Τα δικά σου λαμπάκια έχουν ανάψει κόκκινα, κίτρινα,πράσινα και μόλις μετά από κόπους έχεις καταφέρει να τον πείσεις να βάλει το μπουφάν του. Κι ενώ τα έχεις καταφέρει εξαιρετικά έχοντας βέβαια κάνει τα νεύρα σου κρόσσια, κάποια άλλη από δίπλα σε κοιτά με μισό μάτι και σου λέει πως αυτό το μπουφάν δεν είναι το κατάλληλο για τη μέρα και από μέσα της μουρμουρίζει πως εμείς φταίμε που έχουμε κάνει τα παιδιά κακομαθημένα και μας κάνουν ότι θέλουν.
Όλα μπορούν να έχουν μια δόση αλήθειας, δεν λέω, αλλά αυτή η διάθεση επίκρισης δεν έχει τίποτα να προσφέρει σε σένα. Αντιθέτως σε αυτή που κοιτούσε χωρίς να της σπάσουν τα νεύρα, η ανάγκη να επικρίνει μπορεί να την διευκολύνει να απομακρυνθεί από τις δικές της αλήθειες όπως για παράδειγμα την δική της αδυναμία να δείξει την αντίστοιχη υπομονή με τα δικά της παιδιά ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Αυτό το άρθρο όμως δεν τιμά απαραίτητα και μόνο τις επικριτικές μαμάδες,γιαγιάδες και πάει λέγοντας, παρά αναφέρεται σε οποιαδήποτε γυναίκα προσπαθεί με τον τρόπο της να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για τους χειρισμούς που ακολουθείς στην ανατροφή του παιδιού σου. Αυτή η αχρείαστη επίκριση λοιπόν που έρχεται σαν το κερασάκι στην τούρτα μετά από τόσο αγώνα που κάνεις καθημερινά με την οικογένεια σου, σε κάνει να αναρωτιέσαι: είναι άραγε κάτι παροδικό και πως αντιμετωπίζεται;
Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Όχι λοιπόν, δεν είναι κάτι παροδικό. Σε κάθε φάση της ζωής του παιδιού τα προβλήματα ανανεώνονται και στις καινούργιες μεθόδους επίλυσης που αξιοποιείς, έρχεται και το σχόλιο ως απαραίτητο συνοδευτικό. Κι εκεί αρχίζεις να διαβάζεις ή να ακούς κάτι του τύπου “μην τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς” ή ” αντιμετώπισε την κριτική με θετικό τρόπο” κτλ. κτλ.
Με ποιο θετικό τρόπο να την αντιμετωπίσεις όταν εσύ είσαι σε μια κατάσταση συνεχούς εγρήγορσης; Όταν δεν βρίσκεις ηρεμία πουθενά και κυριολεκτικά λειτουργείς σαν μια αυτόματη μηχανή καθημερινά; Και λογικό το βρίσκω δηλαδή με τόσες υποχρεώσεις και άγχη.
Αν θες λοιπόν να διαχειριστείς την επίκριση, κράτα τα εξής κρατούμενα:
1. Δεν πρόκειται να σταματήσει να υπάρχει κι όταν εσύ νιώθεις κάπως πιο ευάλωτη, ίσως και να σε επηρεάζει. Δεν πειράζει!Αν θες να έχεις τα νεύρα σου με όσους σε κάνουν να νιώθεις λίγη με τον εαυτό σου, είναι δικαίωμα σου.
2. Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα το να δίνεις απαντήσεις, επίσης δεν πειράζει! Δεν θα αλλάξεις κανέναν και πιθανότατα η κατάσταση να παραμείνει η ίδια αλλά ίσως έχεις μερικές πιθανότητες να θέσεις κάποια όρια ή να αισθανθείς ότι απλώς εξέφρασες ότι ένιωθες.
3. Συμφιλιώσου με το ότι η αρνητική κριτική θα είναι πάντα εκεί για να σε κάνει απλώς να μπορείς να την διακρίνεις όλο και περισσότερο από την εποικοδομητική κριτική.
Κατά την άποψη μου λοιπόν η ανοχή στην κριτική δεν είναι απαραίτητη ούτε και το να δουλεύεις με έναν τρόπο που απλώς μαθαίνεις να την αντέχεις είναι η κατάλληλη κατεύθυνση.Αντίθετα η αποδοχή της ως ένα κομμάτι του μητρικού σου ρόλου που θα χρειαστεί πολλές φορές να απωθήσεις εκφράζοντας τα αρνητικά σου συναισθήματα σε βοηθά περισσότερο να ξεθυμάνεις μέχρι το σημείο που θα την βλέπεις να σε χαιρετά από μακριά και θα είναι πια για σένα εντελώς αδιάφορη. ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥΣ.
Μην μείνεις κλεισμένη στο καβούκι των δικών σου ευθυνών για να την αντιμετωπίσεις, βγες έξω από αυτές και κοίτα κατάματα αυτόν που σε κριτικάρει…δεν θες να μένεις κοντά του άλλο πια…με τίποτα…ας μείνει εκεί που είναι λοιπόν…μακριά και αγαπημένοι…