Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή θα πρέπει να ξεκινήσουμε με κάποια δεδομένα. Το βασικότερο λοιπόν δεδομένο είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι μητέρα και να μην δεχθείς ποτέ επίκριση για τις επιλογές σου. Η επίκριση αυτή μπορεί να αλλάζει μορφές, να αφορά διαφορετικές φάσεις της ζωής με τα παιδιά σου ή ακόμη και τα διάφορα αναπτυξιακά στάδια της ζωής τους αλλά ότι και να γίνει, όπως και να έχουν τα πράγματα, δεν θα μπορέσεις με τίποτα να την αποφύγεις.
Το επόμενο λυπηρό στοιχείο της υπόθεσης αυτής είναι ότι συνήθως αυτή εκδηλώνεται από τον σύζυγο ή από τα κοντινότερα πρόσωπα κυρίως του οικογενειακού περιβάλλοντος αλλά και οποιουδήποτε άλλου ατόμου μοιράζεται τις πιο προσωπικές οικογενειακές στιγμές σου. Το επόμενο σοβαρό δεδομένο είναι ότι μπορεί να συμβεί από οποιονδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο. Επομένως, ναι! Ακόμη και η απλή περαστική έξω από την πόρτα της πολυκατοικίας που μένεις μπορεί να έχει λόγο!
Το ζητούμενο λοιπόν αγαπημένες μου μανούλες και φιλεναδούλες που αρκετές φορές έχει χρειαστεί να δαγκώσετε τα χείλη σας ή να τραβήξετε τα δικά σας μαλλιά ή κάποιου άλλου, είναι να κρατήσετε τα μάτια σας και τα αυτιά σας ανοιχτά. Διότι η επίκριση δεν έχει καμία σχέση με την διαφωνία ή την έκφραση μιας διαφορετικής άποψης την οποία ίσως και να χρειαστεί να επεξεργαστείτε για να βελτιώσετε την ζωή τη δική σας και της οικογένειας σας. Η επίκριση κουβαλά μια διάθεση που σκοπό έχει να μειώσει εσάς ώστε να αναδειχθεί ως πιο ικανό το άτομο που την εκφράζει και τελικά να καταλήξει στην αμεσότερη συνέπεια που δεν είναι άλλη από το γκρέμισμα της αυτοπεποίθησης σας η οποία θα σας βάλει σε μια έντονη συνδιαλλαγή με τον εαυτό σας και τον σύντροφο σας για τον αν όλα όσα κάνετε είναι τα δέοντα ή τα πρέποντα ή τα ιδανικά για την εκάστοτε φάση της ζωής του παιδιού σας.
Η επίκριση επίσης κουβαλά από πίσω της νοοτροπίες που έχουν βαθιές ρίζες σε προσωπικά βιώματα και ψευδαισθήσεις για όλα όσα κανείς έπραξε σωστά ή όχι παίζοντας τον δικό του ρόλο ως γονέας. Διότι σε κανένα γονέα δεν αρέσει να έρχεται αντιμέτωπος με τα λάθη του και ο γονέας της σημερινής ειδικά εποχής είναι συνήθως κι ένα πρόσωπο κουρασμένο από πολλές άλλες πιεστικές καταστάσεις και παράλληλα ένα τόσο ατίθασο ον που πρακτικά χρειάζεται να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσει τελικά να συμμετέχει στην διαδικασία ανατροφής του παιδιού του ακούγοντας το ενεργητικά. Η επίκριση επίσης συνοδεύεται από αυτή την έλλειψη ενεργητικής ακρόασης και προτιμά την εύκολη λύση σε όλα.
Ο γονέας λοιπόν που συνήθως επιλέγει να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της ανοιχτής επικοινωνίας με τα παιδιά του δυστυχώς ακόμη και στις μέρες μας κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως αποτυχημένος στην οριοθέτηση των παιδιών του και απολύτως παραδομένος στις απαιτήσεις και τα καπρίτσια τους. Αντίστοιχα, υπάρχει και η περίπτωση του να χαρακτηριστεί υπερβολικός και λεπτομερής σε ότι αφορά στην ανατροφή τους καθώς και βασικός συντελεστής στην δημιουργία και την συντήρηση ενός μοντέλου παιδοκεντρικής οικογένειας. Φυσικά θα ήταν λάθος μου να μην παραδεχτώ πως μέσα από την συνεχή επικοινωνία με γονείς που το επάγγελμα μου, μου που επιτρέπει να έχω, υπάρχουν αρκετές φορές που εντοπίζω οικογενειακές καταστάσεις με πρόσωπα που φέρουν τέτοιου είδους χαρακτηριστικά. Θα ήταν όμως ακόμη σοβαρότερη παράλειψη μου να μην πω πως τις περισσότερες φορές ως μαμάδες ταλαιπωρούμαστε αδίκως από θεωρίες και απόψεις ανθρώπων που δεν μπορούν να γνωρίζουν τα παιδιά μας περισσότερο από εμάς τις ίδιες και περισσότερο από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους.
