Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που προκύπτουν όταν περνάς χρόνο με πολλές μαμάδες είναι ότι μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είσαι πλέον σε θέση να αναγνωρίσεις μερικές από τις πιο αγαπημένες ατάκες τους. Ο τίτλος του σημερινού μου άρθρου λοιπόν δεν είναι ένας τίτλος που έδωσα με αγάπη στο γραπτό μου. Είναι μια φράση που δανείστηκα από κάποιες μανούλες που είμαι σίγουρη πως κάνουν το καλύτερο δυνατό με τα παιδιά τους στην ήδη έντονη καθημερινότητα τους. Επομένως σε τίποτε από αυτά που πρόκειται να ειπωθούν παρακάτω δεν υπάρχει η οποιαδήποτε διάθεση επίκρισης. Υπάρχει μόνο ένας βαθύς προβληματισμός που θα ήθελα απλώς να αποτελέσει τροφή για σκέψη.
Ας δούμε λοιπόν τον τίτλο με μια πιο σφαιρική ματιά ξεκινώντας από το τι σημαίνει και τι περιλαμβάνει ο όρος « χόμπι» για έναν άνθρωπο. Αρχικά, αν κάποιος μου ζητούσε να αναφερθώ στην λέξη « χόμπι» θα έλεγα μάλλον ότι τα χόμπι ενός ανθρώπου σχετίζονται με τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτει κανείς για τον εαυτό του. Αφορά πράγματα που μας ευχαριστoύν να κάνουμε και συνδέονται με την απόλαυση της στιγμής. Επίσης σχετίζεται με δραστηριότητες που μας χαρίζουν θετική ενέργεια και μας βοηθούν να εξελίξουμε δεξιότητες που πιθανόν να μην έχουμε την δυνατότητα να εξασκήσουμε σε άλλες πτυχές της ζωής μας. Απ’ όλα αυτά όμως τα « χόμπι» είναι κυρίως αυτά που μας παθιάζουν και μας κάνουν να νιώθουμε ελεύθεροι και δημιουργικοί. Είναι στην ουσία η δική μας προσωπική στιγμή μέσα στη μέρα.
Αν λοιπόν η καθεμία από εμάς αναλογιστεί όλα αυτά τα θετικά που προκύπτουν κάνοντας ένα χόμπι, τότε ίσως να υπάρχουν λόγοι που η ενασχόληση με τα παιδιά μας γίνεται αντιληπτή ως κάτι που κάνουμε για να απολαύσουμε τον όποιο χρόνο διαθέτουμε μέσα στη μέρα. Σε αυτή την προσέγγιση ωστόσο εμπίπτουν κάποιες σημαντικές παγίδες τις οποίες θα πρέπει να δούμε με μια πιο κριτική ματιά. Για παράδειγμα, αν το χόμπι μου είναι ο τρόπος που επιλέγω να περάσω τον ελεύθερο μου χρόνο, η ενασχόληση με το παιδί μου είναι στ’ αλήθεια κάτι που γεμίζει τις ώρες που έχω ελεύθερες έτσι ώστε να μπορέσω να φορτίσω τις μπαταρίες μου και να απολαύσω μερικές δικές μου ιδιωτικές στιγμές έτσι όπως τις επιθυμώ; Είναι άραγε ο χρόνος που περνώ με το παιδί μου, ο ελεύθερος χρόνος που έχω να διαθέσω σε μένα;
Προσωπικά η απάντηση που θα έδινα είναι μάλλον αρνητική. Και μόνο που χρειάζεται να κατέβω στο επίπεδο ενός μικρού παιδιού και να συντονιστώ συναισθηματικά και εγκεφαλικά μαζί του απαιτεί μια σημαντική προσπάθεια και η ενέργεια που χρειάζεται να δαπανήσω για να το καταφέρω είναι από μόνος του ένας σημαντικός παράγοντας που θα με έκανε να σκεφτώ πως είναι εντελώς διαφορετικό να απολαμβάνω τον χρόνο μου με το παιδί από το να απολαμβάνω τον ελεύθερο μου χρόνο κάνοντας ένα δικό μου χόμπι. Και τα δύο μπορείς να τα απολαύσεις αλλά δεν θα έλεγα με σιγουριά πως και με τα δύο μπορείς να χαλαρώσεις. Επιπλέον, όταν συσχετίζω τον ελεύθερο χρόνο μου με τον χρόνο που περνώ με το παιδί μου τότε μάλλον υπάρχει μια δυσκολία να κατανοήσω πως ο ελεύθερος χρόνος είναι μια προσωπική μου υπόθεση που με αφορά άμεσα ως γυναίκα και όχι μόνο ως μια γυναίκα την στιγμή που επιλέγει τον ρόλο της μαμάς.
