιστα έχεις περισσότερα από ένα παιδιά ή και ένα επάγγελμα που σε ωθεί σε πολλές αλλαγές( όπως άλλωστε συμβαίνει με τα περισσότερα επαγγέλματα στα πλαίσια της ανταγωνιστικής αγοράς εργασίας) τότε οι αλλαγές είναι πολυεπίπεδες και συνεχείς. Έτσι οδηγούμαστε συχνά ως μαμάδες σε περιόδους έντονου στρες, ένα στρες το οποίο ο άνθρωπος δεν έχει προγραμματιστεί να αντέχει.
Η προσαρμοστικότητα που καλείσαι να αναπτύξεις αναγκαστικά μέσω του μητρικού σου ρόλου είναι το σπουδαιότερο μέσο για να φτάσεις πιο γρήγορα στην καλλιέργεια μιας νοοτροπίας ανάπτυξης που μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει στην ζωή σου. Άσε την μητρότητα να σε εμπνεύσει προς αυτή την κατεύθυνση!Κι άσε τα παιδιά σου να μάθουν γι’ αυτό μέσα από την εικόνα σου. Μια είκονα,χίλιες λέξεις!
Trust your gut
Κατά αυτόν τον τρόπο έχει μεγάλη σημασία να δίνεις τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό σου να διαχειριστεί τις τόσες αλλεπάλληλες αλλαγές καλλιεργώντας μια θετική στάση απέναντι σε αυτές. Στο πρώτο παιδί η συνειδητοποίηση αυτή έρχεται εύλογα κάπως πιο αργά. Στα επόμενα παιδιά όλες οι αλλαγές είναι πιο εύπεπτες και αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία να καλλιεργήσεις την νοοτροπία ανάπτυξης ως μαμά. Όσο λοιπόν δίνεις στον εαυτό σου τον χρόνο να αφουγκραστεί τις ανάγκες του και τις αντιδράσεις του στην αλλαγή φρόντισε να κάνεις τα εξής:
  1. Κατανόησε ότι η ζωή σου ως μαμά δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει στιγμή που θα νιώθεις ότι ανταποκρίνεσαι σε αυτά που σε δυσκολεύουν τώρα με μεγαλύτερη ευκολία στο μέλλον.
  2. Αντιμετωπίσε τις αποτυχίες σου στην γονεϊκότητα ως ένα κίνητρο για να κατανοήσεις τα παιδιά σου καλύτερα και να τα βοηθήσεις να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους ξεπερνώντας πρώτα εσύ τις δικές σου.
  3. Μην φοβάσαι να εκτεθείς! Δεν υπάρχει ένας τέλειος τρόπος για να ανατρέφεις παιδιά και να χτίζεις μια επιτυχημένη συζυγική σχέση.
  4. Καθώς εκτίθεσαι εκπαίδευσε τον εαυτό σου στο να μην επηρεάζεται από την κριτική των άλλων. Αξιοποίησε την κριτική ως μια ευκαιρία να φιλτράρεις αυτό που ακούς με σκοπό να βρεις ότι θα μπορούσες να αλλάξεις προς το καλύτερο και να πετάξεις μια και καλή ότι δεν σε αντιπροσωπεύει.
  5. Είναι πολλές φορές δύσκολο αλλά απολύτως απαραίτητο για μια μαμά να περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που είναι αυθόρμητοι και αυθεντικοί. Με αυτούς τους ανθρώπους μπορείς να μοιραστείς ελεύθερα τους προβληματισμούς σου και να συνειδητοποιήσεις τα θετικά οφέλη των αλλαγών που προκύπτουν συζητώντας μαζί τους για αυτά.
  6. Στον αντίποδα, φρόντισε να κρατήσεις εκτός του κύκλου σου ανθρώπους που τους χαρακτηρίζει η στατικότητα και η εγωκεντρικότητα. Πίσω από αυτά τα στοιχεία κρύβεται συνήθως η ανασφάλεια που καλλιεργεί συναισθήματα που δεν σε βοηθούν να εξελιχθείς μέσα από τον καινούργιο σου ρόλο.
  7. Άφησε τον εαυτό σου να βιώσει ελεύθερα τα έντονα συναισθήματα που φέρει μαζί της η μητρότητα και αποδέξου τα. Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα καλά αλλά και ούτε υπάρχει λόγος να βουλιάζεις στον αρνητισμό επειδή τα παιδιά σου περνούν συνεχώς τις δικές τους φάσεις.
  8. Δες κάθε αλλαγή ως μια ευκαιρία για μάθηση. Ειδικά ως μαμάδες ο ρυθμός της προσωπικής μας ανάπτυξης ανεβαίνει κατακόρυφα και μπορούμε να πετύχουμε απίστευτα πολλά πράγματα που στο μυαλό μας φάνταζαν ακατόρθωτα. Ακόμη και το μεγάλωμα ενός παιδιού μπορεί πριν κάποιο καιρό να σου φαινόταν ακατόρθωτο και για δες τι συμβαίνει τώρα. Μαγικό;!
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή πως παρά τις απίστευτες δυσκολίες που φέρει μαζί της η μητρότητα, φέρει μαζί της και αυτή την δυνατότητα καλλιέργειας της νοοτροπίας ανάπτυξης που μας κάνει να αναπνέουμε βαθιά και να αντιμετωπίζουμε τις αλλαγές δίχως φόβο. Στην πραγματικότητα μέσα από την προσαρμοστικότητα που αναπτύσσουμε ως μητέρες  και ως εργαζόμενες μαμάδες μπορούμε πιο εύκολα να δούμε την δυνατότητα του να γινόμαστε ολοένα και καλύτερες και την αξία του να μην τα παρατάμε! Έχοντας προσπαθήσει να καλλιεργήσουμε αυτή την νοοτροπία μέσα μας δεν θα χρειαστεί ποτέ να αναρωτηθούμε για το πως θα την καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας καθώς τα ίδια θα έχουν μάθει από την εικόνα μιας μαμάς που με τα διάφορα σκαμπανεβάσματα της, κατάφερνε να σταθεί ατρόμητη μπροστά στις αλλαγές και να εξασκηθεί σε κάθε ενδεχόμενη αποτυχία ή στρεσσογόνα κατάσταση ώστε να καταλήξει τελικά σε ότι μπορούσε να λειτουργήσει θετικά για εκείνη και τα αγαπημένα της πρόσωπα.

