Είσαι μια αγχωμένη μαμά! Γεμάτη σκέψεις για όλα όσα έχεις να κάνεις και κυριολεκτικά δεν προλαβαίνεις να πιεις μια γουλιά καφέ το πρωί για να τα προλάβεις όλα όταν το παιδί σου αποφασίζει να κάνει επίθεση στον αδερφό του για ένα παιχνίδι. Η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου! Κι εσύ τρέχεις να ανακτήσεις τον έλεγχο αλλά τελικά χάνεις την ψυχραιμία σου! Καταλήγεις να ουρλιάζεις και στέλνεις το μεγάλο παιδί στο δωμάτιο. Και μετά έρχεται ένα τσουνάμι τύψεων να σε πνίξει. Σκέφτεσαι ότι ήταν μια δική σου λανθασμένη αντίδραση και στενοχωριέσαι απίστευτα για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκες.
Ωστόσο, πιστεύεις ότι υπάρχει μαμά σε αυτό τον κόσμο που να μην έχει ζήσει μια τέτοια κακή στιγμή με το παιδί της; Υπάρχουν άραγε οι τέλειοι γονείς ή οι τέλειες ενδοοικογενειακές σχέσεις; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Αν η κάθε μέρα σου είναι ένα βήμα προς την προσωπική σου αυτοβελτίωση, πως θα μπορούσες να προχωρήσεις χωρίς να βιώσεις στιγμές που θα σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το πως θα μπορούσαν να είναι καλύτερα τα πράγματα;
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να στεκόμαστε στην οποιαδήποτε κακή στιγμή μέσα στην οικογένεια μας για να στήσουμε τον εαυτό μας στον τοίχο και να μας καταδείξουμε όλα όσα δεν κάνουμε καλά. Σκοπός μας επίσης δεν είναι να προσπεράσουμε με το παιδί μας αυτή τη στιγμή σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα. Αντίθετα, κάθε δύσκολη στιγμή με τα παιδιά μας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ευκαιρία για ανασύνταξη των δυνάμεων μας αλλά και ως μια ευκαιρία να δείξουμε στο παιδί μας την σημασία της ύπαρξης του λάθους ως ένα μέσο για αυτοβελτίωση.
Την επόμενη φορά που θα ακούσεις την φωνή σου δυνατή στα αυτιά και θα νιώσεις ότι έχασες το προσωπικό σου όριο, πάρε μια βαθιά ανάσα και κάνε πρώτα ειρήνη με τον εαυτό σου. Σκέψου πως μια ή έστω και πολλές αναπόφευκτα κακές στιγμές με τα παιδιά σου δεν μπορούν να σε κάνουν μια κακή μητέρα καθώς όλες μας ερχόμαστε αντιμέτωπες με καταστάσεις που μας κάνουν να ξεφεύγουμε. Δεν υπάρχει τελειότητα μέσα σε ένα τόσο ζωντανό οργανισμό όπως αυτός της οικογένειας.
Στη συνέχεια μίλα ανοιχτά με το παιδί σου για την αντίδραση σου και τα συναισθήματα σου. Εξήγησε του πως ένιωθες εκείνη τη στιγμή και βρείτε μαζί ένα τρόπο να διορθώσετε ότι δεν έτρεξε όπως θέλατε μεταξύ σας. Το να εκθέτουμε την αδυναμία μας στα παιδιά μας σε στιγμές που δεν είναι εύκολες για εμάς είναι απολύτως υγιές και τα βοηθά να καταλάβουν πως στην ζωή υπάρχουν πάντα δυσκολίες τις οποίες όμως μπορούμε να ξεπεράσουμε βρίσκοντας τις επιθυμητές λύσεις αφού πρώτα αποδεχθούμε τι πήγε στραβά.
Αυτή η ικανότητα του να μπορούμε να συμβιβαστούμε με τις αδυναμίες μας είναι στην ουσία η κινητήριος δύναμη για το χτίσιμο μιας καλής σχέσης πρώτα με τον εαυτό μας κι έπειτα με τα παιδιά μας που δεν αφήνουν το μυαλό τους να τρέχει σε συμπεριφορές ανεξήγητες και που μαθαίνουν να προετοιμάζονται με τρόπο που να τους επιτρέψει να αντιμετωπίσουν τις δικές τους δυσκολίες χωρίς να νιώθουν τύψεις για αυτές.
Δεν έχουν τόσο σημασία οι δύσκολες στιγμές που περνάς με τα παιδιά σου. Αυτές θα τις περάσεις όπως και να έχει! Σημασία έχει να μπορείτε να βρίσκετε μαζί την λύση, να επανορθώνετε και να επανασυνδέεστε!
Δυστυχώς, οι τύψεις που οι ίδιες δημιουργούμε υπό τέτοιες συνθήκες ίσως να έχουν την ρίζα τους στην δική μας παιδική ηλικία και την αδυναμία μας να αγκαλιάσουμε τα λάθη μας μπροστά στο “αλάνθαστο” των γονέων μας. Ας μην επαναλάβουμε λοιπόν ότι άθελα μας, μας πήγε πίσω στη ζωή με τις αποτυχίες μας κι ας δείξουμε κατανόηση στον εαυτό μας. Την ίδια κατανόηση που επιθυμούμε να δείξουν και τα παιδιά μας για τον εαυτό τους ως άτομα και γιατί όχι και ως γονείς στο μέλλον!