Μετά από αρκετές προσπάθειες να καταφέρεις να ετοιμάσεις πρωϊνό για όλους, να ντυθείτε γκρινιάζοντας γιατί σήμερα δεν υπάρχει διάθεση για τίποτα κι αφού φτάσετε ως την πλησιέστερη πλατεία περπατώντας με πατίνια και ποδήλατα κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, βρίσκεις τελικά λίγη ηρεμία και την μαμά του κολλητού φίλου του γιού σου να σε περιμένει.
Φαίνεται χαλαρή, χαμογελαστή…την ρωτάς πως πάνε τα πράγματα στο σπίτι με τα παιδιά και η απάντηση που σου δίνει είναι “Όλα καλά!”. Και μετά αρχίζει η κουβέντα για τα καθημερινά σας και είναι εκεί που κι εσύ σταδιακά αρχίζεις να νιώθεις, αν όχι αποτυχημένη ως μάνα, τουλάχιστον εξωγήϊνη. Σκέφτεσαι…μα τι στο καλό δεν κάνω καλά;
Λοιπόν για να ηρεμήσεις και να’ρθεις στα συγκαλά σου ξανά, θα σου πω πως το σύνδρομο του “Όλα καλά!” είναι όπως ακριβώς στο λέω, ένα σύνδρομο. Μοιάζει με μια συνήθεια που εμείς οι γυναίκες υιοθετούμε επειδή στην πραγματικότητα δεν μας αρέσει να εκθέτουμε τους εαυτούς μας από φόβο για την κριτική των άλλων μαμάδων. Φυσικά πάντα στη ζωή όλα είναι θέμα προσέγγισης και η στάση ζωής ενός ανθρώπου παίζει μεγάλο ρόλο. Πάντα υπάρχουν οι γυναίκες που βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο αλλά και αυτές που το βλέπουν μισογεμάτο αντίστοιχα.
Υπάρχουν όμως και αυτές που προτιμούν να μην συζητούν για το πως το βλέπουν. Αυτές οι μανούλες συνήθως αρέσκονται στο να ρωτούν πολλά αλλά εκφράζονται ελάχιστα, αποφεύγουν να απαντήσουν με ειλικρίνεια ή δίνουν γενικές απαντήσεις που θα τις κρατήσουν θεωρητικά ασφαλείς στον μικρόκοσμο της οικογένειας που έχουν χτίσει μαζί με τον συζυγό τους.
Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα με εμάς τις μαμάδες. Συχνά κλωτσάμε από μόνες μας την ευκαιρία να μοιραστούμε τα κοινά μας μυστικά που τελικά καταλήγουν να είναι απλώς οι κοινοί μας προβληματισμοί. Προφανώς και κάθε οικογένεια έχει διαφορετικές συνήθειες. Υπάρχουν πολλές διαφορές που αφορούν στην οικονομική δυνατότητα της κάθε οικογένειας ή στην βοήθεια που μπορεί να έχει η κάθε οικογένεια από πρόσωπα του οικείου περιβάλλοντος. Ωστόσο ας μην γελιόμαστε! Όλες οι γυναίκες είτε μέσα από τον ρόλο της μητρότητας είτε μέσα από όλους τους υπόλοιπους ρόλους που καλούμαστε να διεκπεραιώσουμε, αντιμετωπίζουμε πάνω κάτω τα ίδια προβλήματα.
Έτσι λοιπόν ας κρατήσουμε στο μυαλό μας τα εξής:
1. Ας είμαστε λίγο παραπάνω διορατικές όταν επικοινωνούμε με άλλες μαμάδες καθώς όσα λένε χίλιες λέξεις, μπορεί να τα πει μόνο μια πράξη.
2. Ας εξετάσουμε ποιοι είναι οι ευνοϊκοί ή μη ευνοϊκοί παράγοντες που χαρακτηρίζουν την κάθε οικογένεια.
3. Ας σκεφτούμε λίγο πιο καθαρά για το ποια είναι η γενικότερη φιλοσοφία του ανθρώπου με τον οποίο μιλάμε.
4. Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος νιώθει ολοκληρωμένος και ευτυχισμένος κάνοντας τις δικές του προσωπικές επιλογές.
5. Τέλος, η εξειδανίκευση των καταστάσεων δεν είναι ο τρόπος για να αισθανθούμε καλύτερα με τον εαυτό μας.
Την επόμενη φορά που θα συναντήσεις αυτή την ανασφαλή μανούλα που δίνει τον δικό της αγώνα με τα παιδιά της και κάπου το χάνει στον αγώνα με τον εαυτό της, μην ξεχάσεις να παραμείνεις αυθεντική αγκαλιάζοντας ότι σε προβληματίζει.Είναι όλα φυσιολογικά και σίγουρα δεν είσαι εσύ η περίεργη της υπόθεσης.
Αντίθετα ως γυναίκες αλλά και ως μητέρες πρέπει να νιώθουμε ελεύθερες να εκφραστούμε ανοιχτά για όσα μας απασχολούν ακριβώς επειδή με αυτό τον τρόπο μπορούμε να είμαστε πιο παραγωγικές στις λύσεις που βρίσκουμε αλλά και πιο ήρεμες με τον εαυτό μας καθώς δεν νιώθουμε μόνες.
Ακόμη κι έτσι όμως ποτέ δεν θα σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τις ανασφάλειες μας. Γι’ αυτό είναι σημαντικό, όταν έχουμε πλέον καταφέρει να βγούμε από κάποια κλειστά κουτάκια μας, με καθαρή ματιά και ανάλαφρη καρδιά να μπορούμε να επιλέξουμε τους ανθρώπους που ζουν και αγαπούν να μοιράζονται την αλήθεια τους μαζί μας, όπως κι εμείς με αυτούς.