Η επίκριση κουβαλά μια διάθεση με σκοπό να μειώσει εσάς έτσι ώστε να φανεί πιο ικανό το άτομο που την εκφράζει. Αν μάθετε να την αναγνωρίζετε, δεν θα βρεθείτε ποτέ ξανά σε ευάλωτη θέση, κατάκτηση ιδιαίτερα σημαντική για μια γυναίκα που θέλει να προχωρά απερίσπαστη στο σπουδαίο έργο της μητρότητας.
Θεωρώ λοιπόν πως τα επικριτικά σχόλια που συχνά δεχόμαστε στην πορεία της μαμαδίστικης ζωής μας είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς θα έρθει και θα κουμπώσει θεωρητικά με μια δύσκολη δική μας στιγμή, με μια περίπλοκη συναισθηματικά φάση ανάπτυξης των παιδιών μας ή και με αναμενόμενες συμπεριφορές που και εμείς αλλά και τα παιδιά μας έχουμε όταν βρισκόμαστε σε φάσεις που μας πιέζουν όπως σε στιγμές όπου υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση ή ηρεμία.
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να φορούν παρωπίδες κάθε φορά που ακούμε κάτι αρνητικό για εμάς ή τα παιδιά μας διότι αυτό θα σήμαινε έλλειψη αποδοχής σε όλα τα επίπεδα. Αν όμως μάθουμε να ξεχωρίζουμε τι αποτελεί άποψη που μεταφέρεται με θετικό κίνητρο και ειπώνεται από πρόσωπα που έχουν σαφή αίσθηση της φάσης ανάπτυξης αλλά και της ψυχοσύνθεσης του παιδιού μας τότε θα έχουμε κερδίσει την μισή μάχη.
Η υπόλοιπη μισή μάχη αγαπημένες μου φιλενάδες και συνοδοιπόρησες κερδίζεται από εμάς τις ίδιες. Καμία ανυπόστατη ατάκα για όσα με κόπο και μόχθο δουλεύετε κάθε μέρα για να μπορείτε να κρατάτε ισορροπίες στο σπίτι σας είτε είστε εργαζόμενες είτε όχι δεν μπορεί να κάμπτει την αυτοπεποίθηση σας ακόμη και αν καμιά φορά οι γύρω σας επειδή σας βρίσκουν απροσπέλαστες, θα σας χαρακτηρίσουν ως ξερόλες. Είναι κι αυτή μια συνηθισμένη τακτική που δεν πρέπει να την αγνοείτε.
Η κάθε μανούλα που προσπαθεί καθημερινά για το καλύτερο δυνατό της οικογένειας της δεν έχει ανάγκη να κρύψει τίποτα όπως ούτε και να δείξει τίποτα. Ζει και πορεύεται με τις δυσκολίες της και τις ίδιες αυτές δυσκολίες τις μοιράζεται με όλες εκείνες τις άαααα…λλες μανούλες που ανεβαίνουν καθημερινά τον δικό τους λόφο. Αυτές οι μανούλες δεν κριτικάρουν, μόνο συμπαραστέκονται, αναγνωρίζουν, συμμερίζονται τις απόψεις των άλλων και αποδέχονται την διαφορετικότητα της κάθε μητέρας και της σχέσης που χτίζει με το παιδί της.
Δυστυχώς συμβαίνει συχνά όλες αυτές οι όμορφες ατάκες που σας βγάζουν από τα ρούχα σας να ειπώνονται στις χειρότερες και πιο δύσκολες στιγμές σας και δυστυχώς ούτε αυτό το θεωρώ τυχαίο αλλά δεν υπάρχει και λόγος να το αναλύσω περαιτέρω. Αναγνωρίστε λοιπόν τα σημάδια και προχωρήστε ακόμη και στα πιο δύσκολα σας έχοντας πίστη στον εαυτό σας και στο μητρικό σας ένστικτο. Κρατήστε κοντά σας αυτούς που εισπράττουν την δική σας εμπειρία ως μια καλή ευκαιρία για να βοηθηθούν κι εκείνοι, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς με τους γύρω σας. Και προσπαθήστε να μην ξεχνάτε ποτέ πως το να έχει μια σύγχρονη μαμά αυτοπεποίθηση στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, δεν σημαίνει ότι είναι αλαζόνας ούτε και ότι είναι ξεροκέφαλη και βλέπει μόνο όσα της αρέσει να βλέπει.
Αυτοπεποίθηση σημαίνει κυρίως αυτογνωσία και μια εμπιστοσύνη απέναντι στον εαυτό μου πως ανάμεσα σε όλα όσα ακούω με βάση αυτό που ζω με την οικογένεια μου μπορώ να αναγνωρίσω τι είναι αυτό που θα με κάνει να πάω ένα βήμα παρακάτω με τον εαυτό μου και τι είναι αυτό που θα με κάνει να γίνω και η ίδια αρνητικός κριτής του « είναι» μου και του παιδιού μου που είτε χαμογελώντας είτε φωνάζοντας είτε θυμώνοντας είτε κλαίγοντας, κάτι θέλει να μου πει. Το ακούω; Ή η βουή των άλλων υπερκαλύπτει την φωνή του; Ας είναι πάντα στα αυτιά μας να συμβαίνει το πρώτο.