Ακριβώς όπως εμείς οι ενήλικες, έτσι και τα παιδιά έχουν δύσκολες στιγμές αλλά και δύσκολες περιόδους οπού συχνά κατακλύζονται από το συναίσθημα του θυμού. Μόνο που επειδή σε κάποιες ηλικίες ο θυμός αποτελεί ένα δύσκολο προς διαχείριση συναίσθημα, η έκφραση του είναι τέτοια που κυριολεκτικά μας εξοντώνει. Ξέρω και μπορώ να φανταστώ πόσες φορές έχεις νιώσει απελπισία ακούγοντας το παιδί σου να τσιρίζει και επίσης γνωρίζω ότι αν έχεις δύο ή περισσότερα παιδιά, αυτό το άκουσμα της τσιρίδας στα αυτιά σου και η συνεχής σκέψη του να βρεις ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσεις και κυρίως να τα βοηθήσεις να ηρεμήσουν μπορούν να σε φτάσουν αν όχι πέρα από τα όρια σου, στην καλύτερη των περιπτώσεων, πολύ κοντά σε αυτά.
Αυτό που ήδη είχα συνειδητοποιησεί εξαρχής έχοντας στο σπίτι ένα παιδί, ήταν ότι το συναίσθημα του θυμού είναι ένα υγιές συναίσθημα και δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να το απορρίπτουμε. Αντιθέτως θα πρέπει να προσφέρουμε στο παιδί ευκαιρίες να το εκδηλώνει όπως για παράδειγμα δίνοντας του κάποιο αντικείμενο που να μπορεί να το συνδυάσει με την εκτόνωση του. Στην δική μου οικογένεια στην αρχή ήταν ένα ταψάκι που ο γιος μου μπορούσε να χτυπά δυνατά με μια κουτάλα και στην πορεία ήταν τα παιδικά drums και μετέπειτα ένα μαξιλάρι. Στην δική σου οικογένεια μπορεί να είναι οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο κρίνεις εσύ ότι θα βοηθούσε ή θα άρεσε στο παιδί σου.
Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει έχοντας ένα παιδί αλλά το κατανόησα απόλυτα έχοντας τρία, είναι ότι αυτές τις στιγμές που τα παιδιά μας φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις θυμού, ο λόγος που αποτυγχάνουμε να αντιμετωπίσουμε τις κρίσεις τους δεν είναι το δίκο τους έντονο συναίσθημα της αγανάκτησης αλλά το δικό μας αίσθημα της απόλυτης εξουθένωσης. Κι αυτό είναι κάτι που εύλογα θα σκεφτείς αν καταφέρεις να μείνεις λίγο ήρεμη έχοντας να αντιμετωπίσεις τον θυμό τριών παιδιών για τρεις διαφορετικούς λόγους σε τρεις απανωτές στιγμές. Μα πόσο να αντέξουμε εμείς οι έρημες μανάδες του κόσμου αυτού; Πόσο;
Η μητρότητα είναι απλώς ένας ακόμη ρόλος μας. Η δουλειά που κάνουμε με τον εαυτό μας προηγείται αυτού και μας δίνει την δυνατότητα να βρούμε τον τρόπο να επιβιώνουμε ακόμη και στην πιο ζόρικη συνθήκη ενός πολύ θυμωμένου παιδιού που μας βγάζει off. Μην περιμένεις όμως να τα καταφέρνεις πάντα! Η διαχείριση του συναισθήματος σου την στιγμή ενός ξεσπάσματος είναι απολύτως προσωρινή και δεν μπορείς να είσαι πάντα σε ετοιμότητα!
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να σταθούμε στο να βρούμε πολλούς εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης του παιδικού θυμού. Αυτό ακολουθεί στην συνέχεια αφού πρώτα διαχειριστούμε το ζήτημα της δικής μας κούρασης. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι όταν είμαστε κουρασμένοι, το ξέσπασμα θυμού των παιδιών μας, εύκολα μας αποδυναμώνει. Την στιγμή λοιπόν που εμείς χρειάζεται να ενεργοποιηθούμε ώστε να βρούμε την απαραίτητη ψυχραιμία να το αντιμετωπίσουμε, καταλήγουμε ακριβώς στο αντίθετο. Απασφαλίζουμε και ψάχνουμε απελπισμένα τρόπους να βάλουμε τέλος σε αυτή την σκηνή.
