Author

jenny

Δεν είναι όλα δική σου ευθύνη μαμά!

by jenny 7 Οκτωβρίου, 2024

Ποιο είναι ένα από τα πιο δύσκολα σημεία που καλείται να ξεπεράσει όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα η σύγχρονη γυναίκα-μητέρα; Μα φυσικά αυτό το πανύψηλο τοίχος ενοχών που χτίζεται μπροστά της όταν έρθει η στιγμή να βιώσει την μητρότητα και κυρίως όταν έρχεται η ώρα να επιστρέψει από την άδεια μητρότητας στην καθημερινότητα της εργασίας της. Κι αυτό επειδή καλείται έχοντας πλέον διαφορετικές ανησυχίες, υποχρεώσεις, ευθύνες αλλά και συναισθήματα να επιστρέψει σε μια κατάσταση που θα διαταράξει ξανά τις ισορροπίες όλων των μελών της οικογένειας.

Θυμάμαι πόσο περίεργο και δύσκολο ακουγόταν και συνεχίζει να ακούγεται στα αυτιά κάποιων ανθρώπων ότι θα επέστρεφα στην εργασιακή μου καθημερινότητα με τρία παιδιά και μάλιστα τα δύο εκ των οποίων δίδυμα. Και θυμάμαι κι εμένα να απορώ γιατί μέσα στο μυαλό τους είχε δημιουργηθεί ότι μια τρίτεκνη μαμά επιθυμεί να συνεχίσει να εργάζεται. Βέβαια βγαίνοντας από το σπίτι και παρατηρώντας γύρω μου πιο προσεκτικά λόγω προσωπικής εμπειρίας, διαπίστωσα πως μάλλον είμαστε πολλές. Την ίδια στιγμή που ένιωθα την ανάγκη να συνεχίσω να εργάζομαι παρά τα τρία μικρά στο σπίτι και τις τρομερές δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσω και ναι, σε καταλαβαίνω κι εσένα όταν μου λες ότι είναι πολλές…έφερα στο μυαλό μου την θλίψη και τα δάκρυα μου όταν χρειάστηκε να αποχωριστώ το πρώτο μου παιδί με πολύ καλύτερα δεδομένα συγκριτικά καθώς ήταν ένα βρέφος, είχα επαρκή βοήθεια και μια εργασία που μου επέτρεπε να δουλεύω μόνο κάποιες ημέρες της εβδομάδας.

Και μετά σκέφτηκα…τι στο καλό; Γιατί δεν αισθάνομαι έτσι έχοντας τρία παιδιά και αμέτρητες δυσκολίες να προσπεράσω καθώς ήμουν και θηλάζουσα μητέρα; Να ήταν άραγε μόνο το γεγονός ότι ήμουν έμπειρη και το είχα τολμήσει ξανά; Σίγουρα έπαιξε ρόλο το ότι δεν το ζούσα για πρώτη φορά. Πιστεύω πως όλες μας νιώθουμε διαφορετικά στην γέννηση του πρώτου μας παιδιού απ’ ότι στα επόμενα. Το θέμα είναι ότι όλο αυτό μου φαινόταν φυσιολογικό αλλά το να μην νιώθω ενοχές μου φαινόταν απολύτως παράλογο. Μετά σκέφτηκα για δεύτερη φορά και διαπίστωσα πως έπρεπε να ηρεμήσω. Είχα ξεφύγει από αυτές τις ενοχές της επιστροφής μου στην δουλειά αλλά είχα φορτωθεί χίλιες δυο άλλες όπως για παράδειγμα την βαθιά μου ανασφάλεια σχετικά με το αν θα καταφέρω να ανταποκριθώ το ίδιο καλά στα δίδυμα όσο στο πρώτο μου γιο ή πως θα μπορέσω να ισορροπήσω τον χρόνο που περνώ με τον πρώτο μου γιο, τα δίδυμα μαζί αλλά και ξεχωριστά, την σχέση μου με τον άντρα μου που έσβηνε από την καθημερινή κούραση που είχαμε πάνω μας, την δουλειά μου που ακόμη δεν είχα καταφέρει να σταθεροποιήσω και μαζί την ταλαιπωρία που ένιωθα ότι έχω περάσει με κύηση, στη συνέχεια δίδυμη κύηση και όλα αυτά στα χρόνια της πανδημίας…ουφ!!!

Κι έτσι ηρέμησα! Κι εσύ τώρα γελάς! Δεν είναι όμως φοβερό πως ότι κι αν κάνουμε εμείς οι γυναίκες δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις ενοχές μας; Κάπου κάπου έχουμε μάθει να τις μοιραζόμαστε ανοιχτά ή και να τις δείχνουμε με τον τρόπο μας. Πάντως υπάρχουν πάντα εκεί και μας συντροφεύουν. Και είναι στ’ αλήθεια τόσο τρομερό το γεγονός ότι μπορεί να φτάσουμε ακόμη και σε σημείο να μας αμφισβητούμε αν βιώσουμε κάτι χωρίς τις ενοχές που το συνοδεύουν. Γιατί ποια καλή μανούλα επιστρέφει στην δουλειά της χωρίς τις παραμικρές τύψεις και ενοχές που αφήνει τα παιδιά της πίσω τόσο μικρά;

Μπορεί να γλιτώσει μια γυναίκα από τις ενοχές αυτές; Η απάντηση μου είναι πως αν καταφέρει να γλιτώσει από κάποιες ενοχές, πάντα κάποιες άλλες θα βρεθούν να την βασανίζουν. Εάν μάλιστα κάτι δεν τρέχει όπως περιμέναμε με τα παιδιά μας, εκεί είναι που γίνεται το τρελό πανηγύρι! Γιατί ποιος άλλος φταίει παρά εμείς που ως μαμάδες δεν ήμασταν εκεί όπως έπρεπε;

Ας ηρεμήσουμε λίγο γλυκές μου μανούλες! Δεν είμαστε υπεύθυνες για ότι συμβαίνει μέσα στο σπίτι μας!
Trust your gut

Είναι στ’ αλήθεια βαρύ το φορτίο που κουβαλά μια μητέρα επιστρέφοντας στην εργασία της ειδικά στην χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες όπου δυστυχώς οι μανούλες δεν υποστηρίζονται όπως θα έπρεπε. Έτσι κι αλλιώς όμως είμαστε θα έλεγα κάπως μαθημένες και προγραμματισμένες ήδη από τις μαμάδες μας να ζούμε με ενοχές τις οποίες δεν μπορούμε να αποβάλλουμε. Ότι κι αν κάνουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε, θα έρθουν να μας βρουν και τότε θα εξαρτηθεί από εμάς τις ίδιες πόσες, ποιες και πως θα τις αντιμετωπίσουμε.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: πως θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε το αναπόφευκτο των ενοχών μας πιο εύκολα και αποτελεσματικά; Υπάρχει κάτι που δεν σκεφτόμαστε αγαπημένες μου μανούλες! Ως μαμάδες είμαστε βαθιά στοργικά αλλά και κάπως εγωϊστικά όντα. Γιατί το λέω αυτό; Ακριβώς επειδή στην ουσία αυτό που αδυνατούμε να δούμε είναι ότι μέσα στα πλαίσια της οικογένειας, δεν είναι όλα δική μας ευθύνη και ούτε είμαστε εμείς αυτές που καθορίζουμε τα στάδια ζωής των παιδιών μας και πως θα τα αντιμετωπίσουν.

Δείχνουμε δυστυχώς περισσότερο εμπιστοσύνη στον εαυτό μας παρά στα παιδιά μας. Κι είναι κρίμα γιατί όσο παρούσες κι αν είμαστε, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να έχουμε τον τελευταίο λόγο σε ότι αφορά τα παιδιά μας. Η βασικότερη δουλειά μας θα έλεγα ότι είναι το να μπορούμε να προσφέρουμε την αγκαλιά μας όταν τα μικρά μας, μας χρειάζονται. Να ξέρουν κάπου βαθιά μέσα τους ότι θα είμαστε εκεί για ότι χρειαστούν και ότι είμαστε σε θέση να μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά μαζί τους για ότι τα απασχολεί χωρίς να ασκούμε κριτική και παραμένοντας πάντα ενεργητικές ακροάτριες.

Αν λοιπόν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι παρά τον πρωταγωνιστικό μας ρόλο, δεν κουβαλάμε επάνω μας όλες τις ευθύνες της οικογένειας μας, τότε τα πράγματα απλοποιούνται αρκετά. Το ίδιο συμβαίνει και αν κατανοήσουμε πως ο μητρικός μας ρόλος θα πρέπει να είναι μέρος της ζωής μας και όχι η ζωή μας. Αν κάνουμε κάτι τέτοιο ενέχει ο κίνδυνος του να κοιτάξουμε κάποια στιγμή αρκετά αργότερα πίσω και αυθόρμητα να διαπιστώσουμε ότι τα παιδιά μας μεγάλωσαν και πήραν τον δρόμο που ήθελαν την ίδια στιγμή που εμείς θα έχουμε αφήσει πίσω τις δικές μας επιθυμίες και τα δικά μας όνειρα.

Φυσικά το κόστος του να μπορείς να λειτουργείς ως μαμά κατά αυτό τον τρόπο σε ξεβολεύει αρκετά και σίγουρα δεν επιθυμούμε όλες οι μαμάδες τα ίδια πράγματα. Παραδόξως όμως όλες μας εν τέλει βασανιζόμαστε από ενοχές είτε είμαστε εργαζόμενες είτε όχι. Είναι κάτι σαν συνήθεια το να ζούμε έτσι και το να τολμάμε να βγαίνουμε από όλο αυτό θέλει χρόνο και την διάθεση του να παραμένεις ο εαυτός σου σε κάθε φάση της ζωής σου. Αρκεί να τον έχεις βρει, να τον έχεις αποδεχθεί και να τον έχεις αγαπήσει!

Καλή δασκάλα, κακή μαμά!

by jenny 7 Οκτωβρίου, 2024

Λοιπόν τώρα θα σου μιλήσω για την τρέλα της μαμάς εκπαιδευτικού και τις κρισάρες που παθαίνουμε όλες οι μαμάδες που τυχαίνει να εργαζόμαστε στον κλάδο της εκπαίδευσης. Οπότε αναμένω ότι κάποιες από εσάς που βλέπετε το έργο να παίζεται καθημερινά στον χώρο των σχολείων που υπηρετείτε ίσως και να ταυτιστείτε. Παραδόξως όμως μέσα μου βαθιά πιστεύω ότι δεν θα ταυτιστούν μόνο οι μανούλες που βρίσκονται επαγγελματικά σε αυτό το χώρο καθώς όπως και να έχει, όλες έχουμε μεγαλώσει με κάποιο γονέα που έπαιρνε τον ρόλο του δασκάλου στο σπίτι κι επίσης όλες μας γινόμαστε και δασκάλες των παιδιών μας ανά στιγμές. Ειδικά από το σημείο που τα παιδιά μας κάνουν την μετάβαση τους στο δημοτικό σχολείο, ενστερνιζόμαστε κάπως αυθόρμητα αυτό τον ρόλο καθώς είναι μεγάλη η ύλη βρε κορίτσια και τα παιδιά ακόμη αρκετά μικρά και με μικρό attention span(χρόνος που τα παιδιά μπορούν να μείνουν συγκεντρωμένα σε κάτι). Παρόλα αυτά άντε πες μου ποιος θα σε καταλάβει;

Στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν δεν είσαι η ίδια ήδη πολύ ανασφαλής και αγχωμένη, όταν το παιδί σου αρχίσει να ανεβαίνει βαθμίδες και τα πράγματα να προχωρούν όσον αφορά στις κατακτήσεις του σε μαθησιακό επίπεδο, μάλλον θα γίνεις! Για εμάς τις υπόλοιπες που τυχαίνει να ανήκουμε στον εκπαιδευτικό χώρο, η παλαβομάρα αυτή ξεκινά από πολύ νωρίς!Σε εμένα που τυγχάνει να έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια με την προσχολική εκπαίδευση των παιδιών και να αγαπώ την Μοντεσσοριανή φιλοσοφία ως μια μέθοδο που έχει να αποδώσει εξαιρετικά αποτέλεσματα στην ανατροφή τους, η παλαβομάρα με βρήκε εύκαιρη από την αρχή.

