Ακόμη και στην σύγχρονη εποχή η γυναίκα έχει να αντιμετωπίσει διάφορους περιορισμούς στην πορεία της επαγγελματικής της καριέρας αφότου γίνει μητέρα. Η πολλαπλότητα των ρόλων μας και η αντικειμενική δυσκολία του να μεγαλώνεις παιδιά συχνά μας οδηγεί σε επαγγελματικές επιλογές που δεν μας εκφράζουν, καλύπτουν βιοποριστικούς σκοπούς ή μπορούν απλώς να εναρμονιστούν με τις παρούσες συνθήκες της οικογενειακής μας ζωής.
Πως μπορεί όμως αυτός ο συμβιβασμός να επηρεάσει τον γονεϊκό μας ρόλο; Το να ξυπνά το πρωί μια μητέρα τρέχοντας για να προφτάσει να ετοιμάσει τα παιδιά της για το σχολείο και παράλληλα να είναι και η ίδια στην δουλειά της την ώρα που πρέπει, είναι από μόνη της μια ψυχοφθόρα διαδικασία. Οι περισσότερες μαμάδες καλούνται να προσπεράσουν πολύ σύντομα την αρνητική ψυχολογία που έχει προκύψει λόγω της πρωινής αναστάτωσης με τα παιδιά στο σπίτι για να μπορέσουν να ανταποκριθούν πολύ άμεσα στην εργασία τους. Μόνο οι γυναίκες που βιώνουν αυτή την καθημερινότητα μπορούν να καταλάβουν πόσο δύσκολο είναι το να τρως ότι προλάβεις για πρωϊνό περιμένοντας να ανάψει το κόκκινο φανάρι, την ίδια στιγμή που κοιτάς με αγωνία το ρολόι για να φτάσεις στην ώρα σου εκεί όπου πρέπει. Κι όλα αυτά αφού τα νεύρα σου έχουν γίνει κρόσσια επειδή το γλυκό σου κοριτσάκι ήθελε να βάλει κοντομάνικο μπλουζάκι μέσα στο καταχείμωνο.
Αν λοιπόν μαζί με αυτό προστεθεί και η έλλειψη βασικών κινήτρων που να χαρίζουν ουσιαστική ευχαρίστηση στην μητέρα που είτε από επιλογή είτε από ανάγκη είναι και εργαζόμενη, τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς το αντίκτυπο που αυτό μπορεί να έχει στην ψυχολογία της. Η γυναίκα που παραμένει ουσιαστικά ενεργή επαγγελματικά κάνοντας αυτά που την παθιάζουν και όχι απλώς αυτά που πρέπει ή αυτά που της επιτρέπει η φάση ζωής στην οποία βρίσκεται, εκτός από το να αφοσιώνεται σε σκοπούς που απαιτούν από εκείνη την πολύτιμη ενέργεια της, μπορεί ταυτόχρονα να φορτίζει την πνευματική της μπαταρία ώστε να ανταποκρίνεται καλύτερα στις απαιτήσεις της οικογενειακής ζωής.
Πέρα από αυτό, η επαγγελματική μας ζωή είναι επίσης ένας χώρος που μας προσφέρει ευκαιρίες για δία βίου μάθηση κι επομένως τα παιδιά μας έχου περισσότερες πιθανότητες να έρθουν σε επαφή με ένα υγιές πρότυπο γονέα που επιλέγει για τον εαυτό του να δουλέψει με μεράκι πάνω σε τομείς που πραγματικά τον ενδιαφέρουν και τον παθιάζουν.
Το να κάνουμε επαγγελματικά όσα μας αρέσουν, μας εξισσοροπούν ως γυναίκες και μας βοηθούν να μην ασπαζόμαστε την μητρότητα ως τον πιο βαρυσήμαντο ρόλο της ζωής μας σε σημείο που αυτό να παίρνει εν τέλει την μορφή ενός άγχους που είτε το θέλουμε είτε όχι θα μεταφερθεί και στα παιδιά μας που θέλουν απλώς να εισπράττουν αγάπη,ασφάλεια και ηρεμία. Η δική μας ηρεμία προηγείται των παιδιών μας και η επαγγελματική μας ζωή κινείται ήδη τόσο γρήγορα από μόνη της που αν τελικά κάνουμε πράγματα απλώς για να τα κάνουμε, αργά ή γρήγορα, αν δεν το ανακαλύψουμε εμείς, θα το ανακαλύψουν αυτά τα πανέξυπνα μικρά ματάκια που μας παρακολουθούν γεμάτα περιέργεια σε όλα.
Το πάθος με το οποίο κάνουμε ότι κάνουμε αποτελεί μια εξαιρετική μορφή βιωματικής μάθησης καθώς τα παιδιά μας συνδέουν αυτόματα μέσω της εικόνας των γονέων τους, την εργασία με την χαρά.Παρότι το ενδιαφέρον αρκετών γονέων στρέφεται στην παροχή πληθώρας δυνατοτήτων για την απόκτηση όλο και περισσότερων γνώσεων και ικανοτήτων από τα παιδιά τους, το μυστικό της ευτυχίας τους ίσως να κρύβεται σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό όπως το να αντιλαμβάνονται πως η εργασία πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της ευχαρίστησης που αντλούμε από αυτή και να μην σχετίζεται μόνο με την βολή μας σε πράγματα που ίσως να μην μας αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα.