Ποιος γονέας δεν θέλει να βλέπει να έχουν τα παιδιά του καλές σχολικές επιδόσεις; Ποιος γονέας δεν θα επιθυμούσε για τα παιδιά του να μπορέσουν να σπουδάσουν έτσι ώστε να διαθέτουν στα χέρια τους όλα τα απαραίτητα όπλα για να σταθούν επάξια και επιτυχημένα στην επαγγελματική τους ζωή; Και ποιος δεν θα αποδεχόταν ότι ο επαγγελματικός στίβος είναι ήδη αρκετά σκληρός και προβλέπεται να γίνει ακόμη σκληρότερος; Με βάση λοιπόν όλες αυτές τις αυξημένες απαιτήσεις που και οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε στην επαγγελματική μας καθημερινότητα και τις διάφορες αντιξοότητες που χρειάζεται να αντιπαρέλθουμε για να τα καταφέρουμε καθημερινά, δεν μπορούμε εύκολα να αποφύγουμε το άγχος και την αγωνία αυτή για τα δικά μας παιδιά.
Το παράδοξο της υπόθεσης αυτής είναι ότι ενώ ο προσανατολισμός που υπάρχει όσον αφορά στις απαραίτητες για το επαγγελματικό μέλλον των παιδιών μας ικανότητες, μας δείχνει ότι ενώ αυτές προβλέπεται να αφορούν κυρίως την ανάπτυξη των επικοινωνιακών δεξιοτήτων, την ικανότητα λήψης αποφάσεων, την συνεργασία και άλλα τέτοιου είδους επονομαζόμενα soft skills με μεγαλύτερη έμφαση στην ψυχική ανθεκτικότητα, τόσο το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα όσο και εμείς ως γονείς συνεχίζουμε να εστιάζουμε και να εμμένουμε στην συνεχή βελτίωση του γνωστικού επιπέδου των παιδιών μας. Κάποιοι από εμάς ψάχνουμε το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο ώστε τα παιδιά μας να λάβουν ποιοτικότερη εκπαίδευση, άλλοι επιλέγουμε την δημόσια εκπαίδευση και επιμένουμε στο πόσο καλά ανταπεξέρχονται τα παιδιά μας σε μαθήματα που χαρακτηρίζουμε και οι ίδιοι ως βασικά όπως η γλώσσα και τα μαθηματικά φυσικά, ενώ άλλοι επενδύουμε χρόνο και χρήμα στο να υποστηρίζουμε τα παιδιά μας με επιπλέον ώρες εργασίας στο σπίτι έχοντας δασκάλους που τους προσφέρουν ιδιαίτερα μαθήματα και δίνοντας τους την ευκαιρία να κάνουν ένα σωρό άλλες δραστήριοτητες για να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι πως αν η ψυχική ανθεκτικότητα με ότι μπορεί να συμπεριλαμβάνει αυτή , αποτελεί την σπουδαιότερη δεξιότητα που θα χρειαστεί να έχουν τα παιδιά μας στο μέλλον και αν ταυτόχρονα με αυτή τη δεξιότητα, η πρακτική της δία βίου μάθησης αποτελεί ήδη αναγκαία προϋπόθεση για μια επιτυχημένη επαγγελματική ζωή τότε γιατί τόσο το εκπαιδευτικό μας σύστημα όσο και εμείς ως γονείς συνεχίζουμε να δίνουμε βάση σε αυτά που κάποτε εστίαζαν οι γονείς των παλαιότερων γενεών όπου όλα ήταν διαφορετικά;
Ως εκπαιδευτικός δεν ξέρω πόσα πράγματα μπορούν να διαφοροποιηθούν με βάση τις νέες ανάγκες που προκύπτουν, αν και τα τελευταία χρόνια που βρίσκομαι στην δημόσια εκπαίδευση παρατηρώ να γίνονται ενδιαφέρουσες προσπάθειες κυρίως από τους νεότερους εκπαιδευτικούς που αν και απογοητευμένοι από τα όσα βιώνουν στον κλάδο μας, έρχονται με φρέσκες ιδέες και νέες προσεγγίσεις στην διδασκαλία τους. Ως μαμά όμως αυτό που κατανοώ ακριβώς επειδή μπορώ να έχω μια σφαιρικότερη εικόνα από όσα φέρω από την επαγγελματική μου ζωή, είναι ότι αυτά στα οποία ως γονείς θα ήταν καλύτερο να εστιάζουμε δεν αφορούν τόσο στο γνωστικό επίπεδο των παιδιών μας όσο στο συμπεριφοριστικό.
Τα παιδιά μας με έναν ή με έναν άλλο τρόπο, είτε σε ένα δημόσιο είτε σε ένα ιδιωτικό σχολείο θα πάρουν όσα περισσότερα μπορούν επειδή κατάβαθα τα παιδιά είναι γεννημένα να μαθαίνουν. Είναι η φυσική τάση και ροπή τους να έχουν περιέργεια για τα πράγματα και να ρωτούν συνεχώς για αυτά. Επειδή λοιπόν το σχολείο πολλές φορές ίσως να μην καταφέρνει να αφήσει αυτή την έμφυτη τάση του παιδιού να περιπλανηθεί ελεύθερη, είναι αρκετά μεγάλο το κακό που προκαλούμε ως γονείς,πρώτον στην διάθεση τους να μάθουν αυτά που τους ενδιαφέρουν και δεύτερον στην σχέση που χτίζουμε μαζί τους όταν από την αρχή τα μαθαίνουμε πως στο γραφείο τους, δίπλα στην δική τους καρέκλα θα βρίσκεται πάντα και η καρέκλα της μαμάς ή του μπαμπά ώστε να μπορέσουν να μάθουν τέλεια την προπαίδεια ή τον παρατατικό.