Ακόμη θυμάμαι όλες αυτές τις δραστηριότητες που επί εποχής καραντίνας έκανα με τον πρώτο μου γιο. Θυμάμαι κάθε σκέψη πίσω από την αγορά κάθε ξυλοπαίχνιδου που είχα επιλέξει για την κάθε δεξιότητα που θα μπορούσε να αναπτύξει αναλόγως της ηλικιακής του φάσης και του δικού του σταδίου ανάπτυξης. Έπειτα θυμάμαι το άγχος που είχα όταν παρακολουθούσα την ανάπτυξη του, σκεπτόμενη αν είναι τουλάχιστον τυπική και μετέπειτα την αγωνία μου για κάθε νέα του προσαρμογή. Και φυσικά θυμάμαι και όλες τις φορές που δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το παιδί μου δεν έχει ανακαλύψει τον υπέροχο κόσμο των παζλ ή της μπάλας. Αλλά και τις φορές που αγχωνόμουν για το πότε θα κατακτήσει την επόμενη δεξιότητα όταν ήθελα πολύ να ανταποκριθεί σε ένα νέο παιχνίδι που ενώ εμένα με είχε συναρπάσει,εκείνος το έφτυνε.

Πριν λοιπόν όλα αυτά να συμβούν χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα εγώ, ήρθα αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη αλήθεια του εαυτού μου. Συνειδητοποίησα ότι δίνοντας αυτά που εγώ θεωρούσα ως κατάλληλα για το παιδί μου, ξέχασα το πιο σημαντικό, που δεν ήταν άλλο από το να ευχαριστιέμαι μαζί του αυθόρμητα τις στιγμές του κοινού μας παιχνιδιού. Δεν είναι ότι όλα αυτά που του προσέφερα δεν χάρισαν σε εκείνον χρήσιμα εργαλεία και δεν τον βοήθησαν να προχωρήσει. Είναι που εγώ δεν είχα καταφέρει να ξεχωρίσω τον ρόλο μου ως δασκάλα από τον ρόλο μου ως μαμά. Κι ίσως στην φάση αυτή, η παρέμβαση μου να μην πρόλαβε να έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες ή μπορεί και να έχουν υπάρξει επιπτώσεις που θα φανούν στην πορεία. Ξέρω όμως τώρα πια πως αν δεν αντιλαμβανόμουν την παλαβομάρα της εκπαιδευτικού και το λάθος τρόπο που τα πράγματα συνέβαιναν, αυτή η διάδραση θα είχε σίγουρα επηρεάσει τον καθένα ξεχωριστά αλλά και τους δυο μαζί.

Μετά ήρθαν τα διδυμάκια μου σε μια περίοδο που εγώ είχα καταφέρει να βγω από όλο αυτό. Ακολούθησα τις ίδιες αρχές αλλά με άλλη προσέγγιση. Ενίσχυσα τον αυτοσχεδιασμό μέσα στο παιχνίδι, βρήκα ουσία σε όλα τα παιχνίδια που κάναμε μαζί χωρίς όμως να σκέφτομαι κάθε στιγμή τι καταφέρνουν να κερδίσουν μέσα από όλο αυτό. Ήρθα πιο κοντά στον μεγάλο μου γιο καθώς κάποιες στιγμές ένιωθα να γίνομαι κι εγώ παιδί μαζί του. Όπως και να έχει, μου είναι αδύνατο να πετάξω την επαγγελματική μου ιδιότητα και πάντα θέλω να επιλέγω δραστηριότητες που ωφελούν τα παιδιά μου. Απλώς δεν έχω ως πρώτο στόχο την μάθηση παρά την ελευθερία του να ανακαλύψουν μόνοι τους αυτά που τους ενδιαφέρει να μάθουν. Και πρωτίστως επαναφέρω συνεχώς στο μυαλό μου τον στόχο της χαράς του παιχνιδιού την οποία ειδικά με τρία μικρά παιδιά την έχω απόλυτη ανάγκη κι εγώ.

Όταν ο ρόλος της δασκάλας μπερδεύεται ή υπερέχει του μητρικού σου ρόλου, τότε το μόνο που έχεις να κερδίσεις είναι μια άσχημη σχέση με το παιδί σου που θυσιάστηκε σε ότι κοινωνικά θεωρείται επιτυχία.
Trust your gut

Ίσως αυτή να είναι και η στιγμή που βλέπεις το ότι αυτό που τραβάει η ψυχή σου όταν παίζεις με το παιδί σου είναι ταυτόχρονα αυτό που και το ίδιο αναζητά να νιώσει. Βέβαια όσες από εσας εργάζεστε σε σχολεία και χρειάζεται να αξιοποιείτε μέγαλο απόθεμα της υπομονής σας στα πλαίσια μιας τάξης με είκοσι ή εικοσιπέντε παιδιά και μετά γυρνάτε στο σπίτι για να συνεχίσετε με τα δικά σας παιδιά, βιώνετε όπως κι εγώ μια ακόμη πλευρά του “καλή δασκάλα,κακή μαμά”.

Όμως για σκεφτείτε και όλες εσείς οι υπόλοιπες που χαροπαλεύετε πάνω από τετράδια και φυλλάδια δραστηριοτήτων με τα παιδιά σας, μήπως νιώθετε το ίδιο κάποιες στιγμές; Θέλετε το παιδί σας να προοδεύει, θέλετε να είναι συνεπής και καλός μαθητής; Και ποιος γονέας δεν το θέλει αυτό; Αναλόγως της διάθεσης του κάθε παιδιού, όταν τα πράγματα πάνε καλά, έχει καλώς! Όταν όμως προκύπτουν δυσκολίες, τότε τι γίνεται;

Θα φωνάξετε για να ακουστείτε, θα βάλετε τα πράγματα σε μια σειρά, θα μιλήσετε για σωστά και λάθη στην ορθογραφία, στις ασκήσεις, στον τρόπο μελέτης και πάει λέγοντας…Είναι η στιγμή της δικής σας παλαβομάρας που γίνεστε θύματα μιας εκπαίδευσης που κάνει το παιδί σας να τρέχει πίσω από βαθμούς και τελικά καταλήγετε να χαλάτε την σχέση μητέρας και παιδιού έναντι του σπουδαίου ρόλου της δασκάλας που άδικα και απερίσκεπτα σας προσέφεραν.

Και θα μου πει μια μανούλα από εσάς: Και τι να κάνω; Να αφήσω το παιδί μου αβοήθητο; Η απάντηση μου είναι να μην τον αφήσεις αβοήθητο, να το αφήσεις ελεύθερο. Να μην γίνεις μια καλή δασκάλα γιατί μάλλον μετά δεν θα είσαι μια καλή μαμά. Γιατί μέσα από αυτή την προσέγγιση θα χάσεις την χαρά του παιχνιδιού και όσο το παιδί θα μεγαλώνει, πιθανόν και την χαρά της δία βίου μάθησης, μία από τις σπουδαιότερες χαρές της ζωής ενός ανθρώπου που τα παιδιά μας στερούνται από νωρίς.

Αν λοιπόν ανήκεις κι εσύ σε αυτή την κατηγορία μαμάδων που αγχώνεται πολύ για την πρόοδο του παιδιού της και βασανίζεται μέσα της βάζοντας αυθόρμητα ταμπέλες στα παιδιά της αναλόγως της ταχύτητας του ρυθμού ανάπτυξης τους και μετέπειτα της μαθησιακής τους απόδοσης, ίσως έχει έρθει η στιγμή να αντιμετωπίσεις την φάση αυτή ως μια δική σου παλαβομάρα που πρέπει να πετάξεις άμεσα από πάνω σου.Δεν είναι μόνο ότι χαλάς την σχέση σου με το παιδί σου, είναι που δεν μαθαίνετε μαζί την αποδοχή της αποτυχίας ή της συνειδητοποίησης ότι στη ζωή υπάρχουν δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε για να πάμε παρακάτω. Και πρωτίστως είναι η δική σου καταξίωση που δεν θα έρθει μέσα από το πόσο γρήγορα περπάτησε το παιδί σου ή πόσο γρήγορα έμαθε τα γράμματα ή τους αριθμούς ή πόσο εύκολα πέρασε στο κορυφαίο πανεπιστήμιο που θα του δώσει την ευκαιρία να έχει μια σπουδαία επαγγελματική αποκατάσταση.

Στο τέλος αυτής της διαδρομής, θες να έχεις μείνει στο μυαλό του ως μια καλή μαμά που του έμαθε να αγαπά να μαθαίνει για τον ίδιο του τον εαυτό. Αν αυτό σημαίνει ότι κάποιες φορές πρέπει να είσαι μια κακή δασκάλα ή ακόμη καλύτερα να μην είσαι καν δασκάλα παρά μόνο μαμά τότε χαλάλι…!!!Το αξίζετε και οι δυο!

Το θυμωμένο παιδί συναντά τον κουρασμένο γονέα

by jenny 4 Οκτωβρίου, 2024

Ακριβώς όπως εμείς οι ενήλικες, έτσι και τα παιδιά έχουν δύσκολες στιγμές αλλά και δύσκολες περιόδους οπού συχνά κατακλύζονται από το συναίσθημα του θυμού. Μόνο που επειδή σε κάποιες ηλικίες ο θυμός αποτελεί ένα δύσκολο προς διαχείριση συναίσθημα, η έκφραση του είναι τέτοια που κυριολεκτικά μας εξοντώνει. Ξέρω και μπορώ να φανταστώ πόσες φορές έχεις νιώσει απελπισία ακούγοντας το παιδί σου να τσιρίζει και επίσης γνωρίζω ότι αν έχεις δύο ή περισσότερα παιδιά, αυτό το άκουσμα της τσιρίδας στα αυτιά σου και η συνεχής σκέψη του να βρεις ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσεις και κυρίως να τα βοηθήσεις να ηρεμήσουν μπορούν να σε φτάσουν αν όχι πέρα από τα όρια σου, στην καλύτερη των περιπτώσεων, πολύ κοντά σε αυτά.

Αυτό που ήδη είχα συνειδητοποιησεί εξαρχής έχοντας στο σπίτι ένα παιδί, ήταν ότι το συναίσθημα του θυμού είναι ένα υγιές συναίσθημα και δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να το απορρίπτουμε. Αντιθέτως θα πρέπει να προσφέρουμε στο παιδί ευκαιρίες να το εκδηλώνει όπως για παράδειγμα δίνοντας του κάποιο αντικείμενο που να μπορεί να το συνδυάσει με την εκτόνωση του. Στην δική μου οικογένεια στην αρχή ήταν ένα ταψάκι που ο γιος μου μπορούσε να χτυπά δυνατά με μια κουτάλα και στην πορεία ήταν τα παιδικά drums και μετέπειτα ένα μαξιλάρι. Στην δική σου οικογένεια μπορεί να είναι οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο κρίνεις εσύ ότι θα βοηθούσε ή θα άρεσε στο παιδί σου.

Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει έχοντας ένα παιδί αλλά το κατανόησα απόλυτα έχοντας τρία, είναι ότι αυτές τις στιγμές που τα παιδιά μας φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις θυμού, ο λόγος που αποτυγχάνουμε να αντιμετωπίσουμε τις κρίσεις τους δεν είναι το δίκο τους έντονο συναίσθημα της αγανάκτησης αλλά το δικό μας αίσθημα της απόλυτης εξουθένωσης. Κι αυτό είναι κάτι που εύλογα θα σκεφτείς αν καταφέρεις να μείνεις λίγο ήρεμη έχοντας να αντιμετωπίσεις τον θυμό τριών παιδιών για τρεις διαφορετικούς λόγους σε τρεις απανωτές στιγμές. Μα πόσο να αντέξουμε εμείς οι έρημες μανάδες του κόσμου αυτού; Πόσο;

Η μητρότητα είναι απλώς ένας ακόμη ρόλος μας. Η δουλειά που κάνουμε με τον εαυτό μας προηγείται αυτού και μας δίνει την δυνατότητα να βρούμε τον τρόπο να επιβιώνουμε ακόμη και στην πιο ζόρικη συνθήκη ενός πολύ θυμωμένου παιδιού που μας βγάζει off. Μην περιμένεις όμως να τα καταφέρνεις πάντα! Η διαχείριση του συναισθήματος σου την στιγμή ενός ξεσπάσματος είναι απολύτως προσωρινή και δεν μπορείς να είσαι πάντα σε ετοιμότητα!
Trust your gut

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να σταθούμε στο να βρούμε πολλούς εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης του παιδικού θυμού. Αυτό ακολουθεί στην συνέχεια αφού πρώτα διαχειριστούμε το ζήτημα της δικής μας κούρασης. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι όταν είμαστε κουρασμένοι, το ξέσπασμα θυμού των παιδιών μας, εύκολα μας αποδυναμώνει. Την στιγμή λοιπόν που εμείς χρειάζεται να ενεργοποιηθούμε ώστε να βρούμε την απαραίτητη ψυχραιμία να το αντιμετωπίσουμε, καταλήγουμε ακριβώς στο αντίθετο. Απασφαλίζουμε και ψάχνουμε απελπισμένα τρόπους να βάλουμε τέλος σε αυτή την σκηνή.