0 FacebookTwitterPinterestEmail

Γιατί δεν μιλάμε στα παιδιά μας ανοιχτά για το σεξ;

by jenny

Γιατί δεν μιλάμε στα παιδιά μας ανοιχτά για το σεξ; Καλό ερώτημα στο οποίο μάλλον θα προτιμήσω να απαντήσω με ένα δεύτερο. Γιατί ποιος μίλησε σε εμάς για το σεξ όταν ήμασταν παιδιά; Στην καλύτερη των περιπτώσεων να κλείναμε τα μάτια μας όταν παιζόταν μια πιο αισθησιακή σκηνή σε κάποια ταινία ή κάποια ατίθασα εφηβάκια να έτρεχαν να αγοράσουν  στα κλεφτά κανένα περιοδικό με πορνογραφικό υλικό χωρίς να τους πάρει κανείς είδηση. Και κάπως έτσι μεγαλώσαμε μαθαίνοντας για το σεξ κάπως τυχαία σε μια εποχή που τα πάντα γύρω από αυτό τα ακούγαμε και τα βιώναμε συνήθως σε μια διαφορετική ηλικία που μας επέτρεπε παρά την έκρηξη των ορμονών μας να σκεφτούμε κάπως διαφορετικά.

  Ένας από τους βασικούς λόγους λοιπόν που δεν μιλάμε για αυτό ανοιχτά εμείς οι ίδιες είναι ότι το σεξ υπήρξε για εμάς ένα θέμα ιδιαίτερα ενοχικό κατά την παιδική και εφηβική ηλικία. Οτιδήποτε σχετιζόταν με αυτό αντιμετωπιζόταν με μια στάση αποστασιοποίησης των γονέων μας σαν να επρόκειτο για ένα ζήτημα που έκρυβε μέσα του πολλά μυστικά και που δεν έπρεπε να γνωρίζουμε μέχρι να έρθει η στιγμή να το μάθουμε όταν πια θα είναι επιτρεπτό με βάση την ηλικία μας ή άλλους κοινωνικούς παράγοντες.

  Ένας άλλος βασικός λόγος που δεν μιλάμε γι’ αυτό είναι ότι δεν ξέρουμε πως να το επικοινωνήσουμε. Είμαστε και οι ίδιες μάλλον πολύ μπερδεμένες ως προς το τι μπορούμε και δεν μπορούμε να πούμε ή ως προς την στιγμή που είναι η καταλληλότερη για να μιλήσουμε. Επίσης όσο περίεργο κι αν φαίνεται για αυτή την εποχή οπού πλέον υπάρχει ενημέρωση για όλα τα θέματα,μερικές φορές επιλέγουμε να μένουμε προστατευμένοι μέσα στο δικό μας στενό πλαίσιο γιατί δεν θέλουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με ζητήματα που ίσως μας κάνουν να εκτεθούμε.