Αυτό δεν σημαίνει πως θα αγνοήσουμε το γνωστικό τους επίπεδο ή δεν θα προσφέρουμε την βοήθεια μας όποτε την χρειάζονται. Απλώς με το να εμμένουμε τόσο πολύ στην απόκτηση όλο και περισσότερων γνώσεων, πολλές φορές αποκαρδιώνοντας τα παιδιά μας ή επαινόντας τα παραπάνω από αυτό που τα βοηθά ως άτομα, για τις σχολικές τους επιδόσεις, δεν θα αργήσουμε να καταλήξουμε μαζί τους θύματα της βαθμοθηρίας και της ευχαρίστησης του δικού μας και του δικού τους ‘φαίνεσθαι’ απέναντι στον κοινωνικό περίγυρο. Επίσης το ίδιο το παιδί έχει περισσότερες πιθανότητες να βιώσει ως έφηβος έντονο στρες και να αποκτήσει χαμηλή αυτοεκτίμηση αν για κάποιους λόγους το ταλέντο του βρίσκεται σε κάτι στο οποίο το σχολείο δεν δίνει ιδιαίτερη έμφαση.
Τι προτείνω λοιπόν; Να μείνουμε κοντά στα παιδιά μας για να τα βοηθήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε ώστε γνωστικά να αναπτυχθούν; Φυσικά! Να τους εμφυσήσουμε την επιθυμία για σπουδές και περισσότερη γνώση; Φυσικά και ναι! Θα είναι και αυτά απαραίτητα για το μέλλον τους! Πριν απ’ όλα όμως να σκύψουμε πάνω από τις ικανότητες που όσα πτυχία κι αν έχουν τα παιδιά μας, δεν θα μπορέσουν να τις αναπτύξουν αν δεν υπάρξουν τα κατάλληλα ερεθίσματα. Ειδικά στην εποχή της οθόνης που διανύουμε, κρίνεται απολύτως σκόπιμο να χαρίζουμε βιωματικές εμπειρίες στα παιδιά μας που τα βοηθούν να μάθουν να προβληματίζονται και να αποκτούν κριτική σκέψη. Για παράδειγμα, ως γονείς αντί απλώς να εμμένουμε στις σχολικές εργασίες, ίσως έχει περισσότερο νόημα να περνάμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας παίζοντας επιτραπέζια παιχνίδια που τα βοηθούν να μαθαίνουν να συνεργάζονται και να αναπτύσσουν στρατηγικές δεξιότητες, να λειτουργούν αυτόνομα μέσα και έξω από το σπίτι τους αναλαμβάνοντας ευθύνες ή να επισκεπτόμαστε μέρη που τους προσφέρουν πλούσια ερεθίσματα.
Ένα παιδί καθισμένο στην πιο όμορφη τάξη ενός σχολείου που προσφέρει τις πιο όμορφες υποδομές, δεν θα μπορέσει να μάθει ποτέ για όλα αυτά, όσο μέσα στο κεφάλι του κυριαρχούν οι συλλαβές και οι αριθμοί. Τα παιδιά χρειάζονται την ελευθερία να ανακαλύψουν την ευχαρίστηση του να μαθαίνουν να γίνονται πιο ικανοί και πιο ολοκληρωμένοι άνθρωποι καθώς στο μέλλον η γνώση θα προσφέρεται απλόχερα μέσω της χρήσης διάφορων τεχνολογικών εργαλείων. Σε μια κοινωνία λοιπόν που τρέχει σαν τρελή, θα είναι πλέον άλλα τα κριτήρια που θα κάνουν τα παιδιά μας να ξεχωρίσουν στην επαγγελματική τους ζωή και όσο πιο γρήγορα το διαπιστώσουμε αυτό, αλλά και όσο πιο γρήγορα απαλλαχτούμε από την αίσθηση του ότι ανατρέφουμε τον μικρό Αϊνστάιν για τα μάτια τα δικά μας ή των άλλων, τόσο πιο πιθανό είναι να νιώσουμε μια μέρα υπερήφανοι για αυτό που πραγματικά αξίζει να είμαστε υπερήφανοι για αυτά τα παιδιά και που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εσωτερική τους ηρεμία και ευτυχία η οποία ως ένα σημαντικό βαθμό σχετίζεται και με το πόσο γεμάτοι θα νιώθουν από αυτό πάνω στο οποίο οι ίδιοι θα επιλέξουν να εργαστούν με μεράκι.
Δεν έχει νόημα πια να μεγαλώνουμε τον μικρό Αϊνστάιν! Η ίδια η ζωή θα ζητήσει από τα παιδιά μας δύναμη ψυχής για να ξεχωρίσουν σε ότι κάνουν. Η γνώση από εδώ και πέρα δεν θα είναι ποτέ ξανά από μόνη της αρκετή. Έχει έρθει η στιγμή να αλλάξουμε πλεύση!