Έτυχε να βρεθώ κοντά σε ένα παιδάκι τριών χρονών που βίωνε μια τέτοια στιγμή. Η ταλαιπωρημένη και απελπισμένη μαμά του τον είχε αφήσει σε μια άκρη να κλαίει για να πάει να του αγοράσει μια σοκολάτα ώστε να τον βοηθήσει να ηρεμήσει. Κάποιες από εμάς μπορεί να επέκριναν μια τέτοια στιγμή. Προσωπικά, απλώς κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση βρισκόταν εκείνη η μανούλα. Μπροστά στο τρομερό ξέσπασμα του παιδιού της, η κούραση της, την είχε κάνει να χάσει την δύναμη της να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο το ξέσπασμα θυμού του μικρού της.

Αν λοιπόν διαπιστώσουμε την σημασία του να νιώθουμε καλά με εμάς τις στιγμές όπου όλα αυτά τα υπέροχα tantrums μας αναστατώνουν, τότε θα ξέρουμε και σε ποιο σημείο ακριβώς χρειάζεται να επενδύσουμε ως μαμάδες. Μια γυναίκα που νιώθει σωματικά και ψυχικά δυνατή είναι σαφέστατα και μια μαμά η οποία μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις δύσκολες στιγμές πιο αποτελεσματικά. Κι όταν λέω να τις αντιμετωπίσει, δεν εννοώ να τις αποφύγει καθώς,όπως προανέφερα, αυτό δεν θα ήταν υγιές για κανέναν. Απλώς υπό αυτές τις συνθήκες μπορείς να ξεπεράσεις πιο αναίμακτα όλες αυτές τις φάσεις και ταυτόχρονα μέσα από την δική σου ψύχραιμη ματιά να προσφέρεις και στα παιδιά σου την δυνατότητα να αγκαλιάσουν όλα τους τα συναισθήματα και εν καιρώ να τα διαχειριστούν.

Για να μπορέσεις να φτάσεις όμως ως εκεί, ο δρόμος δεν είναι σίγουρα σύντομος και ταυτόχρονα δεν είναι και καθόλου εύκολος. Δεν είναι απλώς ένα θέμα προτεραιοτήτων το οποίο θα προσπαθήσεις να λύσεις πρακτικά ώστε να μπορείς να νιώθεις λίγο πιο ξεκούραστη. Αν και για να πω την αλήθεια, αυτή είναι μια πολύ καλή και διόλου αυτονόητη αρχή. Στην πραγματικότητα η μεγάλη αλλαγή έρχεται όταν καταφέρεις να αναγνωρίσεις και να αποδεχτείς αυτό που είσαι. Συχνά συμβαίνει είτε από ανασφάλεια είτε από απορία να κοιτάζουμε κλεφτά τις άλλες μαμάδες δίπλα μας και κάπου μέσα στο μυαλό μας να σκεφτόμαστε την δική μας οικογένεια. Αυτό που πρέπει όμως να συνειδητοποιεί η καθεμία από εμάς είναι η διαφορετικότητα της και η σημασία του να μπορεί να αποδεχτεί ποια είναι η ίδια ως προσωπικότητα, τι την κάνει να νιώθει καλά και πως μπορεί αυτό να το ενσωματώσει στην δική της οικογενειακή και συζυγική ζωή.

Κακά τα ψέμματα, δεν την βρίσκουμε όλες οι γυναίκες με τον ίδιο τρόπο. Κάθεμια από εμάς αρέσκεται σε διαφορετικά πράγματα και νιώθει καλύτερα με τον εαυτό της κάνοντας άλλες επιλογές. Αν λοιπόν θες να έχεις ένα θυμωμένο παιδί που δεν νιώθει άσχημα για αυτό και μαθαίνει εμπειρικά να το ξεπερνά έχοντας κι εσένα δίπλα του στις φάσεις αυτές, τότε το μόνο που χρειάζεται για να είσαι τελικά πιο ξεκούραστη και πιο ήρεμη δεν είναι απλώς το να κάνεις λιγότερα πράγματα αλλά το να κάνεις αυτά που σε εκφράζουν και σε κάνουν να είσαι “εσύ” παίρνοντας παράλληλα όλες τις επιλογές που πρακτικά καθιστούν κάτι τέτοιο εφικτό.

Ότι κι αν γίνει ωστόσο μην ξεχάσεις πως όσο κι αν προσπαθήσεις, είναι τόσο μοναδική η στιγμή ενός παιδικού ξεσπάσματος που δύσκολα θα μπορέσεις να βρεις τον τρόπο να είσαι πάντα σε ετοιμότητα. Δεν πειράζει όμως! Το ίδιο ισχύει για όλες μας! Υπομονή και προσπάθεια για την επόμενη καλύτερη φορά! Το’ χεις!!!

Όταν η μητρότητα στέκεται εμπόδιο στην καριέρα!

by jenny 4 Οκτωβρίου, 2024

Πως νιώθεις όταν η μητρότητα στέκεται εμπόδιο στην καριέρα σου; Ωραία ερώτηση!Ποια καριέρα; Ας γελάσω! Στην χώρα μας η μητρότητα στέκεται τις περισσότερες φορές εμπόδιο στην ίδια την εργασία. Και μετά όλοι αναρωτιούνται γιατί οι γυναίκες αφοσιώνουν τόσο χρόνο σε σπουδές και εργασία και καθυστερούν να βιώσουν την μητρότητα. Μήπως επειδή ακούγοντας από εδώ και από εκεί εμπειρίες απείρου κάλλους άλλων μαμάδων και την κατάληξη που είχαν τα επαγγελματικά τους πλάνα, συνειδητοποιούν πως το να γίνουν μητέρες ίσως να σημαίνει και το δικό τους εργασιακό τέλμα;

Κάποιες από εμάς αποζητούν εξαρχής να καταξιωθούν μέσα από την επαγγελματική τους σταδιοδρομία και η αλήθεια είναι πως η δική μου πραγματικότητα με πείθει καθημερινά πως το να μπορείς να συνδυάσεις αρμονικά τον σημαντικό σου ρόλο ως μητέρα και σύζυγος δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο να μπορείς να αγγίζεις την κορυφή και στην επαγγελματική σου ζωή. Με λίγα λόγια είναι για μένα ξεκάθαρο πως όλα μπορεί να γίνουν αλλά να γίνουν όλα αυτά όπως τα επιθυμείς μάλλον είναι ακατόρθωτο μέσα σε μια μέρα που έχει μόλις εικοσιτέσσερις ώρες. Φυσικά, η υποστήριξη από άλλα άτομα στο περιβάλλον σου και οι οικονομικές συνθήκες διαβίωσης της οικογένειας συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό ώστε να μπορεί μια μητέρα να αφιερώνει τον χρόνο που επιθυμεί στον επαγγελματικό τομέα. Ωστόσο, ο ποιοτικός χρόνος που χρειάζεται να αφιερώσεις στην οικογένεια και τον σύζυγο σου είναι κάτι που κανένας άλλος εκτός από σένα δεν μπορεί να προσφέρει.

Αυτή η σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης μητέρας συχνά την οδηγεί να επιλέξει να αφήσει την εργασία ώστε να αφοσιωθεί στην οικογένεια ή να συμβιβαστεί να κάνει επαγγελματικά κάτι στο οποίο μπορεί να ανταπεξέλθει ή κάτι που η ίδια η εργασιακή αγορά της προσφέρει την δυνατότητα να κάνει. Ότι κι αν επιλέξει μια γυναίκα είναι πολύ δύσκολο. Κανένας από αυτούς τους δρόμους δεν προσφέρει στην μητέρα την ικανοποίηση που χρειάζεται να νιώθει ώστε να είναι καλά με τον εαυτό της και να μην αισθάνεται ότι ακυρώνει τις σπουδές και την επαγγελματική της εξέλιξη.

Από όλα αυτά ωστόσο, νομίζω ότι το πιο λυπηρό που έχω ακούσει από άλλες μαμάδες είναι πως τελικά αναγκάζονται να εργάζονται μόνο για βιοποριστικούς λόγους και δεν εισπράττουν την παραμικρή ευχαρίστηση από αυτό που κάνουν. Αυτή η διεκπεραιωτική εργασία τους προσφέρει μόνο τα χρήματα που χρειάζονται με βάση τον προϋπολογισμό της οικογένειας και όλα τελειώνουν εκεί. Κάποια μανούλα μπορεί να νιώθει ότι διοχετεύει αλλού την δημιουργικότητα της και να αισθάνεται ότι φορτίζει τις μπαταρίες της από το υπόλοιπο μισό της μέρας της που συμβαίνουν τα πιο σημαντικά για την ζωή της πράγματα. Αυτή η μανούλα μπορεί πράγματι να νιώθει καλά και καλώς το επιλέγει.

Όλες οι υπόλοιπες μητέρες που οραματίστηκαν κάτι διαφορετικό στη ζωή τους και που η αυτονομία τους ήταν πάντα βασικός στόχος στη ζωή τους, παίρνοντας μόνο επιλογές που τις βολεύουν αλλά ταυτόχρονα τις καταπιέζουν, είναι βέβαιο πως αν οι ίδιες δεν φτάσουν κάποια στιγμή σε τέλμα, θα είναι τα παιδιά τους αυτά που θα επωμιστούν στο τέλος τις δικές τους ανασφάλειες. Ανασφάλειες που αναπόφευκτα θα έχουν προκύψει από τις τόσες ανεκπλήρωτες ευχές τους για κάτι που τους ανήκει και δεν είναι άλλο από το δικαίωμα να νιώθουν πως ολοκληρώνονται και μέσα από την απασχόληση τους.

Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου μιλά συχνά για την σημασία της αυτονομίας που αυτή έχει στη ζωή μιας γυναίκας και την σημασία του να μπορεί να στέκεται η ίδια στα πόδια της. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ να μου είπε όσο εγώ προχωρούσα προς αυτή την κατεύθυνση ότι η αυτονομία μας ως γυναίκες δεν εξαρτάται μόνο από τις επιλογές μας αλλά και από τις εργασιακές συνθήκες που επικρατούν και από την τάση της εργασιακής αγοράς να θεωρεί πως μια μητέρα είναι λιγότερο παραγωγική απ΄ότι όλες οι υπόλοιπες γυναίκες που δεν έχουν τέτοιου είδους δεσμεύσεις.

Η ίδια όμως εργασιακή αγορά ξεχνά πόσο πιο δημιουργική μπορεί να είναι μια τέτοια γυναίκα της οποίας η καθημερινότητα την βοηθά να αποκτά και να βελτιώνει άπειρες δεξιότητες. Η ίδια επίσης εργασιακή αγορά ξεχνά πόσο σημαντική είναι η απασχόληση για μια μητέρα και πόσο συγκεντρωμένη μπορεί να είναι σε αυτήν καθώς δεν νιώθει ότι όλα είναι λυμμένα για εκείνη και δεν εργάζεται μόνο για τον εαυτό της. Μια μητέρα μένει προσηλωμένη στους στόχους της ακριβώς επειδή κάθε ένας από αυτούς φέρει και ένα κόστος το οποίο ξέρει ότι θα επωμιστεί. Η εργαζόμενη μητέρα είναι συνειδητοποιημένη για όσα επιλέγει και δεν έχει το περιθώριο να δοκιμάσει. Πρέπει απλώς να τα καταφέρνει καθημερινά και με όλα.

