Όταν δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε φάση ζωής, πολλά μικρά ζιζάνια θα βρουν χώρο να ξεφυτρώσουν. Διότι αυτή η αλλαγή φέρει μαζί της μια ανωριμότητα που σχετίζεται με το άγνωστο της νέας κατάστασης που μας αναγκάζει να προχωρήσουμε μπροστά συνήθως με ένα τρόπο μάλλον ταχύτερο και ίσως λίγο πιο βίαιο από αυτό που θα περιμέναμε ή θα θέλαμε ιδανικά. Αλλά η ζωή η ίδια δεν σε βολεύει πάντα σε όσα επιθυμείς και ονειρεύεσαι. Ωστόσο, αυτό το ξεβόλεμα ίσως είναι η καλύτερη ευκαιρία για όλες μας να ανακαλύψουμε άλλες πλευρές του εαυτού μας και να γίνουμε αρχικά πιο ώριμες και κατά συνέπεια πιο δυνατές.
Στην ζωή μας λοιπόν υπάρχουν πολλές απότομες στροφές που αναγκαζόμαστε να πάρουμε αλλά ανάμεσα σε όλες αυτές θέλω να ξεχωρίσω την στιγμή που γινόμαστε μητέρες όπως και την στιγμή που αναγκαζόμαστε να παραδεχτούμε πως έχει έρθει η ώρα, για την οποία πολλές φορές έχουμε γκρινιάξει στο παρελθόν και που δεν είναι άλλη από αυτή που συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε πλέον να αφοσιωθούμε λίγο πιο πολύ στην ζωή μας, αφήνοντας τα παιδιά μας να ασχοληθούν με τις δικές τους ζωές. Παρότι λοιπόν δεν θα μπορέσω να μιλήσω και για τις δύο πλευρές βλέποντας τα πράγματα από την ίδια σκοπιά, θα προσπαθήσω να σου δείξω τι είναι αυτό που γεμίζει το μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι αυτές τις τόσο σημαντικές αλλαγές πορείας στη ζωή.
Σχετικά με την πρώτη μεγάλη αλλαγή που βιώνουμε λοιπόν καθώς παίρνουμε στα χέρια μας το μικρό μας πλασματάκι, δεν ξέρω τι να σου πρωτοπώ. Πρόκειται για μια αίσθηση απόλυτης ευτυχίας που σε γεμίζει κάνοντας σε να ανακαλύψεις ότι τελικά τα επίπεδα αγάπης που μπορείς να πιάσεις μέσα σου είναι μάλλον πολύ υψηλότερα από αυτά που υπολόγιζες ότι θα μπορούσες ποτέ να αγγίξεις. Κι αυτό είναι στα αλήθεια απλά μαγικό. Είναι από αυτές τις μοναδικές στιγμές της ζωής που δεν ξεχνάς ποτέ, στιγμές που καθορίζουν την ζωή σου και ολοκληρώνουν το παζλ της ψυχής σου.
Μαζί όμως με όλα αυτά τα υπέροχα πρωτόγνωρα πράγματα που σου συμβαίνουν, έρχονται και οι δυσκολίες καθώς και οι μεγάλες αποφάσεις που καλείσαι να πάρεις και τις οποίες μερικές φορές θα ήθελες να μπορούσες να αποφύγεις. Τέτοιου είδους αποφάσεις συχνά σχετίζονται με την επαγγελματική μας ζωή. Αν λοιπόν μου πεις πως καθώς γίνεσαι μαμά, χαροπαλεύεις ανάμεσα σε διλήμματα, σοβαρές αποφάσεις για αυτά που πλέον έχεις και μπορείς να δώσεις στην καθημερινότητα σου επαγγελματικά ή σε αυτά που άδικα χρειάζεται να αφήσεις στην άκρη καθώς δεν είχες την τύχη να γεννηθείς άντρας, τότε θα σου πω πως απλώς σε καταλαβαίνω και είμαι δίπλα σου. Ειδικά αυτό το τελευταίο που αφορά στην φυλετική διαφορά και την ατυχία του να βιώνουμε μια επαγγελματική καθημερινότητα που σε αντίθεση με τους άντρες μας στριμώχνει να επιλέξουμε το άσπρο ή το μαύρο, ειδικά αυτό λοιπόν που μπορεί ακόμη και να σε εξοργίσει, μπορώ να το καταλάβω ακόμη περισσότερο.
Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως όλες οι γυναίκες σκέφτονται ή ενεργούν με τον ίδιο τρόπο ως προς αυτό το ζήτημα. Υπάρχουν γυναίκες οι οποίες δεν επένδυαν και δεν επιθυμούν να επενδύσουν περαιτέρω στα επαγγελματικά τους οπότε και αυτή η αλλαγή μπορεί να μην είναι και τόσο δύσκολη για αυτές. Είναι και αυτό μια συνθήκη απολύτως φυσιολογική και αποδεκτή. Από την άλλη αυτό δεν σημαίνει πως οι γυναίκες που περνούν τόσο δύσκολα σε αυτή την φάση, είναι γυναίκες καριερίστριες. Υπάρχουν απλώς και αυτές οι πολύπλευρες προσωπικότητες που θέλουν να κρατούν όλα τα κομμάτια του εαυτού τους ζωντανά. Είναι όλες τους λοιπόν γυναικείες φιγούρες απροκάλυπτα μοναδικές και ιδιαίτερες που η καθεμία ακολουθεί τον δικό της δρόμο και έρχεται αντιμέτωπη με τις δικές της σκέψεις.
Αυτές λοιπόν οι υπέροχες γυναίκες έχουν να αντιμετωπίσουν μια τρομερή περίοδο κατά την οποία ακολουθούν το ρυθμό της ζωής τους και κυρίως τον ρυθμό του βρέφους τους που δεν σταματά να περνά αναπτυξιακά στάδια εξασκώντας την ικανότητα της γυναίκας στην προσαρμοστικότητα. Κατά την περίοδο αυτή, ένα ήσυχο ποταμάκι κυλά μέσα μας φέρνοντας καινούργιες εμπειρίες που μας συνεπαίρνουν και δεν μας αφήνουν να σκεφτούμε και πολλά. Όταν όμως το στάδιο αυτό περάσει…ο ακατάπαυστος ρυθμός, η συνεχής εξυπηρέτηση αναγκών, η κούραση και το αβέβαιο του μέλλοντος, καμιά φορά φέρνει μια μαύρη συννεφούλα που σε κάνει να διερωτάσαι αν αυτή θα είναι η νέα σου ζωή. Η απάντηση από μέρους μου τόσο για το παρελθόν όσο και για το παρόν είναι και «ναι» και «όχι».
Από τη μια πλευρά, από την στιγμή που γίνεσαι μητέρα , δεν σταματάς ποτέ να είσαι μητέρα και επομένως μάλλον δεν σταματάς ποτέ να ανησυχείς και να απασχολούν τον εγκέφαλο σου διάφορα. Από την άλλη πλευρά , τα παιδιά σου μεγαλώνουν και μαζί τους μεγαλώνεις κι εσύ. Η ζωή τους αλλάζει και το ίδιο και η δική σου. Είναι άλλα αυτά που πραγματικά επιδιώκουν από σένα και άλλα αυτά που χρειάζεται να διαχειριστείς. Ταυτόχρονα, οι σκέψεις σου, ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες, ολόκληρο το «είναι» σου αλλάζει. Καμιά φορά γίνεται καλύτερο, άλλες φορές μπορεί να γίνει χειρότερο. Όλα παίζουν και όλα έχουν να κάνουν με εσένα και τι από όλα θες να είσαι.
Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν φορές που ενώ λατρεύεις τα παιδιά σου και το γεγονός ότι έχεις δημιουργήσει την δική σου οικογένεια, την ίδια στιγμή νιώθεις πως υπάρχουν φορές που θα ήθελες να είσαι και κάτι άλλο, κάτι από αυτά που ονειρεύεσαι και για τα οποία αισθάνεσαι πως λόγω της μητρότητας αναγκαστικά δεσμεύεσαι. Αν λοιπόν αυτού του είδους η ψυχολογία συνδυαστεί και με ένα μη υποστηρικτικό περιβάλλον από πλευράς συζύγου τότε τα πράγματα γίνονται μάλλον κάπως πιο δύσκολα. Τι κάνουμε λοιπόν σε αυτή την περίπτωση;
Πρώτον, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα. Δεύτερον, σκεφτόμαστε πως δεν είμαστε οι μόνες σε αυτό τον κόσμο που βιώνουμε κάτι τέτοιο και κυρίως ότι τέτοιες σκέψεις είναι μάλλον παραπάνω από φυσιολογικές. Έπειτα σταματάμε να τα βάζουμε με την μητέρα φύση και όλα όσα μας έδωσε να κουβαλήσουμε ως γυναίκες και κυρίως σταματάμε να επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας ότι όλο αυτό που ζούμε είναι άδικο. Και μετά έρχεται η κρίσιμη ερώτηση αγαπημένη μου φίλη. Ποια είναι η πρωταγωνίστρια μέσα στο σπίτι όπου ζεις και πορεύεσαι; Ποιο είναι το κεντρικό πρόσωπο αυτής της μοναδικής ιστορίας η οποία παίρνοντας διαφορετικές τροπές, εξελίσσεται μέρα με τη μέρα; Μα ποιος άλλος; ….ΕΣΥ!
