Στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως μαμάδες ακολουθούμε άλλες μητέρες ώστε να μπορούμε να μοιραζόμαστε ιδέες αλλά και να παίρνουμε έμπνευση και δύναμη να συνεχίζουμε. Δυστυχώς δεν είναι πλέον λίγες οι φορές όπου το πρότυπο της super mom μοιάζει να είναι το κυρίαρχο μοντέλο μητέρας της σύγχρονης εποχής. Πρόκειται για την τέλεια και ήρεμη μαμά που αντιμετωπίζει με χαμόγελο τις καταστάσεις, νιώθει ότι είναι το βασικότερο μέλος της οικογένειας και προτιμά να προβάλλει τα θετικά της καθημερινότητας με τα παιδιά στο σπίτι. Σκεφτείτε λοιπόν τι θα συνέβαινε αν όλες αυτές οι μαμάδες αποφάσιζαν να ανεβάσουν videos αυτών των στιγμών απείρου κάλλους που ζούμε ως οικογένεια;
Οι εικόνες με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωπες απεικονίζουν συνήθως αρμονικούς εσωτερικούς χώρους όπου όλα φαίνονται να είναι σε τάξη και τα παιδιά μοιάζουν να ακολουθούν την ρουτίνα τους χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις. Τα ερωτήματα λοιπόν που προκύπτουν είναι τα εξής:
1. Πόσο αληθινή είναι μια τέτοια οικογενειακή πραγματικότητα;
2. Πως νιώθει η κάθε μητέρα που εκτίθεται σε αυτές τις εικόνες ή στα σχόλια περί κατάλληλης ανατροφής των παιδιών της;
3. Πόσο η ίδια αλλά και τα παιδιά της μπορούν να ωφεληθούν;
Αρχικά θεωρώ εντελώς ουτοπικό το να πιστεύει μια μητέρα πως μπορεί να ζει σε ένα τόσο εξειδανικευμένο περιβάλλον όπου όλα ρέουν ομαλά ακριβώς επειδή εκείνη έχει την ικανότητα να διαμορφώνει το πλάνο της ημέρας ή της εβδομάδας όπου όλοι και όλα θα ενταχθούν σε αυτό. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αρκετοί πρακτικοί τρόποι ώστε να διευκολύνουμε την καθημερινότητα μας με τα παιδιά. Απλώς το να περιμένουμε από τον εαυτό μας ότι με το να φροντίζουμε για όλα πριν αυτά συμβούν είναι η λύση, μάλλον καταλήγουμε στο δεύτερο ερώτημα το οποίο αφορά στο πως νιώθουμε για όλα αυτά.
Η ήρεμη και ψύχραιμη μητέρα που συχνά χαμογελά κατενθουσιασμένη στα διάφορα στιγμιότυπα με τα τρία ή τέσσερα και βάλε παιδιά της ή εκείνη που συχνά χαρίζει απλόχερα συμβουλές για το τι “πρέπει” και τι δεν “πρέπει” να κάνουμε με τα παιδιά μας συνήθως καταφέρνει να γεμίσει τις ψυχές μας με αμφιβολίες και ενοχές για όλα αυτά που μάλλον εμείς οι υπόλοιπες μανούλες ίσως να μην κάνουμε καλά. Επιπλέον αυτά τα “πρέπει” στερούν από εμάς την απαιτούμενη ενσυναίσθηση ώστε να είμαστε σε θέση να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας με βάση τις δικές τους ιδιαίτερες προσωπικές ανάγκες.
Τέλος, η έκθεση μας σε τέτοιου είδους προσεγγίσεις μας κάνουν να είμαστε συχνά αυστηρές τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους γύρω μας. Μας κάνουν σύμμαχους στην δημιουργία μιας παιδοκεντρικής οικογένειας όπου η κάθε επιτυχία ή αποτυχία μας κρίνεται μέσα από τα επιτεύγματα ή τις απογοητεύσεις των παιδιών μας ενώ παράλληλα τα παιδιά μας μαθαίνουν να ζουν σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από μια υπερβολική τάξη και μια αίσθηση τελειότητας την οποία μάλλον μάταια θα αναζητήσουν αργότερα και στη δική τους ζωή.
Πως μπορεί να υπάρξει πρότυπο μητέρας όταν κάθε οικογένεια, κάθε συνθήκη, κάθε συντροφική σχέση, κάθε παιδί είναι τόσο διαφορετικό; Είμαστε όλες μας διαφορετικές!Βγαίνουμε από τα πρότυπα και απλώς μοιραζόμαστε τους προβληματισμούς μας! Και ξαφνικά ο ουρανός μοιάζει πιο γαλανός και το χαμόγελο μας πιο ειλικρινές!
Αν λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για τις διάφορες εκφάνσεις της οικογενειακής ζωής δεν μπορούμε να μένουμε μόνο στις θετικές της πλευρές προβάλλοντας ως υγιές το πρότυπο της σούπερ μαμάς. Σούπερ μαμά είσαι ούτως ή άλλως κάθε μέρα που ξυπνάς για να προσφέρεις το καλύτερο δυνατό στην οικογένεια σου και κάθε βράδυ που ξαπλώνεις ξέπνοη στο κρεβάτι για να μπορέσεις να σηκωθείς και πάλι και να βρεις την ηρεμία σε ένα περιβάλλον που μόνο ήρεμο δεν το λες! Αυτό θα πει σούπερ μαμά!Η τέλεια μαμά μας τελείωσε! Ή μάλλον δεν υπήρξε ποτέ!