Μπορώ να γράψω χίλιους δυο άλλους λόγους για τους οποίους η μητέρα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τους υπόλοιπους εργαζόμενους στον επαγγελματικό χώρο. Η πραγματικότητα όμως είναι μία. Το γεγονός ότι είμαστε μητέρες μας βάζει συχνά τελευταίες στην σειρά προτίμησης. Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε;

Για όλες εσάς που δεν θέλετε να εγκαταλείψετε αυτά για τα οποία με κόπο και θυσίες παλέψατε, μην το βάζετε κάτω! Κάθε τέλμα στη ζωή ίσως να είναι απλώς μια ένδειξη ότι πρέπει να αλλάξετε πλεύση. Ο Αριστοτέλης είχε πει πως όταν δεν μπορείς να αλλάξεις τον άνεμο,ρυθμίζεις τα πανιά. Τον προορισμό του ταξιδιού αυτού όμως πρέπει να τον επιλέγεις εσύ!Δεν έχει νόημα να ταξιδεύεις προς μια κατεύθυνση που δεν σου δίνει το περιθώριο να ακολουθήσεις τα “θέλω” σου. Συμβιβασμούς κάνουμε όλες μας ως μητέρες. Είναι και αυτό αναγκαίο. Δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ας είναι πάντα όμως οι συμβιβασμοί σου ένα βήμα πίσω για να πας ένα βήμα μπροστά κι όχι ένα βήμα πιο κοντά στη στιγμή που απλώς θα σκύψεις το κεφάλι και θα δεχτείς ότι απομένει διαθέσιμο για σένα, μόνο και μόνο επειδή ήθελες να ζήσεις έναν από τους πιο όμορφους ρόλους της ζωής σου, την μητρότητα!

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μας ως ενήλικες κρύβεται στα παιδικά μας βιώματα!

by jenny 3 Οκτωβρίου, 2024

Hχαμηλή αυτοεκτίμηση αποτελεί οπωσδήποτε ένα σοβαρό εμπόδιο στην ενήλικη ζωή μας καθώς συχνά δεν μας αφήνει να κυνηγήσουμε τα όνειρα μας ή ακόμη και να διεκδικήσουμε τα κεκτημένα μας. Επιπλέον, στην σημερινή εποχή όπου όλα κινούνται γρήγορα και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας αυξάνονται, η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι κάτι που εύκολα γίνεται αντιληπτό στον διπλανό μας και σίγουρα δεν αποτελεί και το σπουδαιότερο γνώρισμα ενός ανθρώπου που έχει κάποιες προσδοκίες από τον εαυτό του ή τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεται.

Παρατηρώντας τα παιδιά και τους ενήλικες γύρω μου διαπιστώνω πως αν και μπορούμε να δουλέψουμε αρκετά με όλα τα γνωρίσματα της προσωπικότητας μας, η αυτοεκτίμηση που πηγαίνει συνήθως αγκαζέ και με την αυτοπεποίθηση μας είναι ένα στοιχείο που κατακτιέται κάπως πιο δύσκολα. Κι αυτό πιστεύω ότι οφείλεται στις ρίζες της που κρύβονται βαθιά στα παιδικά μας βιώματα και όσα αντιλαμβανόμασταν για τον εαυτό μας όσο μεγαλώναμε δίπλα στους γονείς και τα αδέρφια μας.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση ενός παιδιού χτίζεται μέσω αδύναμων ή και αντίστοιχα εξουσιαστικών γονεϊκών προτύπων. Στην πρώτη περίπτωση τα παιδιά μέσω της εικόνας ταυτίζονται με το πρότυπο ενός γονέα με χαμηλό προφίλ που συνήθως δεν αρέσκεται να τολμά. Στην δεύτερη περίπτωση τα παιδιά δεν μαθαίνουν να χτίζουν την αυτοπεποίθηση τους επειδή οι γονείς στερούν την πρωτοβουλία και την αυτονομία του παιδιού ή θέτουν τον πήχη πολύ ψηλά σύμφωνα με τις προσωπικές τους προσδοκίες κι έτσι η κάθε αποτυχία του παιδιού πέφτει βαριά επάνω του.

Η καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης ενός παιδιού προκύπτει φυσικά μέσα από τις δικές του ανακαλύψεις και καταποντίζεται μέσω της δικής μας παρέμβασης η οποία σαφέστατα βασίζεται στο πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπουμε τα πράγματα εμείς και όχι το παιδί μας.
Trust your gut

Μας φαίνεται πολύ λογικό ένα παιδί να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση όταν οι γονείς δεν το ενθαρρύνουν ή όταν του στερούν την πρωτοβουλία να κάνει τα πράγματα όπως και όποτε τα επιθυμεί με βάση τα προσωπικά του “θέλω” αλλά πόσες φορές έχουμε άραγε σκεφτεί το πως μπορεί να επηρεάσει ένα παιδί η συνεχής αναγνώριση και προβολή των θετικών γνωρισμάτων του; Επίσης πόσες φορές έχουμε σκεφτεί πόσο καθοριστική μπορεί να είναι η στάση των γονέων στην αδερφική σχέση που χτίζουν τα παιδιά ως προς το ζήτημα αυτό;

Κι όμως αν παρατηρήσουμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι ακόμη και η σειρά με την οποία γεννήθηκαν τα αδέρφια ή οι συνθήκες της οικογένειας την δεδομένη στιγμή της γέννησης σχετίζονται άμεσα με την χαμηλή αυτοπεποίθηση τους. Για παράδειγμα, το παιδί που γεννιέται πρώτο έχει συνήθως την αμέριστη προσοχή όλων κι επομένως χαρακτηριστικά όπως ο εγωισμός ή η υπευθυνότητα είναι πιθανόν να κυριαρχήσουν στο μέλλον. Όταν οι γονείς δουλεύουν πάνω στα στοιχεία αυτά με τρόπο θετικό έτσι ώστε το παιδί να μπορεί να αξιοποιεί τον εγωισμό του ώστε να μπορεί να ηγηθεί και όχι να συμπεριφέρεται αλαζονικά ή την υπευθυνότητα ως ένα μέσο για να μπορεί να είναι ευσυνείδητος και όχι φοβικός με το ενδεχόμενο της αποτυχίας τότε αυτό που αυθόρμητα δίνεται από την φύση ως συνθήκη αλλά και συχνά ως στοιχείο ενός χαρακτήρα μπορεί να έχει μια διαφορετική και περισσότερο θετική εξέλιξη για το παιδί.

Αντιθέτως, αν στην συγκεκριμένη περίπτωση υπερτονιστούν οι δυνατότητες του παιδιού μέσα από τον μεγενθυντικό φακό με τον οποίο οι γονείς αυθόρμητα κοιτούν το θαυμαστό πλάσμα και τις εμπειρίες που ζουν με αυτό για πρώτη φορά, τότε το παιδί όταν έρθει αναπόφευκτα αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης του, ο τρόπος που θα αντιληφθεί τις ήττες του δεν θα είναι μάλλον υγιής . Το ίδιο θα συμβεί κι αν του καλλιεργηθεί η αίσθηση ότι μπορεί να κάνει τα πάντα καθώς αυτό συχνά μπορεί να παρερμηνευτεί και με το ότι είναι υπεύθυνο για όλα και άρα για οτιδήποτε δεν βαίνει καλώς ευθύνεται το ίδιο.

Το δεύτερο παιδί που γεννιέται μέσα σε μια συνθήκη όπου οι γονείς είναι ιδιαίτερα παρεμβατικοί αντιλαμβάνεται την αδυναμία που αυτοί έχουν απέναντι στο πρώτο παιδί και έχοντας ήδη μια αίσθηση κούρασης οι ίδιοι, αυθόρμητα προσεγγίζουν το δεύτερο παιδί διαφορετικά. Το δεύτερο παιδί λοιπόν έχει περισσότερες πιθανότητες να χτίσει ένα πιο στιβαρό χαρακτήρα επειδή μάλλον θα μεγαλώσει με περισσότερη ελευθερία. Αν όμως ο γονέας αποφασίσει να κρατήσει την ταμπέλα του πρώτου υπεύθυνου παιδιού ως προτύπου για τον αδερφό του, τότε η αυτοεκτίμηση του δεύτερου παιδιού θα επηρεαστεί καθοριστικά καθώς το ίδιο θα χρειαστεί να αντιδράσει διεκδικώντας να φορέσει μια δική του ταμπέλα κι αυτή η ταμπέλα συχνά μπορεί να μην είναι αρεστή ή να είναι εξαναγκαστικά αρεστή χωρίς να αντιπροσωπεύει το ίδιο το παιδί. Το δεύτερο παιδί δηλαδή θα προσπαθήσει να σταθεί με κάποιο τρόπο αντάξια ή αυτοκαταστροφικά δίπλα στο δεύτερο.

Δεν θα σχολιάσω το σοβαρό αντίκτυπο που μια τέτοια προσέγγιση πρόκειται να έχει για την αδερφική σχέση που θα χτίζεται μέσα στα χρόνια αλλά θα αξιοποιήσω το παράδειγμα για να σε κάνω να δεις πως αν και γεννιόμαστε με κάποια χαρακτηριστικά θετικά ή αρνητικά, ο τρόπος που οι γονείς παρεμβαίνουν σε αυτά μπορεί να είναι καθοριστικός.

Επομένως, ίσως είναι καλύτερο να ξεκινάμε ήδη από την αρχή κρατώντας κάποιες σκέψεις για τον εαυτό μας και να εστιάζουμε ως γονείς περισσότερο στην παρατήρηση αυτών που ζουν τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας είναι οι ζωγράφοι που θα βάλουν τα χρώματα στην ζωή τους όπως επιθυμούν κι εμείς είμαστε εκεί για να κάνουμε τα εύκολα λίγο πιο διασκεδαστικά και τα δύσκολα λίγο πιο εύκολα. Με αυτό δεν εννοώ πως είμαστε υπεύθυνοι να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα αλλά μπορούμε να τα βοηθήσουμε να ενδυναμώσουν ή να αποδυναμώσουν κάποια από τα χαρακτηριστικά τους έτσι ώστε να μπορούν να κουμπώσουν με τον δικό τους μοναδικό χαρακτήρα.

Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις!Το μυστικό για όλο αυτό βρίσκεται όπως προείπα στην παρατήρηση, την ελάχιστη δυνατή παρέμβαση και την προϋπόθεση του να βλέπω το κάθε παιδί μου φορώντας διαφορετικό χρώμα γυαλιών χωρίς να συσχετίζω τις προσωπικότητες μεταξύ τους συνειδητά ή ασυνείδητα. Ξέρω πως αυτός ο συσχετισμός είναι σχεδόν αναπόφευκτος καθώς πάντα υπάρχει ένα περιβάλλον που τον καλλιεργεί αλλά και η τάση που κάθε παιδί έχει από την φύση του. Ωστόσο, αν σκεφτούμε τις αρνητικές συνέπειες των συμπεριφορών μας και αντιληφθούμε πως και η δική μας ζωή θα είναι πολύ ευκολότερη όταν μεγαλώνουμε δίπλα σε ελεύθερα πλάσματα, τότε μπορούμε σιγά σιγά να αρχίσουμε να εξασκούμαστε στο να μένουμε λίγο πιο ουδέτεροι μπροστά στο θαύμα της δημιουργίας μια ολότελα καινούργιας προσωπικότητας.