Ταυτόχρονα σε ποιο ακριβώς σημείο καταφέρνουμε να συνδεθούμε με τον εαυτό μας αν ο χρόνος μας διατίθεται μόνο προς απασχόληση με τα παιδιά μας και όχι με εμάς τις ίδιες; Και με ποιο τρόπο βοηθάμε τα παιδιά μας να συνδεθούν με εμάς αν δεν τους δείχνουμε τον τρόπο με τον οποίο μπορούν και αυτά να συνδεθούν με τον εσωτερικό τους κόσμο που τα κάνει να είναι αυτό που είναι ως μοναδικά άτομα σε αυτό τον κόσμο;
Πιστεύω δηλαδή πως όταν κάνουμε τα χόμπι μας έχουμε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βρούμε το κέντρο του εαυτού μας και να ανακτήσουμε δυνάμεις επιστρέφοντας με μεγαλύτερο μεράκι και λιγότερη μιζέρια στις χαρές της οικογενειακής μας ζωής η οποία πράγματι υπάρχουν φορές που μας δοκιμάζει πολύ. Ταυτόχρονα όμως έχουμε και την ευκαιρία να δείξουμε στα παιδιά μας πως να κάνουν το ίδιο με τον δικό τους εαυτό χωρίς να χρειάζεται να πούμε κουβέντα σχετικά με αυτό. Σε όλη αυτή την διαδικασία τόσο εμείς όσο και αυτά κερδίζουμε στην πραγματικότητα την ευκαιρία του να είμαστε οι εαυτοί μας χωρίς να χρειάζεται να υποτασσόμαστε στα στερεότυπα του ρόλου μας ως μαμάδες καθυποτάσσοντας τα παιδιά μας σε αυτά που εμείς επιθυμούμε για αυτά.
Περνάμε λοιπόν χρόνο με το παιδί μας αλλά ακόμη κι αν αυτό μας είναι αρκετό, δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να συσχετίζεται με τα χόμπι ή τον ελεύθερο χρόνο μας. Μπορούμε να επιλέγουμε να περνάμε μόνο χρόνο με το παιδί μας επειδή αυτό μας γεμίζει και καλά κάνουμε. Αλλά δεν νομίζω ότι το να συσχετίζουμε κάτι τέτοιο με οποιοδήποτε χόμπι μας βοηθά στο να χτίζουμε μια καλύτερη σχέση με τον εαυτό μας. Όταν περνάμε χρόνο μόνο με το παιδί μας εκτός όλων των άλλων που κάνουμε μέσα στην μέρα μας, τότε απλώς δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο. Με το να σκεφτόμαστε πως διαθέτουμε τον χρόνο που μας απομένει μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο για να μοιραστούμε στιγμές μόνο με το παιδί μας δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε πως στην πραγματικότητα δεν εστιάζουμε στο να δημιουργήσουμε χρόνο για τα χόμπι μας.
Το παιδί μας λοιπόν δεν είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, το χόμπι μας. Αντίθετα η φράση αυτή θα έλεγα μάλιστα πως μου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα καθώς υποδηλώνει το δικό μας χάσιμο μέσα στην γονεϊκότητα. Έχει περισσότερο να κάνει με εγωιστικά στοιχεία του χαρακτήρα μας όσο περίεργο κι αν ακούγεται και δεν μας βοηθά σε καμία περίπτωση να πάρουμε συνειδητές αποφάσεις σχετικές με την διαχείριση χρόνου και τον τρόπο που τον αξιοποιούμε. Αυτό μπορεί να έχει απίστευτα πολλές προεκτάσεις σε κάθε άλλο τομέα της ζωής μας καθώς επηρεάζει αρνητικά και την ζωή των παιδιών μας.
Τα χόμπι μας είναι μέρος της ταυτότητας μας και όλων όσων μας χαρακτηρίζουν. Και ως τέτοια θα πρέπει να φυλάσσονται. Τα παιδιά μας θα έχουν μια μέρα τα δικά τους χόμπι με βάση την δική τους ταυτότητα την οποία θα μπορούν πολύ πιο εύκολα να εντοπίσουν αν από μικρή ηλικία έχουν μάθει να το βλέπουν πρωτίστως από τους γονείς τους. Όλες οι επιλογές είναι δεκτές. Όλες οι συνθήκες που διαμορφώνονται έχουν κι αυτές το δικό τους αντίκρισμα τόσο στον χρόνο που διαθέτουμε για εμάς όσο και στο χρόνο που δίνουμε στους γύρω μας. Επίσης όλες οι φάσεις της ζωής μας δεν είναι ίδιες. Αν μη τι άλλο όμως το οφείλουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας να μην μπερδεύουμε όλα όσα επιλέγουμε για εμάς με αυτά που στην ουσία πολύ θα θέλαμε να επιλέξουμε για τα παιδιά μας.
Απόλαυσε λοιπόν τον ελεύθερο σου χρόνο από εδώ και στο εξής και κράτα τα χόμπι για τον εαυτό σου! Εξάλλου πάντα εκεί ανήκαν!