Σήκω λοιπόν, μάζεψε όλα τα κομμάτια του εαυτού σου, αγάπησε τα και κατάλαβε πως όσο εσύ προχωράς, όλα προχωρούν. Σου ακούγεται πολύ φεμινιστικό όλο αυτό; Δεν ξέρω τι να σου πω… αυτό που δεν θέλω να σου φαίνεται είναι ενοχικό. Τέλος στις ενοχές μας ως γυναίκες, ως μητέρες και όλα όσα είμαστε ή δεν είμαστε. Αυτό είμαστε. Είμαστε σημαντικές. Μόνο όταν αυτό το δούμε από εκείνη την πλευρά που δεν μας τρομάζει και δεν μας κάνει να νιώθουμε ότι είμαστε αλαζονικές ενοχοποιώντας τελικά τα αυθεντικά μας συναισθήματα, μόνο τότε θα ζήσουμε διαφορετικά. Θα αποδεχτούμε τους συμβιβασμούς που χρειάζεται να κάνουμε όχι ως έρμαια των νέων καταστάσεων που προέκυψαν αλλά ως ηθελημένες επιλογές που κάνουν την ζωή μας και την ζωή της οικογένειας μας πιο λειτουργική και κυρίως χαρούμενη.
Α! Και αγαπημένες μου μανούλες σχετικά με το δεύτερο σκέλος του άρθρου αυτού και την στιγμή της μεγάλης εξόδου από αυτή την φάση της πρωταγωνίστριας στην φάση του παρασκηνιακού ρόλου σας στην ζωή των παιδιών σας που δεν θα είναι πια παιδιά, αν και δεν το έχω ζήσει, πιστεύω πως τώρα χτίζονται τα θεμέλια ακόμη και για αυτό. Διότι ποια γυναίκα μπορεί να αισθάνεται ευτυχισμένη όταν τόσα χρόνια έχει μάθει να λύνει και να δένει μέσα στο σπίτι της, έχει δομήσει μια ζωή πάνω σε αυτό και τώρα καλείται όλο αυτό να το αλλάξει και να το δει από άλλη οπτική;
Η απάντηση είναι απλή. Είναι αυτή η γυναίκα που δεν απαρνήθηκε την φύση της και που δεν έκανε αυτό που μόλις προανέφερα. Δεν δόμησε όλη την ζωή της πάνω σε αυτό. Δεν έλυσε και δεν έδεσε. Ήταν η πρωταγωνίστρια του εαυτού της και όχι της ζωής των άλλων γύρω της. Η πρωταγωνιστική ύπαρξη της ήταν η έμπνευση των γύρω της και όχι ο περιορισμός τους. Καμιά φορά ίσως κάπου κάπου να καθοδηγούσε και λίγο αλλά όχι επειδή το επιδίωκε, μόνο επειδή ο ρόλος της ήταν τέτοιος που την διαχώριζε από τον τίτλο της μάνας και την έκανε να μοιάζει με μια απλή, δυναμική ωστόσο ύπαρξη που υπήρχε πάντα κάπου σαν ένα λιμάνι που αράζουν τα καράβια στην αντάρα. Αυτή η γυναίκα δεν στενοχωριέται όταν τα παιδιά της φεύγουν από το λιμανάκι αυτό γιατί ξέρει από την αρχή ότι αυτό ακριβώς είναι. Ένα λιμάνι που βρίσκεται πάντα εκεί, ακλόνητο και καμιά φορά και μοναχικό ανάμεσα στα κύματα της ζωής.
Ποιο είναι το κεντρικό πρόσωπο αυτής της μοναδικής ιστορίας η οποία παίρνοντας διαφορετικές τροπές, εξελίσσεται μέρα με τη μέρα;Μα ποιος άλλος;…ΕΣΥ!
Αν λοιπόν καταφέρουμε να αγαπήσουμε και να αναγνωρίσουμε τον πρωταγωνιστικό μας ρόλο χωρίς να τον αφήσουμε να μας ξεπεράσει, αν καταφέρουμε να δούμε πως όλο αυτό που ζούμε ως μητέρες δεν καθορίζει όλα όσα είμαστε αλλά αντίθετα το «είναι» μας είναι αυτό που μας προσδιορίζει ως μητέρες, τότε οι αποφάσεις μας και οι επιλογές μας δεν θα μοιάζουν πια τόσο με αναγκαστικούς συμβιβασμούς και δεν θα χρειαστεί ποτέ να αισθανθούμε ότι έρχεται η στιγμή που μένουμε ξεκρέμαστες γιατί απλούστατα στην ζωή μας δεν θα έχει χρειαστεί να κρεμαστούμε από κανέναν και για τίποτα. Θα είμαστε εμείς, απλοί επιβάτες στο καράβι που ονομάζεται οικογένεια.
Με πολλή αγάπη,
Μια ακόμη πρωταγωνίστρια της ζωής αυτής