Babysitting ο μπαμπάς, ποτάκι με τις φίλες η μαμά!

by jenny 2 Οκτωβρίου, 2024

-Αγάπη μου θα κρατήσεις λίγο τα παιδιά να βγω για ένα ποτάκι απόψε με τα κορίτσια;

-Ναι!Κανένα πρόβλημα! Θα μπορέσεις όμως να τα κρατήσεις εσύ την Παρασκευή για να βγω για ένα καφέ με τους φίλους μου;

Ίσως να υπάρχουν ακόμη κάποιες μαμάδες που όταν διαβάζουν τον παραπάνω διάλογο βγάζουν φλύκταινες. Σίγουρα όμως στα πλαίσια της σύγχρονης κοινωνίας ευτυχώς τα ανδρόγυνα έχουν κατανοήσει την βαθύτερη σημασία του να μπορούμε να συνυπάρχουμε και ως μονάδες μέσα σε μια σχέση. Από την άλλη μεριά, το κάθε ζευγάρι έχει τον δικό του τρόπο να συμβιώνει και έχει και τις δικές του προτεραιότητες ή ανάγκες, όπως θες πες το!

Παρότι λοιπόν ο παραπάνω διάλογος υποδηλώνει την ανάγκη δύο ανθρώπων να πάρουν τον προσωπικό τους χρόνο με τους φίλους τους, πράγμα καθ’ όλα φυσιολογικό, υπάρχουν στιγμές που παρατηρώντας τα ζευγάρια γύρω μου, η επαναληψιμότητα αυτού μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά για το ανδρόγυνο.

Ας μην το κρύψουμε βρε κορίτσια!Όλες θέλουμε κάποιες φορές να πούμε τα δικά μας χωρίς την αντρική παρουσία!Το ίδιο και οι άντρες χωρίς εμάς! Και δυστυχώς όταν έχεις παιδιά και δεν έχεις και κάποιον να σε βοηθήσει, τι άλλη λύση να βρεις; Ποιος θα τα κρατήσει να πάρεις κι εσύ την ανάσα σου; Η αλληλουποστήριξη των συζύγων στο babysitting πολλές φορές είναι ο πιο εύκολος ή καμιά φορά και ο μοναδικός τρόπος για να το κάνεις.

Γιατί όμως εγώ παρατηρώ πως ειδικά στα ζευγάρια που μετράνε κάποια χρόνια ή κάποια παιδιά μαζί, αυτή η αλληλουποστήριξη δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να βγουν μια βόλτα μόνοι αλλά αυτός που προτιμούν όταν θέλουν να χαλαρώσουν από την πίεση της οικογενειακής καθημερινότητας; Δηλαδή συχνά πηγαίνει κάπως έτσι…βγαίνουμε όλοι μαζί οικογενειακά και όταν δεν συμβαίνει αυτό, εσύ κρατάς τα παιδιά κι εγώ βγαίνω με τις φίλες μου και το αντίστροφο. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν θα βγουν καθόλου χωρίς το ταίρι τους αλλά και αυτοί που δεν θα επιλέξουν να βγουν χωρίς τα παιδιά. Υπάρχουν όλα με λίγα λόγια. Κι όλα είναι δεκτά! Αλλά δεν είναι λίγο περίεργο, όταν έχω με έναν τρόπο την δυνατότητα να βγω ραντεβού με τον σύντροφο μου και να πάρουμε λίγο χρόνο οι δυο μας χωρίς τις συνεχείς απαιτήσεις των παιδιών, να μην το κάνω; Κι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να συμβεί μόνο εκτός σπιτιού!

Είναι πιο εύκολο να νιώθεις γυναίκα μέσα στην οικογένεια όταν έχεις δίπλα σου κάποιον που σου θυμίζει ότι πρωτίστως σε βλέπει έτσι. Και για να συμβεί αυτό, τι να κάνουμε; Χρειάζεται και κανένα συζυγικό ποτάκι που και που!
Trust your gut

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα κι ότι θέλει ο καθένας κάνει θα μου πεις και συμφωνώ! Αλλά μήπως να επαναφέρουμε λίγο στο μυαλό μας την ανάγκη για χρόνο ανάμεσα στο ζευγάρι χωρίς διαλείμματα και παιδικά πείσματα; Επίσης μήπως να σκεφτούμε και λίγο πίσω από μια τέτοια κοινή συνειδητή απόφαση;Τι είναι αυτό που πραγματικά μας ελευθερώνει στην συζυγική μας σχέση και κυρίως τι είναι αυτό που μας βοηθά να πάμε σε ένα επόμενο βήμα μέσα σε αυτή δίχως τα παιδιά να είναι η κινητήριος δύναμη;

Αρχικά για να μπορέσεις να κάνεις ένα τέτοιο βήμα που να αφορά μόνο εσένα και τον σύντροφο σου, θα πρέπει να έχει δωθεί ο απαραίτητος χώρος ώστε ο καθένας να αναπτυχθεί ως σύζυγος και όχι μόνο ως γονέας. Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο!Συνδέονται άμεσα φυσικά καθώς οι οικογενειακές ισορροπίες μας ωθούν να αλλάξουμε αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο! Όταν μας δίνουμε χώρο και χρόνο συνδιαλλαγής με τον σύζυγο μας, στην ουσία μας δίνουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε στιγμές και σκέψεις που αφορούν ξεκάθαρα εμάς, απογυμνωμένους από τους διάφορους ρόλους μας. Άλλες φορές μας δίνουν την δυνατότητα να μιλήσουμε ανοιχτά για αυτούς τους ρόλους και ακούγοντας τις σκέψεις μας και τις σκέψεις του άλλου να νιώσουμε καλύτερα για όσα κάνουμε στην καθημερινότητα. Ίσως δηλαδή με αυτό τον τρόπο να είμαστε σε καλύτερη θέση να δούμε ότι η κοινή μας ζωή δεν είναι τόσο φλατ όσο νομίζουμε ή όσο νιώθουμε ειδικά κάποιες μέρες που τρέχουμε με τα παιδιά από το πρωί ως το βράδυ.

Πρόκειται για ένα ουσιαστικό διάλειμμα. Το ίδιο ουσιαστικό είναι βέβαια και το διάλειμμα που κάνουμε με τους φίλους μας αλλά όταν αυτό συμβαίνει μόνο με τους φίλους μας ή δεν συμβαίνει καθόλου, τότε τι γίνεται; Μερικές φορές πιστεύουμε ότι τα ποτάκια που πίνουμε μόνες μας, μας απελευθερώνουν αλλά η πραγματική απελευθέρωση μιας γυναίκας η οποία φυσιολογικά θα αναζητήσει κάποιες στιγμές και την αποκλειστικότητα του συζύγου της, έρχεται μέσα από την αλληλεπίδραση που έχουν ο ένας με τον άλλο και όχι με την απουσία αυτής.

Δεν είναι το υποστηρικτικό babysitting του συντρόφου μας ο τρόπος να θυμηθούμε ποιες είμαστε. Αντιθέτως ένας σύζυγος που μας ακούει ενεργά και μας αφήνει να ανοίγουμε τα φτερά μας στη ζωή μας ως αυθύπαρκτες οντότητες είναι η σπουδαιότερη απόδραση από την δύσκολη μαμαδίστικη καθημερινότητα μας. Αυτός ο σύζυγος είναι σίγουρος για τον εαυτό του και ξέρει πως να δείξει εμπιστοσύνη στην γυναίκα του δείχνοντας της με τον τρόπο του ότι είναι παρατηρητικός όσον αφορά σε όλες τις πτυχές της ζωής της και όχι μόνο σε ότι έχει να κάνει με την ανατροφή των παιδιών και την αρμονική συνύπαρξη της οικογένειας.

Πιστεύω λοιπόν πως όσα ποτάκια και να πιούμε μόνες μας δεν θα στανιάρουμε ούτε και θα μπορέσουμε να τα ευχαριστηθούμε πραγματικά αν η η προσωπική μας ζωή εγκλωβίζεται μέσα στον θεσμό της οικογένειας. Η σχέση ενός ζευγαριού πρέπει να αναπνέει για να μπορεί να είναι ζωντανή. Την ανάσα αυτή την δίνουμε ο ένας στον άλλο με το να ποτίζουμε την σχέση μας όπως ακριβώς κάνουμε και με την σχέση που αναπτύσσουμε με τα παιδιά μας. Διότι αν στην προσωπική μας ζωή δεν νιώθουμε καλά με τις επιλογές μας, δεν έχουμε στην ουσία την βάση να πάμε πιο πέρα με όλα τα υπόλοιπα που αγαπάμε!

Ακολούθησε όποιο pattern θες στην συζυγική σου σχέση αλλά μην ξεχνάς πως στο pattern αυτό πρέπει να συνυπάρχετε και οι δυο, καθισμένοι απερίσπαστα ο ένας απέναντι στον άλλο, με τα μάτια ανοιχτά και την καρδιά ζεστή.Θα δεις ότι όλα τα ποτάκια μετά αποκτούν άλλο νόημα και τα παιδιά σου σταματούν να είναι εμπόδιο σε αυτό που όταν αυτά θα έρθει η ώρα να ανοίξουν τα δικά τους φτερά, θα έχει μείνει…και που δεν είναι άλλο από δύο ανθρώπους που στην διάρκεια της ζωής τους κατέβαζαν που και που και μερικά σφηνάκια παρέα…έτσι για να ελευθερωθούν οι ψυχές τους και να ομορφύνουν οι στιγμές τους!

Το βάρος της αναποτελεσματικής πειθαρχίας των παιδιών και πως να το πετάξεις από πάνω σου!

by jenny 1 Οκτωβρίου, 2024

“Έμείς δεν ήμασταν έτσι!Όταν μιλούσαμε, καθόσασταν σούζα!”” Εμείς βάζαμε τιμωρίες και ακούγατε!”…Άμα αρχίσω να σκέφτομαι όλα αυτά τα υπέροχα καλούδια που ακούμε ως μαμάδες στην καθημερινότητα μας, μπορεί και να γεμίσω παραγράφους. Δεν θα αρνηθώ ότι ζούμε σε μια κοινωνία που η οικογένεια θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί παιδοκεντρική και δεν θα αρνηθώ πως τα παιδιά μας,μας δοκιμάζουν τρομερά ως προς τα όρια. Και η πραγματικότητα είναι ότι ως γονείς δυσκολευόμαστε να βρούμε τα όρια. Αλλά αυτό συμβαίνει για πολύ διαφορετικούς λόγους από αυτούς για τους όποιους τα όρια τοποθετούνταν τόσο αυστηρά και συγκεκριμένα από τους γονείς των παλαιότερων γενεών.

Οι γονείς αυτοί ήξεραν όντως να πειθαρχούν. Δεν σκέφτονταν ποτέ τι αισθανόταν το παιδί τους, δεν είχαν μάθει να σκέφτονται έτσι. Σκέφτονταν μόνο ότι “παιδί είναι” και έβαζαν μια φωνή ή μια τιμωρία να το συνετίσουν και αυτό ήταν όλο. Οι νέοι γονείς υποφέρουν από τύψεις για τον χρόνο που δεν έχουν να διαθέσουν στα παιδιά τους και υποκύπτουν ευκολότερα ή εγκαταλείπουν τις προσπάθειες επειδή είναι απλώς πολύ κουρασμένοι από όλα τα υπόλοιπα.

Υπάρχουν όμως και αυτοί οι γονείς που δεν τους νοιάζει να μεγαλώσουν άλλη μια γενιά του Ζάναξ και προσπαθούν να διαχειριστούν τα διάφορα θέματα με τα παιδιά τους θέτοντας ως απώτερο στόχο την αυτοπειθαρχία, την αυτορύθμιση ή όπως θες πες το. Είναι αυτό που κάνει ένα παιδί να βρίσκει τα όρια του μόνο του χωρίς να έχει συνεχώς κάποιον δίπλα να τα απειλεί με κάποιου είδους τιμωρία.

Διότι το παιδί της σημερινής εποχής, δεν είναι το παιδί του παρελθόντος. Ξέρει πολλά περισσότερα από πολύ νωρίτερα. Έχει πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα και ζει ως μέλος μιας κοινωνίας που τρέχει γρήγορα ή τουλάχιστον πολύ γρηγορότερα από την κοινωνία των προηγούμενων ετών. Εγώ ως παιδί δεν μπορούσα να αντιληφθώ την τιμωρία ως μέσο χειραγώγησης. Θεωρούσα μάλλον ότι αυτός ήταν ο φυσιολογικός τρόπος να βρω τα όρια μου. Τα παιδιά μου όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτό το αντιλαμβάνονται και όταν ξεκινάς με αυτό τον τρόπο μπλέκεις σε ένα φαύλο κύκλο απειλών όπου στο τέλος μόνο τα δικά σου νεύρα έχουν σπάσει.