Έτυχε να βρεθώ κοντά σε ένα παιδάκι τριών χρονών που βίωνε μια τέτοια στιγμή. Η ταλαιπωρημένη και απελπισμένη μαμά του τον είχε αφήσει σε μια άκρη να κλαίει για να πάει να του αγοράσει μια σοκολάτα ώστε να τον βοηθήσει να ηρεμήσει. Κάποιες από εμάς μπορεί να επέκριναν μια τέτοια στιγμή. Προσωπικά, απλώς κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση βρισκόταν εκείνη η μανούλα. Μπροστά στο τρομερό ξέσπασμα του παιδιού της, η κούραση της, την είχε κάνει να χάσει την δύναμη της να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο το ξέσπασμα θυμού του μικρού της.
Αν λοιπόν διαπιστώσουμε την σημασία του να νιώθουμε καλά με εμάς τις στιγμές όπου όλα αυτά τα υπέροχα tantrums μας αναστατώνουν, τότε θα ξέρουμε και σε ποιο σημείο ακριβώς χρειάζεται να επενδύσουμε ως μαμάδες. Μια γυναίκα που νιώθει σωματικά και ψυχικά δυνατή είναι σαφέστατα και μια μαμά η οποία μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις δύσκολες στιγμές πιο αποτελεσματικά. Κι όταν λέω να τις αντιμετωπίσει, δεν εννοώ να τις αποφύγει καθώς,όπως προανέφερα, αυτό δεν θα ήταν υγιές για κανέναν. Απλώς υπό αυτές τις συνθήκες μπορείς να ξεπεράσεις πιο αναίμακτα όλες αυτές τις φάσεις και ταυτόχρονα μέσα από την δική σου ψύχραιμη ματιά να προσφέρεις και στα παιδιά σου την δυνατότητα να αγκαλιάσουν όλα τους τα συναισθήματα και εν καιρώ να τα διαχειριστούν.
Για να μπορέσεις να φτάσεις όμως ως εκεί, ο δρόμος δεν είναι σίγουρα σύντομος και ταυτόχρονα δεν είναι και καθόλου εύκολος. Δεν είναι απλώς ένα θέμα προτεραιοτήτων το οποίο θα προσπαθήσεις να λύσεις πρακτικά ώστε να μπορείς να νιώθεις λίγο πιο ξεκούραστη. Αν και για να πω την αλήθεια, αυτή είναι μια πολύ καλή και διόλου αυτονόητη αρχή. Στην πραγματικότητα η μεγάλη αλλαγή έρχεται όταν καταφέρεις να αναγνωρίσεις και να αποδεχτείς αυτό που είσαι. Συχνά συμβαίνει είτε από ανασφάλεια είτε από απορία να κοιτάζουμε κλεφτά τις άλλες μαμάδες δίπλα μας και κάπου μέσα στο μυαλό μας να σκεφτόμαστε την δική μας οικογένεια. Αυτό που πρέπει όμως να συνειδητοποιεί η καθεμία από εμάς είναι η διαφορετικότητα της και η σημασία του να μπορεί να αποδεχτεί ποια είναι η ίδια ως προσωπικότητα, τι την κάνει να νιώθει καλά και πως μπορεί αυτό να το ενσωματώσει στην δική της οικογενειακή και συζυγική ζωή.
Κακά τα ψέμματα, δεν την βρίσκουμε όλες οι γυναίκες με τον ίδιο τρόπο. Κάθεμια από εμάς αρέσκεται σε διαφορετικά πράγματα και νιώθει καλύτερα με τον εαυτό της κάνοντας άλλες επιλογές. Αν λοιπόν θες να έχεις ένα θυμωμένο παιδί που δεν νιώθει άσχημα για αυτό και μαθαίνει εμπειρικά να το ξεπερνά έχοντας κι εσένα δίπλα του στις φάσεις αυτές, τότε το μόνο που χρειάζεται για να είσαι τελικά πιο ξεκούραστη και πιο ήρεμη δεν είναι απλώς το να κάνεις λιγότερα πράγματα αλλά το να κάνεις αυτά που σε εκφράζουν και σε κάνουν να είσαι “εσύ” παίρνοντας παράλληλα όλες τις επιλογές που πρακτικά καθιστούν κάτι τέτοιο εφικτό.
Ότι κι αν γίνει ωστόσο μην ξεχάσεις πως όσο κι αν προσπαθήσεις, είναι τόσο μοναδική η στιγμή ενός παιδικού ξεσπάσματος που δύσκολα θα μπορέσεις να βρεις τον τρόπο να είσαι πάντα σε ετοιμότητα. Δεν πειράζει όμως! Το ίδιο ισχύει για όλες μας! Υπομονή και προσπάθεια για την επόμενη καλύτερη φορά! Το’ χεις!!!