Οι εξωσχολικές δραστηριότητες πλαισιώνουν όμορφα τις ζωές των παιδιών μας και τους δίνουν την ευκαιρία να κοινωνικοποιηθούν και να αποκτήσουν σπουδαίες δεξιότητες καθώς συνεργάζονται με άλλα παιδιά. Τα βοηθούν να εκτονώνουν την ενέργεια τους και να μαθαίνουν πράγματα που άπτονται των ιδιαίτερων ενδιαφερόντων και κλίσεων τους. Αντιλαμβανόμενοι οι γονείς όλα αυτά τα οφέλη αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν την δυσκολία του να κρατάς τα παιδιά κλεισμένα στο σπίτι, κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση ήδη από την προσχολική ηλικία. Πόσο όμως υγιές μπορεί να είναι για ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ή και λίγο μεγαλύτερης να τρέχει από δραστηριότητα σε δραστηριότητα; Γιατί πραγματικά όλο και περισσότεροι γονείς επιλέγουν να φορτώνουν τα παιδιά τους με πληθώρα δραστηριοτήτων και τελικά ποιος βγαίνει πραγματικά κερδισμένος από όλο αυτό;
Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα κάποιους γονείς να μιλούν μεταξύ τους για τις εξωσχολικές δραστηριότητες των νηπίων τους και την ευχαρίστηση με την οποία μιλούσαν για όσα τα παιδιά τους έκαναν ήδη στην ηλικία των πέντε. Θυμάμαι και την μαθήτρια μου, επίσης πέντε χρονών, να μου παραπονιέται πόσο δύσκολο της ήταν να πηγαίνει κάθε Σάββατο στο Γαλλικό Ινστιτούτο για να μάθει δεύτερη ξένη γλώσσα και σκέφτομαι και τον γιο μου όταν δεν έχει να κάνει κάτι στο σπίτι και πως αυτό τον οδηγεί να εκτονώνεται σωματικά με ένα τρόπο που καμιά φορά δεν μπορώ να αντέξω. Τα σκέφτομαι όλα αυτά μαζί και καταλήγω σε κάποια συμπεράσματα που νομίζω ότι ίσως να βοηθούσαν κι εσένα εργαζόμενη μανούλα να βρεις λίγο χρόνο ηρεμίας μέσα στην τρελή καθημερινότητα σου στο σπίτι.
Όλα στον καιρό τους και ακολουθώντας το παιδί σου και όσα σας κάνουν να περνάτε καλά σαν οικογένεια!Χαλάρωσε μαμά!
Γιατί φορτώνουμε λοιπόν τα παιδιά μας με τόσες δραστηριότητες; Κυρίως το κάνουμε, επειδή το κάνουν οι άλλοι γονείς. Μέσα σε συζητήσεις μας αισθανόμαστε ανασφαλείς αν το δικό μας παιδί κάνει λιγότερα από το παιδί του διπλανού γιατί νιώθουμε ότι το παιδί μας αξίζει να έχει όλες τις ευκαιρίες ώστε να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα, όσο τον δυνατόν γρηγορότερα. Αυτό καλλιεργεί τα συναισθήματα μιας δικής μας ψευδούς αυτοεκτίμησης και συχνά εξυπηρετεί τις δικές μας προσωπικές ανασφάλειες που αντανακλώνται στα παιδιά μας. Άλλες φορές αυτός ο τρόπος μοιάζει να μας διευκολύνει να διαχειριστούμε αυτό που δεν μπορούν να διαχειριστούν τα παιδιά μας, την βαρεμάρα τους.
Πόσο καταστροφικό όμως μπορεί να αποδειχτεί αυτό στο παρόν και το μέλλον και πόσο ωφέλιμο είναι για ένα παιδί να έχει την ευκαιρία να βιώσει το συναίσθημα της ατελείωτης βαρεμάρας; Αρχικά, ένας βασικός λόγος που τα παιδιά δυσκολεύονται ή πλήττουν πολύ εύκολα έχει να κάνει ακριβώς με αυτή τη συνήθεια του να κάνουν μονίμως κάτι. Τα παιδιά μας μέσω της συνεχής δραστηριότητας δεν παίρνουν τον απαιτούμενο χρόνο για να ξεκουραστούν και να βρουν τρόπους να αξιοποιήσουν την βαρεμάρα τους με τρόπο δημιουργικό. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, λίγη βαρεμάρα κάνει τα παιδιά μας πιο δημιουργικά και δεν τα βάζει στην διαδικασία να αναζητούν συνεχώς κάτι άλλο για να γεμίσουν τον χρόνο τους και να ευχαριστηθούν.