Αυτό που μας ενοχλεί τόσο πολύ με την πειθαρχία που θεωρούμε ότι αποτυγχάνουμε να επιβάλλουμε, είναι το δικό μας προσωπικό κενό του να βρούμε τον δικό μας τρόπο να επικοινωνούμε τα όρια στα παιδιά μας.
Trust your gut

Λοιπόν, για να ηρεμήσεις και να μην τρελαίνεσαι όταν βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου νιώθεις ντροπή και ανασφάλεια ως προς το πόσο έχεις καταφέρει να πειθαρχήσεις το παιδί σου όταν αυτό αρχίζει και κάνει τα δικά του, έχω να σου πω τα εξής:

1. Τα παιδιά είναι παιδιά! Κάποιες φορές θα κάνουν τα δικά τους όχι επειδή το θέλουν αλλά επειδή αναπτυξιακά αυτό μπορούν να υποστηρίξουν. Οι παλαιότεροι γονείς δεν είχαν ιδέα από νευροεπιστήμες οπότε και δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου ενός νηπίου.

2. Βγες από το στενό λακάκι του να αναλύεις τα πάντα σε όποιον δεν κατανοεί τον τρόπο σου. Στο κάτω κάτω η κάθε οικογένεια μεγαλώνει διαφορετικά τα παιδιά της. Ταυτόχρονα, ηρέμησε!Μπορεί κάτι να ξέρεις παραπάνω από νευροεπιστήμες και διαχείριση οικογενειακών κρίσεων αλλά δεν μπορούμε να τα ανάγουμε όλα σε μια ψυχολογική θεωρία. Στη ζωή τα πράγματα είναι πολλές φορές πολύ πιο απλά.

3. Ας μην πούμε ψέμματα στον εαυτό μας. Δεν φταίνε μόνο οι παλαιότεροι γονείς για το πόσο ευάλωτοι είμαστε στην κριτική των άλλων όσον αφορά στην πειθαρχία. Ακόμη και ανάμεσα στις παρέες των συνομιλήκων μας δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε. Όταν το παιδί μας ξεφεύγει, θέλουμε να κρυφτούμε από τον διπλανό μας. Διότι ενδόμυχα μας έχει περαστεί ότι το πειθαρχημένο παιδί είναι πάντα το καλό παιδί.

4. Σκέψου ποια είναι η έννοια της πειθαρχίας στο δικό σου μυαλό. Προσπάθησε να κάνεις ένα βήμα πίσω και να συνειδητοποιήσεις πόσο δικό σου κομμάτι είναι όλο αυτό. Πως ακούγεται στα αυτιά σου η λέξη “όρια” και πως νιώθεις όταν ακούς την λέξη “πειθαρχία”; Σου έρχονται στο μυαλό οι ίδιες εικόνες;

5. Εντάξει ας το παραδεχτούμε κάποια στιγμή! Οι γονείς μας λειτουργούσαν με αυτό τον αυστηρό τρόπο επειδή απλώς δεν ήξεραν και πιθανόν να μην τους ενδιέφερε ή και να μην άντεχαν να μπουν στα δικά μας παππούτσια. Δεν χρειάζεται να μνησικακούμε σχετικά με αυτό! Στο μέλλον η δικιά μας γενιά ως γονείς κάπου αλλού θα χωλαίνει.

6. Μην ξεχνάς το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Ειδικά όταν ένα παιδί μπαίνει στην εφηβεία, η επίδραση που δέχεται από την κοινωνία είναι πολλαπλά ισχυρότερη από αυτή των γονέων του. Σε ποια κοινωνία μεγαλώσαμε εμείς και με ποιες ελευθερίες; Σε ποια κοινωνία μεγαλώνουν τα παιδιά μας και με ποιους περιορισμούς;

Για να μπορέσεις λοιπόν να πετάξεις από πάνω σου αυτή την αίσθηση της ανεπάρκειας σου ως γονέας που δεν μπορεί να πειθαρχήσει το παιδί του χρειάζεται να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά μέσα σου και να δεις μήπως αυτή η ανεπάρκεια συνδέεται με την δική σου ανασφάλεια. Είναι άραγε η ανασφάλεια του να θες να κάνεις τα πράγματα όπως τα έχεις σκεφτεί και να το χάνεις όταν δεν πάνε όπως τα περίμενες; Να είναι άραγε η δική σου εξουθένωση που δεν σου επιτρέπει να νιώσεις καλά με όλο αυτό ή μήπως είναι η δική σου τάση να δείχνεις προς τους άλλους ότι όλα είναι αρμονικά στην οικογενειακή σου ζωή; Τι από όλα αυτά άραγε κρύβεται πίσω από το βαρίδι που κουβαλάς εσύ; Ότι κι αν είναι απλά πέτα το!

Γιατί φορτώνουμε τα παιδιά μας με πολλές δραστηριότητες από μικρή ηλικία και πόσο αυτή η συνήθεια περιπλέκει τη ζωή τους!

by jenny 30 Σεπτεμβρίου, 2024

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες πλαισιώνουν όμορφα τις ζωές των παιδιών μας και τους δίνουν την ευκαιρία να κοινωνικοποιηθούν και να αποκτήσουν σπουδαίες δεξιότητες καθώς συνεργάζονται με άλλα παιδιά. Τα βοηθούν να εκτονώνουν την ενέργεια τους και να μαθαίνουν πράγματα που άπτονται των ιδιαίτερων ενδιαφερόντων και κλίσεων τους. Αντιλαμβανόμενοι οι γονείς όλα αυτά τα οφέλη αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν την δυσκολία του να κρατάς τα παιδιά κλεισμένα στο σπίτι, κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση ήδη από την προσχολική ηλικία. Πόσο όμως υγιές μπορεί να είναι για ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ή και λίγο μεγαλύτερης να τρέχει από δραστηριότητα σε δραστηριότητα; Γιατί πραγματικά όλο και περισσότεροι γονείς επιλέγουν να φορτώνουν τα παιδιά τους με πληθώρα δραστηριοτήτων και τελικά ποιος βγαίνει πραγματικά κερδισμένος από όλο αυτό;

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα κάποιους γονείς να μιλούν μεταξύ τους για τις εξωσχολικές δραστηριότητες των νηπίων τους και την ευχαρίστηση με την οποία μιλούσαν για όσα τα παιδιά τους έκαναν ήδη στην ηλικία των πέντε. Θυμάμαι και την μαθήτρια μου, επίσης πέντε χρονών, να μου παραπονιέται πόσο δύσκολο της ήταν να πηγαίνει κάθε Σάββατο στο Γαλλικό Ινστιτούτο για να μάθει δεύτερη ξένη γλώσσα και σκέφτομαι και τον γιο μου όταν δεν έχει να κάνει κάτι στο σπίτι και πως αυτό τον οδηγεί να εκτονώνεται σωματικά με ένα τρόπο που καμιά φορά δεν μπορώ να αντέξω. Τα σκέφτομαι όλα αυτά μαζί και καταλήγω σε κάποια συμπεράσματα που νομίζω ότι ίσως να βοηθούσαν κι εσένα εργαζόμενη μανούλα να βρεις λίγο χρόνο ηρεμίας μέσα στην τρελή καθημερινότητα σου στο σπίτι.

Όλα στον καιρό τους και ακολουθώντας το παιδί σου και όσα σας κάνουν να περνάτε καλά σαν οικογένεια!Χαλάρωσε μαμά!
Τrust your gut

Γιατί φορτώνουμε λοιπόν τα παιδιά μας με τόσες δραστηριότητες; Κυρίως το κάνουμε, επειδή το κάνουν οι άλλοι γονείς. Μέσα σε συζητήσεις μας αισθανόμαστε ανασφαλείς αν το δικό μας παιδί κάνει λιγότερα από το παιδί του διπλανού γιατί νιώθουμε ότι το παιδί μας αξίζει να έχει όλες τις ευκαιρίες ώστε να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα, όσο τον δυνατόν γρηγορότερα. Αυτό καλλιεργεί τα συναισθήματα μιας δικής μας ψευδούς αυτοεκτίμησης και συχνά εξυπηρετεί τις δικές μας προσωπικές ανασφάλειες που αντανακλώνται στα παιδιά μας. Άλλες φορές αυτός ο τρόπος μοιάζει να μας διευκολύνει να διαχειριστούμε αυτό που δεν μπορούν να διαχειριστούν τα παιδιά μας, την βαρεμάρα τους.

Πόσο καταστροφικό όμως μπορεί να αποδειχτεί αυτό στο παρόν και το μέλλον και πόσο ωφέλιμο είναι για ένα παιδί να έχει την ευκαιρία να βιώσει το συναίσθημα της ατελείωτης βαρεμάρας; Αρχικά, ένας βασικός λόγος που τα παιδιά δυσκολεύονται ή πλήττουν πολύ εύκολα έχει να κάνει ακριβώς με αυτή τη συνήθεια του να κάνουν μονίμως κάτι. Τα παιδιά μας μέσω της συνεχής δραστηριότητας δεν παίρνουν τον απαιτούμενο χρόνο για να ξεκουραστούν και να βρουν τρόπους να αξιοποιήσουν την βαρεμάρα τους με τρόπο δημιουργικό. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, λίγη βαρεμάρα κάνει τα παιδιά μας πιο δημιουργικά και δεν τα βάζει στην διαδικασία να αναζητούν συνεχώς κάτι άλλο για να γεμίσουν τον χρόνο τους και να ευχαριστηθούν.

Οπωσδήποτε οι εξωσχολικές δραστηριότητες απομακρύνουν τα παιδιά μας από τις οθόνες αλλά διευκολύνουν και εμάς από το να μην τους προσφέρουμε πολύτιμο χρόνο για να συναναστραφούν και να ηρεμήσουν μαζί μας. Κι έτσι, ανάμεσα στο δίλημμα οθόνη ή δραστηριότητα, επιλέγουμε αυτό που θεωρούμε πιο ωφέλιμο και καλά κάνουμε! Ωστόσο, δεν θα πρέπει ταυτόχρονα να αναρωτηθούμε γιατί τα παιδιά μας κουράζονται πολύ γρήγορα στο πέρασμα της σχολικής τους ζωής; Δεν θα πρέπει να σκεφτούμε πως το να έρθουμε στη δύσκολη θέση να αντέξουμε μαζί με το παιδί μας το συναίσθημα της βαρεμάρας του χωρίς να του πασσάρουμε μια οθόνη ή να το τρέξουμε σε εκατό δραστηριότητες,θα το βοηθήσει να διαχειρίζεται τον ελεύθερο χρόνο του εποικοδομητικά;

Κι επιπλέον πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου τόσο για το παιδί μας όσο και για εμάς τις ίδιες αλλά και την λειτουργικότητα της οικογένειας; Στον βωμό των ανασφαλειών μας θυσιάζουμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας. Φοράμε ένα ρολόι και τα μαθαίνουμε να τρέχουν δίπλα μας κυνηγώντας τις ώρες και τα λεπτά. Εκνευριζόμαστε, αγχωνόμαστε και χάνουμε πολύτιμο χρόνο ηρεμίας και της ευκαιρίας για δημιουργική αξιοποίηση του στο σπίτι. Ωθούμε τα παιδιά μας να καλλιεργούν μια ανάγκη να είναι παντού συνεπή και άψογα και να ανταποκρίνονται σε χίλιες δύο απαιτήσεις.

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες είναι ένα υπέροχο μέρος της ζωής ενός παιδιού όταν κάνει αυτά που πραγματικά θέλει και του αρέσουν και όχι όταν κάνει αυτά που απλώς επιθυμούν οι γονείς του. Επίσης είναι ωφέλιμες μέχρι το σημείο που το παιδί μας δεν νιώθει αγχωμένο και κουρασμένο. Αλλά και μέχρι το βαθμό που η διεκπεραίωση τους δεν αποτελεί τον βασικότερο λόγο να υπερηφανευόμαστε για το παιδί μας στους τρίτους ή να χάνουμε χρόνο από μια βόλτα ή μια όμορφη στιγμή οικογενειακού παιχνιδιού. Και η πραγματικότητα είναι ότι ειδικά μέχρι κάποια ηλικία, τα παιδιά μας έχουν περισσότερο ανάγκη για αυτή την επαφή παρά για τις χίλιες δύο δραστηριότητες που κάνουν.Τέλος,όταν όλα αυτά δεν συμβαίνουν, εμείς οι μαμάδες έχουμε μεγαλύτερη ψυχραιμία να αντιμετωπίσουμε τα συμπεριφοριστικά θέματα των παιδιών μας καθώς δεν μας κυνηγά το ρολόι σε κάθε στιγμή της μέρας μας.

