Λοιπόν τώρα θα σου μιλήσω για την τρέλα της μαμάς εκπαιδευτικού και τις κρισάρες που παθαίνουμε όλες οι μαμάδες που τυχαίνει να εργαζόμαστε στον κλάδο της εκπαίδευσης. Οπότε αναμένω ότι κάποιες από εσάς που βλέπετε το έργο να παίζεται καθημερινά στον χώρο των σχολείων που υπηρετείτε ίσως και να ταυτιστείτε. Παραδόξως όμως μέσα μου βαθιά πιστεύω ότι δεν θα ταυτιστούν μόνο οι μανούλες που βρίσκονται επαγγελματικά σε αυτό το χώρο καθώς όπως και να έχει, όλες έχουμε μεγαλώσει με κάποιο γονέα που έπαιρνε τον ρόλο του δασκάλου στο σπίτι κι επίσης όλες μας γινόμαστε και δασκάλες των παιδιών μας ανά στιγμές. Ειδικά από το σημείο που τα παιδιά μας κάνουν την μετάβαση τους στο δημοτικό σχολείο, ενστερνιζόμαστε κάπως αυθόρμητα αυτό τον ρόλο καθώς είναι μεγάλη η ύλη βρε κορίτσια και τα παιδιά ακόμη αρκετά μικρά και με μικρό attention span(χρόνος που τα παιδιά μπορούν να μείνουν συγκεντρωμένα σε κάτι). Παρόλα αυτά άντε πες μου ποιος θα σε καταλάβει;
Στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν δεν είσαι η ίδια ήδη πολύ ανασφαλής και αγχωμένη, όταν το παιδί σου αρχίσει να ανεβαίνει βαθμίδες και τα πράγματα να προχωρούν όσον αφορά στις κατακτήσεις του σε μαθησιακό επίπεδο, μάλλον θα γίνεις! Για εμάς τις υπόλοιπες που τυχαίνει να ανήκουμε στον εκπαιδευτικό χώρο, η παλαβομάρα αυτή ξεκινά από πολύ νωρίς!Σε εμένα που τυγχάνει να έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια με την προσχολική εκπαίδευση των παιδιών και να αγαπώ την Μοντεσσοριανή φιλοσοφία ως μια μέθοδο που έχει να αποδώσει εξαιρετικά αποτέλεσματα στην ανατροφή τους, η παλαβομάρα με βρήκε εύκαιρη από την αρχή.
Ακόμη θυμάμαι όλες αυτές τις δραστηριότητες που επί εποχής καραντίνας έκανα με τον πρώτο μου γιο. Θυμάμαι κάθε σκέψη πίσω από την αγορά κάθε ξυλοπαίχνιδου που είχα επιλέξει για την κάθε δεξιότητα που θα μπορούσε να αναπτύξει αναλόγως της ηλικιακής του φάσης και του δικού του σταδίου ανάπτυξης. Έπειτα θυμάμαι το άγχος που είχα όταν παρακολουθούσα την ανάπτυξη του, σκεπτόμενη αν είναι τουλάχιστον τυπική και μετέπειτα την αγωνία μου για κάθε νέα του προσαρμογή. Και φυσικά θυμάμαι και όλες τις φορές που δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το παιδί μου δεν έχει ανακαλύψει τον υπέροχο κόσμο των παζλ ή της μπάλας. Αλλά και τις φορές που αγχωνόμουν για το πότε θα κατακτήσει την επόμενη δεξιότητα όταν ήθελα πολύ να ανταποκριθεί σε ένα νέο παιχνίδι που ενώ εμένα με είχε συναρπάσει,εκείνος το έφτυνε.
Πριν λοιπόν όλα αυτά να συμβούν χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα εγώ, ήρθα αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη αλήθεια του εαυτού μου. Συνειδητοποίησα ότι δίνοντας αυτά που εγώ θεωρούσα ως κατάλληλα για το παιδί μου, ξέχασα το πιο σημαντικό, που δεν ήταν άλλο από το να ευχαριστιέμαι μαζί του αυθόρμητα τις στιγμές του κοινού μας παιχνιδιού. Δεν είναι ότι όλα αυτά που του προσέφερα δεν χάρισαν σε εκείνον χρήσιμα εργαλεία και δεν τον βοήθησαν να προχωρήσει. Είναι που εγώ δεν είχα καταφέρει να ξεχωρίσω τον ρόλο μου ως δασκάλα από τον ρόλο μου ως μαμά. Κι ίσως στην φάση αυτή, η παρέμβαση μου να μην πρόλαβε να έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες ή μπορεί και να έχουν υπάρξει επιπτώσεις που θα φανούν στην πορεία. Ξέρω όμως τώρα πια πως αν δεν αντιλαμβανόμουν την παλαβομάρα της εκπαιδευτικού και το λάθος τρόπο που τα πράγματα συνέβαιναν, αυτή η διάδραση θα είχε σίγουρα επηρεάσει τον καθένα ξεχωριστά αλλά και τους δυο μαζί.