Οπωσδήποτε οι εξωσχολικές δραστηριότητες απομακρύνουν τα παιδιά μας από τις οθόνες αλλά διευκολύνουν και εμάς από το να μην τους προσφέρουμε πολύτιμο χρόνο για να συναναστραφούν και να ηρεμήσουν μαζί μας. Κι έτσι, ανάμεσα στο δίλημμα οθόνη ή δραστηριότητα, επιλέγουμε αυτό που θεωρούμε πιο ωφέλιμο και καλά κάνουμε! Ωστόσο, δεν θα πρέπει ταυτόχρονα να αναρωτηθούμε γιατί τα παιδιά μας κουράζονται πολύ γρήγορα στο πέρασμα της σχολικής τους ζωής; Δεν θα πρέπει να σκεφτούμε πως το να έρθουμε στη δύσκολη θέση να αντέξουμε μαζί με το παιδί μας το συναίσθημα της βαρεμάρας του χωρίς να του πασσάρουμε μια οθόνη ή να το τρέξουμε σε εκατό δραστηριότητες,θα το βοηθήσει να διαχειρίζεται τον ελεύθερο χρόνο του εποικοδομητικά;
Κι επιπλέον πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου τόσο για το παιδί μας όσο και για εμάς τις ίδιες αλλά και την λειτουργικότητα της οικογένειας; Στον βωμό των ανασφαλειών μας θυσιάζουμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας. Φοράμε ένα ρολόι και τα μαθαίνουμε να τρέχουν δίπλα μας κυνηγώντας τις ώρες και τα λεπτά. Εκνευριζόμαστε, αγχωνόμαστε και χάνουμε πολύτιμο χρόνο ηρεμίας και της ευκαιρίας για δημιουργική αξιοποίηση του στο σπίτι. Ωθούμε τα παιδιά μας να καλλιεργούν μια ανάγκη να είναι παντού συνεπή και άψογα και να ανταποκρίνονται σε χίλιες δύο απαιτήσεις.
Οι εξωσχολικές δραστηριότητες είναι ένα υπέροχο μέρος της ζωής ενός παιδιού όταν κάνει αυτά που πραγματικά θέλει και του αρέσουν και όχι όταν κάνει αυτά που απλώς επιθυμούν οι γονείς του. Επίσης είναι ωφέλιμες μέχρι το σημείο που το παιδί μας δεν νιώθει αγχωμένο και κουρασμένο. Αλλά και μέχρι το βαθμό που η διεκπεραίωση τους δεν αποτελεί τον βασικότερο λόγο να υπερηφανευόμαστε για το παιδί μας στους τρίτους ή να χάνουμε χρόνο από μια βόλτα ή μια όμορφη στιγμή οικογενειακού παιχνιδιού. Και η πραγματικότητα είναι ότι ειδικά μέχρι κάποια ηλικία, τα παιδιά μας έχουν περισσότερο ανάγκη για αυτή την επαφή παρά για τις χίλιες δύο δραστηριότητες που κάνουν.Τέλος,όταν όλα αυτά δεν συμβαίνουν, εμείς οι μαμάδες έχουμε μεγαλύτερη ψυχραιμία να αντιμετωπίσουμε τα συμπεριφοριστικά θέματα των παιδιών μας καθώς δεν μας κυνηγά το ρολόι σε κάθε στιγμή της μέρας μας.
Ας αφουγκραστούμε λοιπόν λίγο περισσότερο τις ανάγκες των παιδιών μας κι ας μην χανόμαστε μέσα στις συζητήσεις μας με άλλες μαμάδες που μας κάνουν να αμφισβητούμε τον εαυτό μας ως προς τον γονεϊκό μας ρόλο απλώς και μόνο επειδή έχουμε επιλέξει να προσφέρουμε σε εμάς τις ίδιες και τα παιδιά μας την ευκαιρία να ζούμε την καθημερινότητα μας λίγο πιο ήρεμα! Στο κάτω κάτω, σε πόσες από όλες αυτές τις δραστηριότητες θα εξασκηθεί μεγαλώνοντας το παιδί μας όταν ως έφηβος πια θα έχει βιώσει παραπάνω από αυτά που πραγματικά χρειαζόταν; Και στ’ αλήθεια πως θα μπορέσει μπουχτισμένος πια από όλα αυτά να περιοριστεί στις αυξημένες απαιτήσεις του σχολείου και να αξιοποιήσει την βαρεμάρα που θα νιώσει επειδή δεν θα έχει αφήσει στον εαυτό του την ευκαιρία για πολλά αναπάντητα ερωτήματα;
Όλα στον καιρό τους και με μέτρο!Ηρέμησε μαμά!