Ας αφουγκραστούμε λοιπόν λίγο περισσότερο τις ανάγκες των παιδιών μας κι ας μην χανόμαστε μέσα στις συζητήσεις μας με άλλες μαμάδες που μας κάνουν να αμφισβητούμε τον εαυτό μας ως προς τον γονεϊκό μας ρόλο απλώς και μόνο επειδή έχουμε επιλέξει να προσφέρουμε σε εμάς τις ίδιες και τα παιδιά μας την ευκαιρία να ζούμε την καθημερινότητα μας λίγο πιο ήρεμα! Στο κάτω κάτω, σε πόσες από όλες αυτές τις δραστηριότητες θα εξασκηθεί μεγαλώνοντας το παιδί μας όταν ως έφηβος πια θα έχει βιώσει παραπάνω από αυτά που πραγματικά χρειαζόταν; Και στ’ αλήθεια πως θα μπορέσει μπουχτισμένος πια από όλα αυτά να περιοριστεί στις αυξημένες απαιτήσεις του σχολείου και να αξιοποιήσει την βαρεμάρα που θα νιώσει επειδή δεν θα έχει αφήσει στον εαυτό του την ευκαιρία για πολλά αναπάντητα ερωτήματα;

Όλα στον καιρό τους και με μέτρο!Ηρέμησε μαμά!

Πιο ερωτευμένοι μετά τον ερχομό του παιδιού, μα πως;

by jenny 30 Σεπτεμβρίου, 2024

Πόσες φορές έχεις διαβάσει ή ακούσει ότι όταν γεννιέται ένα παιδί οι ισορροπίες του ζευγαριού αλλάζουν και οι σύζυγοι μπορεί να μην νιώθουν το ίδιο ερωτευμένοι; Πιστεύω ότι και χωρίς να το έχεις ζήσει η ίδια, με μια ματιά δίπλα σου μπορείς να το καταλάβεις. Και που να δεις τι γίνεται όταν έρχεται το δεύτερο παιδί και πάει λέγοντας; Και τώρα θα μου πεις τι κάνουμε, ε;! Να διαβάσουμε ακόμη ένα άρθρο να βρούμε μερικά tips να δούμε πως το σώζουμε;

Κορίτσια μου αφήστε τα όλα αυτά στην άκρη και πάρτε θέση!Το show αρχίζει! Η κοιλίτσα φουσκώνει!Τα κιλάκια όλο και αυξάνονται, μαζί και κάποιες αναγούλες!Τα συναισθήματα σου αλλάζουν και γενικά εκεί χάνεις λίγο την μπάλα επειδή η ταυτότητα σου ως γυναίκα περνάει μια κρίση όπως και να το κάνουμε, όσο έτοιμη κι αν θεωρείς ότι είσαι. Ο κάθε σύντροφος αντιμετωπίζει το διάστημα αυτό διαφορετικά και ο χρόνος είναι σίγουρα το πρώτο πράγμα που θα χρειαστείτε για να το βρείτε ξανά για πολλούς και διάφορους λόγους, που αν δεν τους έχει ακούσει ή ζήσει, σίγουρα τους έχεις ψιλιαστεί!

Όταν η σχέση σου έχει λειτουργήσει ως ένας ζωντανός οργανισμός που έχει μάθει να συντηρείται μέσα από το συναίσθημα και όχι από την τετράγωνη λογική κι όταν έχουν καταγραφεί όμορφες και κυρίως αυθεντικές ερωτικές στιγμές πριν καν περάσετε στο επόμενο στάδιο μεταξύ σας, τότε οι πιθανότητες του να το βρείτε ξανά αυξάνονται κατακόρυφα.
Τrust your gut

Είναι πολύ σημαντικό για ένα ζευγάρι να βρίσκει κοινό έδαφος ως προς τις επιδιώξεις και την κατεύθυνση που θέλουν να βαδίσουν καθώς ειδικά όταν μιλάμε για την δημιουργία οικογένειας, μιλάμε για συνοδοιπόρους σε ένα δρόμο μακρύ και δύσκολο. Είναι επίσης αξιοσημείωτο το να υπάρχουν στοιχεία στον χαρακτήρα του καθενός από τους δύο που να αλληλοσυμπληρώνουν το ζευγάρι. Πρόκειται για το μαγικό αυτό σμίξιμο της αντρικής και γυναικείας φύσης που αν και τόσο διαφορετικές, είναι απαραίτητες και οι δυο για την δημιουργία μιας υγιούς σχέσης. Το ερώτημα είναι: έστω ότι υπάρχουν όλα αυτά, είναι άραγε αρκετά;

Ναι! Για την δημιουργία μιας οικογένειας μάλλον είναι αρκετά. Κοινή φιλοσοφία, κοινές επιδιώξεις και δυο χαρακτήρες που ματσάρουν!Τι άλλο να θέλει κανείς για να τα βγάλει πέρα μέσα σε μια τρελή καθημερινότητα με τα παιδιά; Ειδικά στην σημερινή εποχή όπου η δημιουργία ουσιαστικών σχέσεων έχει δυσκολέψει πολύ, όταν τα βρεις όλα αυτά, απλώς προχωράς.

Το κακό είναι ότι ως άνθρωποι πριν δημιουργήσουμε μια οικογένεια μαζί με τον άλλο, ξεκινάμε αναζητώντας την κοινή βάση αλλά ξεχνάμε να ζήσουμε τον αυθορμητισμό μιας ερωτικής σχέσης. Ειδικά όταν τα χρόνια περνούν, εμείς οι γυναίκες αρχίζουμε και δυσκολευόμαστε πολύ και οι στόχοι μας γίνονται συγκεκριμένοι ως προς τις σχέσεις μας. Κάποιες από εμάς έχουμε μεγαλώσει με τέτοιο τρόπο που οι προσδοκίες μας να είναι προδιαγεγραμμένες από καιρό πριν, καθώς πατούν πάνω σε στερεοτυπικές αντιλήψεις που αφιλτράριστα υιοθετήσαμε από την δική μας οικογένεια ή το κοινωνικό πλαίσιο. Κάποιες άλλες πάλι, θέτουμε ως προτεραιότητα τον εαυτό μας και επιλέγουμε συζύγους με συγκεκριμένα κριτήρια.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η ισορροπία ενός ζευγαριού δεν μπορεί να μην διαταραχθεί με τον ερχομό των παιδιών. Είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και υγιές! Ο τρόπος όμως που θα βρούμε για να συνεχίσουμε με τον άντρα μας ερωτικά, ξεκινά μάλλον πολύ νωρίτερα. Διότι ακόμη κι αν πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις όπως αυτές που προανέφερα,αυτές μάλλον επαρκούν στο να μπορέσουμε να συντηρήσουμε μια οικογένεια αλλά δεν είμαι σίγουρη για το κατά πόσο μπορούν να κρατήσουν ζωντανή μια ερωτική σχέση. Και η βάση μιας οικογένειας είναι ακριβώς η σχέση αυτή.

Μια οικογένεια μπορεί να συντηρηθεί και χωρίς αυτή βέβαια για αρκετό καιρό ή και μια ολόκληρη ζωή αν τα βασικά της μέλη απλώς συμβιβάζονται στην ιδέα του να κρατούν μια οικογένεια δεμένη. Αυτό όμως τελικά καταλήγει να έχει πολλές άλλες συνέπειες καθώς οδηγεί σε μια σχέση που συντηρείται μόνο μέσα από τον κοινό στόχο του να μεγαλώνουμε υγιή παιδιά το οποίο σίγουρα από μόνο του δεν είναι καθόλου εύκολο. Παράλληλα όμως δεν είναι και ο μόνος λόγος που συμβαδίζουμε στην ζωή με έναν άλλο άνθρωπο.

Αυτό συχνά μας οδηγεί ως γυναίκες στο να συμβιβαζόμαστε με τον ρόλο της μητρότητας ως τον βασικότερο της ζωής μας και να αναζητούμε την επιβεβαίωση του συντρόφου μας μέσω αυτής. Μέσα από αυτό το πρίσμα, όλα μπορούν να είναι τελικά απολύτως λειτουργικά στη σχέση μας μαζί του καθώς οι ευτυχισμένες οικογενειακές μας στιγμές, μας θυμίζουν όλα αυτά που φτιάξαμε μαζί. Ταυτόχρονα όμως μας απομακρύνουν από το να ζούμε μια έντονη συναισθηματικά ζωή με τον σύντροφο της ζωής μας και να ανανεώνουμε το ερωτικό μας ενδιαφέρον ο ένας προς τον άλλο. Εκεί είναι που η ερωτική μας ζωή πεθαίνει ή υπάρχει πλέον απλώς ως μια τυπική διαδικασία η οποία πρόσκαιρα μας δίνει και λίγη ευχαρίστηση.

Στην ερωτική μας σχέση με τον άλλο μιλά το πνεύμα αλλά είναι βασικό να μιλά και το σώμα. Η σωματική επαφή με τον σύντροφο μας δεν αφορά μόνο στην σεξουαλική μας ζωή η οποία παίζει τεράστιο ρόλο στην διατήρηση του έρωτα που νιώθουμε ως σύντροφοι ο ένας για τον άλλο, αφορά και σε κάθε απλή κίνηση που μας κάνει να νιώθουμε εγγύτητα αλλά και σε κάθετι που είχαμε στο μυαλό μας για τον άλλο πριν αποφασίσουμε να ανοίξουμε το κεφάλαιο “παιδί”.

Εύλογα θα πει κανείς:Μήπως ζητάς πολλά; Πράγματι, είναι πολλά! Ειδικά στις μέρες μας όπου απουσιάζουν ακόμη και τα βασικά! Και ίσως το να φροντίσουμε σταδιακά να καλλιεργήσουμε τέτοιου είδους συνθήκες με τον σύντροφο μας να είναι μια πιο εύκολη συνθήκη. Ας μην ξεχνάμε ότι κι αυτό θέλει πολλή δουλειά. Όποιος δρόμος κι αν σου κάτσει στη ζωή να διαβείς, ένα να θυμάσαι: τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός, τον έρωτα όμως για να τον φέρεις πίσω, πρέπει πρώτα να τον έχεις ζήσει με τον άλλο!Και οπωσδήποτε χρειάζεται να τον θέτεις ως προτεραιότητα όσο δύσκολο κι αν είναι!Τα παιδιά μεγαλώνουν αλλά το ίδιο κι εσύ με τον σύντροφο σου! Τα παιδιά θα νιώθουν ευχαριστημένα για τον ποιοτικό χρόνο που περάσατε μαζί αλλά ως ενήλικες αυτό που θα θαυμάζουν είναι αυτή η ειλικρινής και τρυφερή σχέση που έχουν οι γονείς τους! Η εικόνα αυτή θα είναι η δική τους κινητήριος δύναμη στις σχέσεις που θα δημιουργήσουν με το αντίθετο φύλο και για εσένα θα είναι μια ευτυχισμένη ζωή με αυτόν με τον οποίο θα μείνεις μαζί ως το τέλος! Όσο πιο αυθεντικοί έχετε παραμείνει στην σχέση αυτή, τόσο πιο εύκολο θα είναι για εσάς να ρίχνετε σπίθα εκεί που νομίζατε ότι δεν υπάρχει πια φωτιά!

