Όταν έχεις τρία μικρά παιδιά κάτω των πέντε ετών εκ των οποίων τα δύο είναι δίδυμα, ένα είναι το μόνο σίγουρο. Υπάρχουν στιγμές ή και μέρες ολόκληρες που στα αυτιά σου νιώθεις ότι ακούς μόνο κλάμματα. Κλάμματα για το παιχνίδι που δεν θέλουν να μοιραστούν, κλάμματα επειδή κάποιο από τα τρία έχει κουραστεί ή κάποιο από τα υπόλοιπα βαριέται ή δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο. Οι ανάγκες δεν σταματούν κι επομένως ούτε τα κλάμματα. Κι η αλήθεια είναι ότι το κλάμα αποσυντονίζει την εγκεφαλική λειτουργία και πολλές φορές σε απελπίζει καθώς τις περισσότερες από αυτές στενοχωρεί κι εσένα την ίδια και σε κάνει να θες να το αποτρέψεις με οποιοδήποτε τρόπο.
Το παιδικό κλάμα επίσης φέρνει ένταση και συχνά προκαλεί το κλάμα και των υπόλοιπων παιδιών της οικογένειας. Αρκετές φορές λοιπόν εμείς οι γονείς αισθανόμαστε ανίσχυροι μπροστά στο κλάμα ενός μικρού παιδιού κι επιπλέον νιώθουμε αμηχανία όταν αυτό συμβαίνει μπροστά σε άλλους ανθρώπους καθώς μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι είμαστε συνυπεύθυνοι και να παραμένουμε εκτεθειμένοι στην κριτική των άλλων που αναρωτιούνται τι συμβαίνει και συχνά ρωτούν γιατί κλαίει το παιδί.
Στην πραγματικότητα όμως το κλάμα δεν είναι παρά ένας τρόπος επικοινωνίας ή κι ένας τρόπος έκφρασης συναισθήματος. Είναι λοιπόν σπουδαία υπόθεση το να μάθουμε να αποδεχόμαστε το κλάμα αντί να το καταπνίγουμε. Άλλο τόσο σπουδαίο είναι να μπορούμε να αποσυνδέουμε το δικό μας αμήχανο συναίσθημα από αυτό που βιώνει το παιδί μας ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει μπροστά σε άλλους ανθρώπους συχνά πρόθυμους να σχολιάσουν ή ακόμη και να παρέμβουν με οποιοδήποτε τρόπο.
Διαβάζουμε παντού για τα tantrums και το πως να τα περιορίσουμε. Ξέρουμε ότι το να φωνάζουμε εκφράζοντας τον δικό μας θυμό ή το να προσπαθούμε να σταματήσουμε το κλάμα του παιδιού μας δεν είναι η λύση. Ωστόσο ξεχνάμε να μιλήσουμε για το πόσο σημαντικό είναι να φυλάσσουμε την ηρεμία της δικής μας ψυχής όταν αυτό συμβαίνει.
Οι προσωπικές μου εμπειρίες με οδηγούν καθημερινά στην πλήρη αποδοχή του κλάματος ως ένα μέσο σύνδεσης με το παιδί και παρότι το δικό μου κλάμα είναι η δυνατή φωνή που βγαίνει από μέσα μου όταν τα παιδιά μου με δοκιμάζουν με κάθε τρόπο, συνειδητοποιώ πως το να μένω ήρεμη απέναντι στις τσιρίδες είναι ένας τρόπος να ανακαλύπτω την δύναμη που έχω μέσα μου να παραμένω ψύχραιμη στις δύσκολες καταστάσεις. Είναι δηλαδή πλέον για μένα ένας τρόπος αυτοεκπαίδευσης που θέλει αρκετή προσπάθεια και χαμένες μάχες μέχρι σταδιακά να μπορώ να μένω σταθερή στη στάση μου ακόμη και τις πιο δύσκολες στιγμές όπου όλα με κάνουν να χάνω τον έλεγχο του εαυτού μου.
Ίσως δηλαδή αν αξιοποιούσαμε το κλάμα των παιδιών μας ως ένα μέσο για να καταφέρουμε να βρίσκουμε το κέντρο ηρεμίας μας αλλά και την πηγή της αυτοπεποίθησης μας που δεν μας κάνει να υποτασσόμαστε απέναντι σε όσα με τόσο σκληρό τρόπο διεκδικούν, ίσως τότε το κλάμα τους να μην μας αποδυνάμωνε άλλο πια.
Το κλάμα σου πρέπει να είναι ο δικός σου τρόπος έκφρασης όταν έχεις ανάγκη να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το παιδί σου. Μόνο που το δικό του κλάμα είναι ταυτόχρονα και ο δικός σου τρόπος να δουλέψεις με τον εαυτό σου ότι σε κάνει να εγκλωβίζεσαι μέσα στην κριτική των άλλων και στην δική σου σκληρή αυτοκριτική που σε στήνει στον τοίχο και σε προτρέπει να κάνεις ότι μπορείς απλώς για να το σταματήσεις.
Παρόλα αυτά, το να χάσεις κάποιες φορές την ψυχραιμία σου ή να αποφασίσεις να χρησιμοποιήσεις άλλα μέσα όπως για παράδειγμα ωτοασπίδες για να μην φτάνεις στα όρια σου δεν είναι διόλου μεμπτό. Ίσως λοιπόν έχει έρθει η στιγμή να αγκαλιάσεις και αυτή την πλευρά σου που αν και όχι θεμιτή, είναι ωστόσο απολύτως ανθρώπινη.
“Όχι άλλα κλάμματα λοιπόν” αλλά όχι για τα παιδιά μας. ” Όχι άλλα κλάματα απελπισίας για εμάς τις μανούλες που ξεχνάμε πως αυτό που καμιά φορά φαίνεται εξωτερικά ως αδυναμία, εσωτερικά μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη μας!