“

  Κι όμως έχει έρθει η στιγμή να ενημερωθούμε ως προς αυτό το ζήτημα και εν συνεχεία να ενημερώσουμε και τα παιδιά μας καθώς φαίνεται ότι στην σημερινή εποχή τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Τα παιδιά δέχονται εξωτερικά ερεθίσματα σχετικά με αυτό πολύ νωρίτερα και επιπλέον έχουν δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στο διαδίκτυο όπου εκτίθενται σε ότι υποτίθεται ότι παρουσιάζεται ως φυσιολογική σεξουαλική πράξη κάνοντας χίλιες δύο υποθέσεις και λαμβάνοντας ταυτόχρονα περίπλοκα μηνύματα σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανθρώπων γύρω τους.

  Το ερώτημα μου λοιπόν είναι:ενώ γύρω μας τα πάντα σε σχέση με αυτό το σοβαρό ζήτημα έχουν αλλάξει, εμείς θα συνεχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε με τον ίδιο πατροπαράδοτο τρόπο που το έκαναν οι γονείς μας; Θα προτιμήσουμε να σιωπήσουμε και να αφήσουμε το θέμα αυτό στο ίντερνετ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; 

Δεν μιλάμε στα παιδιά μας ανοιχτά για το σεξ επειδή κανείς δεν μας μίλησε γι’αυτό όταν ήμασταν στην δική τους ηλικία. Εξαιτίας αυτού η ντροπή και η ενοχή κυριάρχησαν μέσα μας. Ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη εφόσον τώρα πια ξέρουμε πόσο σημαντική είναι η έγκαιρη ενημέρωση από την πιο έμπιστη πηγή που είναι η οικογένεια τους.
Trust your gut

  Όταν το ζήτημα της σεξουαλικής αγωγής αποφεύγεται ακόμη και στα ίδια τα σχολεία καθώς δικαιολογημένα πολλοί εκπαιδευτικοί φοβούνται να μιλήσουν για αυτό ώστε να μην βρουν τον μπελά τους, ποια θα είναι η εξέλιξη της υπόθεσης αυτής για τα παιδιά μας; Θα τα αφήσουμε να ανακαλύψουν μόνα τους αφήνοντας και πάλι το θέμα αυτό στην τύχη του όπως έκαναν οι παλαιότεροι;

  Πολλές φορές απελπισμένες μητέρες μου λένε πως ακόμη κι αν μπουν στην διαδικασία να ενημερώσουν τα παιδιά τους, δεν νιώθουν ασφαλείς για αυτά. Θεωρούν ότι τα λόγια τους δεν θα πιάσουν τόπο όταν όλα είναι τόσο δύσκολα σε σχέση με το σεξ. Επίσης πιστεύουν ότι ακόμη κι αν έχουν φροντίσει να ενημερώσουν σωστά τα παιδιά τους, είναι τέτοια η επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τους τόσους ακατάλληλα πληροφορημένους συνομιλήκους τους που θα πάει όλη η προσπάθεια τους εντελώς χαμένη.

  Έστω λοιπόν ότι τα πράγματα είναι έτσι και η προσπάθεια σου ίσως να μην αποδώσει τους καρπούς που θα επιθυμούσες, δεν αξίζει να δοκιμάσεις αυτό τον δρόμο της ανοιχτής επικοινωνίας; Μην ξεχνάς ότι είναι βασικό να είσαι ένα άτομο που το παιδί σου εμπιστεύεται και νιώθει άνετα να μιλήσει. Ενημερώνοντας το έγκαιρα για αυτά που χρειάζεται να γνωρίζει αναλόγως της ηλικίας του, ανοίγεις τα κανάλια επικοινωνίας και το βοηθάς να κατανοήσει ότι είσαι δίπλα του για ότι χρειαστεί ακόμη και σε θέματα τόσο ευαίσθητα.

  Πιστεύω λοιπόν ότι έχει έρθει η στιγμή να αφήσουμε στην άκρη τους προσωπικούς μας φόβους και να σταματήσουμε να δειλιάζουμε κάθε φορά που τα παιδιά μας, μας ρωτούν για κάτι που σχετίζεται με το σεξ. Για να μπορούμε όμως να αισθανθούμε σίγουροι και να μην μας κλονίζουν αυτά τα θέματα θα πρέπει πρώτα να απαλλαχθούμε από την ντροπή την οποία νιώσαμε ως παιδιά απέναντι στους γονείς μας στην φάση της δικής μας προσωπικής αναζήτησης και ταυτόχρονα να ενημερωθούμε κατάλληλα για το πότε και πως μπορούμε να συζητήσουμε ή να απαντήσουμε στα παιδιά μας. Επίσης το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης θα πρέπει να ενταχθεί στο σχολικό πρόγραμμα αφήνοντας ελεύθερο τον εκπαιδευτικό ο οποίος θα πρέπει να έχει ειδικευτεί ώστε να έχει τις απαραίτητες γνώσεις να το συζητήσει με τους μαθητές του χωρίς πλέον να φοβάται την γονική παρέμβαση.

 

 

 

0 FacebookTwitterPinterestEmail
Newer Posts
Older Posts