Το παιδί μου δεν θέλει να πάει στο σχολείο και αρνείται να μελετήσει!

by jenny 24 Σεπτεμβρίου, 2024

Το παιδί μου δεν θέλει να πάει στο σχολείο! Είμαι πολύ απογοητευμένη!Τα πρωϊνά νιώθω ότι θέλω να κλάψω και τα απογεύματα γυρνάω από την δουλειά μου και αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να αντέξω την διαδικασία της προετοιμασίας για τα μαθήματα της επόμενης μέρας. Δεν αντέχω να του λέω ξανά και ξανά να έρθει να διαβάσει και να περιμένω με τις ώρες για να ολοκληρώσει μία εργασία του. Και είναι και αυτή η δασκάλα που στέλνει ένα σωρό φωτοτυπίες με χίλια δυο πράγματα που ούτε εγώ δεν μπορώ να θυμάμαι…θυμώνω, θυμώνω πολύ αλλά πρέπει να βγάλω άλλη μια μέρα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ!Ξεσπάω στο παιδί μου κι εκείνο, την στιγμή που βρίσκουμε ηρεμία και του εξηγώ όσα πρέπει να αλλάξουν, μου λέει πως με αγαπά πολύ και ότι δεν θέλει να είναι έτσι τα πράγματα. Και μετά με τρώνε κυριολεκτικά οι τύψεις και μένω μόνη στο αμάξι να κλαίω πηγαίνοντας στην δουλειά μου το επόμενο πρωί!

Πόσες φορές μπορεί να ακούσει κανείς ή να ζήσει μια τέτοια οικογενειακή ιστορία; Πόσες φορές ερχόμαστε αντιμέτωπες με την άρνηση των παιδιών μας να μελετήσουν ή να πάνε με ευχαρίστηση στο σχολείο; Μια τέτοια ιστορία προϋποθέτει πάντα το να μπορείς αρχικά να ακούς ενεργητικά το παιδί σου ώστε να έχεις αποκλείσει οποιοδήποτε άλλο ενδεχόμενο του να συμβαίνει κάτι άλλο στο σχολείο πέρα από την δυσκολία που αντιμετωπίζει το παιδί με την μελέτη και την διεκπεραίωση των σχολικών δραστηριοτήτων. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι βρισκόμαστε πάντα σε μια ανοιχτή σχέση επικοινωνίας με τις δασκάλες που βρίσκονται κοντά στο παιδί μας και επικοινωνούμε μαζί τους ρωτώντας, ακούγοντας αλλά και ενημερώνοντας.

Στην περίπτωση λοιπόν που δεν συντρέχει άλλος λόγος και πρόκειται απλώς για δυσκολία που σχετίζεται με την σχολική μελέτη, προσπάθησε να πάρεις μια ανάσα και να σκεφτείς λίγο πιο ήρεμα την καθημερινότητα σου με το παιδί και τις στιγμές που μοιράζεστε όσο αυτό προσπαθεί να χωρέσει στο κεφάλι του ένα σωρό πληροφορίες. Ειδικά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού τα παιδιά περνούν ένα σημαντικό μεταβατικό στάδιο όπου σίγουρα χρειάζονται κάποια υποστήριξη μέχρι να μπορέσουν να βρουν τα πατήματα τους και να ενταχθούν στην μικροκοινωνία του σχολείου.

Ωστόσο, κράτα στο νου σου κάποιες βασικές πληροφορίες έτσι ώστε να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις κι εσύ όσο το δυνατόν καλύτερα σε αυτή τη μετάβαση. Κατά αυτό τον τρόπο, θυμήσου:

Μην ξεχνάς ότι κι εσύ χρειάζεσαι χρόνο για να βρεις με το παιδί σου νέους τρόπους ώστε να μπορέσετε να επικοινωνήσετε όσο το δυνατόν καλύτερα μεταξύ σας και να βρείτε από κοινού την καλύτερη δυνατή ρουτίνα μελέτης που εξυπηρετεί τις ανάγκες της οικογένειας σας.
Φρόντισε έτσι ώστε να μην τοποθετήσεις την καρέκλα σου σε μια σταθερή θέση δίπλα στο γραφείο του παιδιού σου. Αντίθετα προτίμησε να βοηθάς με τις οδηγίες κι έπειτα να πηγαινοέρχεσαι, αρχικά ανά μικρά χρονικά διαστήματα, τα οποία σταδιακά θα πρέπει να μεγαλώνουν. Κάνε αυτό το βήμα σταδιακά κι αφού αισθανθείς ότι το παιδί σου μπορεί να ακολουθεί με σαφήνεια τις οδηγίες σου όταν δεν βρίσκεσαι κοντά του. Μην βιαστείς γιατί μπορεί να απογοητευτεί με τον εαυτό του!
Φρόντισε να δείχνεις πάντα την απαιτούμενη υπομονή όσον αφορά στις οδηγίες της κάθε δραστηριότητας και προσπάθησε να σκεφτείς αν είσαι αρκετά μεταδοτική όσο αυτό συμβαίνει. Σκέψου πάνω στον τρόπο με τον οποίο το παιδί σου αντιλαμβάνεται ευκολότερα και εκπαίδευσε τον εαυτό σου σε αυτό το είδος επικοινωνίας. Χρησιμοποίησε τον κώδικα επικοινωνίας που ταιριάζει καλύτερα στο παιδί σου καθώς αυτό θα σου δείξει που επιθυμεί να είσαι περισσότερο επεξηγηματική ή λακωνική στην έκφραση σου.
Μείνε σταθερή και προσπάθησε να μην εκφράζεις συναισθήματα απογοήτευσης όταν δεν τα καταφέρνει. Μόνο εστίασε στο πως μπορείς να παραμείνεις ενθαρρυντική. Όλα αυτά προϋποθέτουν ότι και η ίδια έχεις φροντίσει να πάρεις λίγο χρόνο ηρεμίας πριν ξεκινήσει η ώρα της μελέτης. Επίσης, σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να μην ξεχνάς πως το παιδί σου είναι μόλις στα πρώτα χρόνια της σχολικής του εκπαίδευσης και ότι το μέλλον προδιαγράφεται μακρύ οπότε η ψυχραιμία είναι απαραίτητη αλλά και κάπως αυτονόητη καθώς το παιδί μας θα βρίσκεται στο σχολείο μέχρι τα δεκαοκτώ του έτη. Άρα αξίζει να αρχίσεις να τρελαίνεσαι ήδη από τώρα; Για σκέψου!
Κάθε παιδί ανήκει σε διαφορετικό μαθησιακό τύπο δηλαδή μαθαίνει ευκολότερα με διαφορετικό τρόπο. Δεν έχει τις ίδιες κλίσεις και ενδιαφέροντα. Δεν έχει τον ίδιο αναπτυξιακό ρυθμό και δεν αντιμετωπίζει την μάθηση με τον ίδιο τρόπο. Εκεί κρύβεται και το μεγάλο κλειδί της υπόθεσης “μελέτη”. Τα περισσότερα παιδιά εμπνέονται ως προς την μάθηση μέσω της τέχνης, του παιχνιδιού και τόσων άλλων οικείων τρόπων ως προς αυτά όσο βρίσκονται στο νηπιαγωγείο. Όταν όμως αλλάζουν βαθμίδα, έρχονται αντιμέτωπα με την σκληρή πραγματικότητα του ατελείωτου διαβάσματος και της εξίσου ατελείωτης εκπαιδευτικής ύλης η οποία εστιάζει περισσότερο στις γνωστικές ικανότητες των μαθητών και κατά κάποιο τρόπο αποκλείει εξαρχής κάποιους μαθητές που έχουν ανεπτυγμένο κάποιο άλλο είδος νοημοσύνης.
Σαν συνέχεια όσων ήδη ειπώθηκαν, μην ξεχάσεις να αποδεχθείς πως το παιδί σου κάποιες φορές έχει δίκιο να αισθάνεται όπως αισθάνεται. Δεν ζούμε σε μια χώρα που φημίζεται για το εκπαιδευτικό της σύστημα και οπωσδήποτε ο χώρος της εκπαίδευσης χρήζει καινοτομιών και πολλών αλλαγών.
Στην χώρα μας επίσης συχνά το βάρος πέφτει πάνω στον γονέα ώστε ο ίδιος να φροντίσει να συμβεί το αυτονόητο που δεν είναι άλλο από το να μάθει το παιδί να αγαπά την διαδικασία της μάθησης. Πόσο άραγε φροντίζει το σχολείο ώστε το παιδί να αγαπά πρωτίστως να μαθαίνει; Πόσο προωθείται η βιωματική μάθηση η οποία επιτρέπει στο παιδί να έχει την ευκολία αλλά και την ευχέρεια να μαθαίνει τον ίδιο του τον εαυτό μαθαίνοντας; Κρατώντας όλα αυτά κατά νου, προχώρα προς την σωστή κατεύθυνση και μην ξεχνάς πως ο καλύτερος τρόπος για να μάθει ένα παιδί είναι πρωτίστως το βίωμα που αποκτά μέσω του παιχνιδιού.
Σαν επόμενο βήμα λοιπόν, προσπάθησε να κρατάς το παιχνίδι ως τρόπο μελέτης στο σπίτι. Βρες με το παιδί σου αντικείμενα, ιδέες και τρόπους να το διασκεδάζετε. Επιλέξτε κάποιες φορές να βγαίνετε κάπου ήσυχα έξω ή γενικά να μην μένει πάντα στον ίδιο χώρο του γραφείου του όταν μελετά.
Ενθάρρυνε λεκτικά την αυτονομία του στην διαδικασία της μελέτης και αποδέξου πως η μελέτη δεν πρέπει να είναι το μέσο για να χαλάσεις την σχέση σου με το παιδί σου. Αν δυσκολεύεσαι και υπάρχει δυνατότητα επιλογής του να μελετά με έναν εκπαιδευτικό που εσύ θα έχεις επιλέξει για τους λόγους που προείπα, μην το σκέφτεσαι. Απλά κάνε το! Αποσύνδεσε την ιδιότητα του ως μαθητής από την σχέση που έχει μαζί σου ως παιδί.
Μια άλλη ιδέα είναι να φτιάξεις μερικές κάρτες με το ίδιο χρώμα καθορίζοντας ένα συγκεκριμένο αριθμό και δίνοντας μέσω αυτού την δυνατότητα στο παιδί σου να κάνει το δικό του “ρεπό”. Για παράδειγμα, μπορεί να έχει δύο διαθέσιμες πράσινες κάρτες το μήνα ώστε να κερδίζει περισσότερο χρόνο ξεκούρασης πριν την μελέτη.
Τέλος, άφησε το παιδί σου ελεύθερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιες φορές θα πάει στο σχολείο χωρίς να έχει μελετήσει. Σε αυτή την περίπτωση ίσως θα ήταν καλύτερο να έχεις έρθει σε μια επικοινωνία με την δασκάλα του ώστε να γνωρίζει τον τρόπο που προσεγγίζεις το θέμα που έχει προκύψει κι έτσι να μπορέσει κι εκείνη να κινηθεί αναλόγως ώστε να το ξεπεράσετε μαζί. Μέσα στο χάος της εκπαίδευσης υπάρχουν ευτυχώς ακόμη αρκετοί εκπαιδευτικοί που παραμένουν ενεργοί και εμπνέονται καθημερινά από τα παιδιά. Συχνά λοιπόν, αρκετά προβλήματα δεν λύνονται επειδή απουσιάζει το κομμάτι της επικοινωνίας μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών.

Όλα αυτά θέλουν τον χρόνο τους! Γι’ αυτό θυμήσου να μην το βάζεις κάτω και να μην βλέπεις τα πράγματα μέσα από τον φακό του εκπαιδευτικού μας συστήματος που αιχμαλωτίζει την φαντασία των παιδιών μας και μας βάζει να λειτουργούμε μαζί τους σαν αυτόματες μηχανές. Κάνε ένα βήμα πίσω και σκέψου!Πάρε ξανά μια ανάσα και όλα θα πάνε καλά!Συμβαίνει σε όλες μας!

Με κάποια παιδιά η μελέτη είναι ένα ζήτημα που δεν θα χρειαστεί να συζητήσεις πολύ. Κάποια άλλα θα το φέρουν συνεχώς ως βάρος και μάλλον θα καταπιέζονται για χρόνια μέσα σε αυτό. Μερικά από αυτά απλώς δεν θα θέλουν να μελετήσουν καν. Όπως και να έχει, είναι κι αυτή μια διαδικασία που έχει να μας διδάξει πολλά!
Trust your gut

Newer Posts

Older Posts