Μετά ήρθαν τα διδυμάκια μου σε μια περίοδο που εγώ είχα καταφέρει να βγω από όλο αυτό. Ακολούθησα τις ίδιες αρχές αλλά με άλλη προσέγγιση. Ενίσχυσα τον αυτοσχεδιασμό μέσα στο παιχνίδι, βρήκα ουσία σε όλα τα παιχνίδια που κάναμε μαζί χωρίς όμως να σκέφτομαι κάθε στιγμή τι καταφέρνουν να κερδίσουν μέσα από όλο αυτό. Ήρθα πιο κοντά στον μεγάλο μου γιο καθώς κάποιες στιγμές ένιωθα να γίνομαι κι εγώ παιδί μαζί του. Όπως και να έχει, μου είναι αδύνατο να πετάξω την επαγγελματική μου ιδιότητα και πάντα θέλω να επιλέγω δραστηριότητες που ωφελούν τα παιδιά μου. Απλώς δεν έχω ως πρώτο στόχο την μάθηση παρά την ελευθερία του να ανακαλύψουν μόνοι τους αυτά που τους ενδιαφέρει να μάθουν. Και πρωτίστως επαναφέρω συνεχώς στο μυαλό μου τον στόχο της χαράς του παιχνιδιού την οποία ειδικά με τρία μικρά παιδιά την έχω απόλυτη ανάγκη κι εγώ.
Όταν ο ρόλος της δασκάλας μπερδεύεται ή υπερέχει του μητρικού σου ρόλου, τότε το μόνο που έχεις να κερδίσεις είναι μια άσχημη σχέση με το παιδί σου που θυσιάστηκε σε ότι κοινωνικά θεωρείται επιτυχία.
Ίσως αυτή να είναι και η στιγμή που βλέπεις το ότι αυτό που τραβάει η ψυχή σου όταν παίζεις με το παιδί σου είναι ταυτόχρονα αυτό που και το ίδιο αναζητά να νιώσει. Βέβαια όσες από εσας εργάζεστε σε σχολεία και χρειάζεται να αξιοποιείτε μέγαλο απόθεμα της υπομονής σας στα πλαίσια μιας τάξης με είκοσι ή εικοσιπέντε παιδιά και μετά γυρνάτε στο σπίτι για να συνεχίσετε με τα δικά σας παιδιά, βιώνετε όπως κι εγώ μια ακόμη πλευρά του “καλή δασκάλα,κακή μαμά”.
Όμως για σκεφτείτε και όλες εσείς οι υπόλοιπες που χαροπαλεύετε πάνω από τετράδια και φυλλάδια δραστηριοτήτων με τα παιδιά σας, μήπως νιώθετε το ίδιο κάποιες στιγμές; Θέλετε το παιδί σας να προοδεύει, θέλετε να είναι συνεπής και καλός μαθητής; Και ποιος γονέας δεν το θέλει αυτό; Αναλόγως της διάθεσης του κάθε παιδιού, όταν τα πράγματα πάνε καλά, έχει καλώς! Όταν όμως προκύπτουν δυσκολίες, τότε τι γίνεται;
Θα φωνάξετε για να ακουστείτε, θα βάλετε τα πράγματα σε μια σειρά, θα μιλήσετε για σωστά και λάθη στην ορθογραφία, στις ασκήσεις, στον τρόπο μελέτης και πάει λέγοντας…Είναι η στιγμή της δικής σας παλαβομάρας που γίνεστε θύματα μιας εκπαίδευσης που κάνει το παιδί σας να τρέχει πίσω από βαθμούς και τελικά καταλήγετε να χαλάτε την σχέση μητέρας και παιδιού έναντι του σπουδαίου ρόλου της δασκάλας που άδικα και απερίσκεπτα σας προσέφεραν.
Και θα μου πει μια μανούλα από εσάς: Και τι να κάνω; Να αφήσω το παιδί μου αβοήθητο; Η απάντηση μου είναι να μην τον αφήσεις αβοήθητο, να το αφήσεις ελεύθερο. Να μην γίνεις μια καλή δασκάλα γιατί μάλλον μετά δεν θα είσαι μια καλή μαμά. Γιατί μέσα από αυτή την προσέγγιση θα χάσεις την χαρά του παιχνιδιού και όσο το παιδί θα μεγαλώνει, πιθανόν και την χαρά της δία βίου μάθησης, μία από τις σπουδαιότερες χαρές της ζωής ενός ανθρώπου που τα παιδιά μας στερούνται από νωρίς.
Αν λοιπόν ανήκεις κι εσύ σε αυτή την κατηγορία μαμάδων που αγχώνεται πολύ για την πρόοδο του παιδιού της και βασανίζεται μέσα της βάζοντας αυθόρμητα ταμπέλες στα παιδιά της αναλόγως της ταχύτητας του ρυθμού ανάπτυξης τους και μετέπειτα της μαθησιακής τους απόδοσης, ίσως έχει έρθει η στιγμή να αντιμετωπίσεις την φάση αυτή ως μια δική σου παλαβομάρα που πρέπει να πετάξεις άμεσα από πάνω σου.Δεν είναι μόνο ότι χαλάς την σχέση σου με το παιδί σου, είναι που δεν μαθαίνετε μαζί την αποδοχή της αποτυχίας ή της συνειδητοποίησης ότι στη ζωή υπάρχουν δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε για να πάμε παρακάτω. Και πρωτίστως είναι η δική σου καταξίωση που δεν θα έρθει μέσα από το πόσο γρήγορα περπάτησε το παιδί σου ή πόσο γρήγορα έμαθε τα γράμματα ή τους αριθμούς ή πόσο εύκολα πέρασε στο κορυφαίο πανεπιστήμιο που θα του δώσει την ευκαιρία να έχει μια σπουδαία επαγγελματική αποκατάσταση.
Στο τέλος αυτής της διαδρομής, θες να έχεις μείνει στο μυαλό του ως μια καλή μαμά που του έμαθε να αγαπά να μαθαίνει για τον ίδιο του τον εαυτό. Αν αυτό σημαίνει ότι κάποιες φορές πρέπει να είσαι μια κακή δασκάλα ή ακόμη καλύτερα να μην είσαι καν δασκάλα παρά μόνο μαμά τότε χαλάλι…!!!Το αξίζετε και οι δυο!