τώρα θα σου περιγράψω πως περνά μια τρίτεκνη μαμά τους χειμώνες της. Αρχικά αρρωσταίνει το ένα από τα παιδιά, συνήθως αυτό που πάει στο σχολείο. Αν φυσικά δεν πηγαίνουν όλα. Ο πρώτος μου γιος λοιπόν συνήθως φέρνει μια ίωση που έχει τσιμπήσει από τα αγαπημένα του φιλαράκια στο σχολείο και στη συνέχεια ξεκινά αυτό το υπέροχο παιχνίδι που διαρκεί κάποιες μέρες κατά τις οποίες παίζουν μέχρι και στοιχήματα για το ποιος θα κολλήσει δεύτερος και τρίτος. Γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα να αρρωστήσουν όλοι είτε με την σειρά είτε μαζί. Τρελό πανηγύρι δηλαδή! Δεν ξέρω ωστόσο πως το πιο κλασικό σενάριο έρχεται να βρει την στοργική μανούλα που όλους τους φροντίζει, να έχει γιατροπορεύσει τους πάντες και τελικά να πέφτει τελευταία!
Και επίσης σκέψου αν ένας από τους λόγους που οδηγήθηκες εκεί ήταν ακριβώς επειδή ήθελες να τα έχεις όλα όπως τα είχες φανταστεί και ονειρευτεί. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν μανούλες που δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο επειδή από την φύση τους έχουν αυτή την μοναδική κλίση να θέλουν να προσφέρουν όπου και όποτε μπορούν. Υπάρχουν και αυτές που αντιμετωπίζουν τα πάντα με χαλαρότητα ή και εκείνες που θέτουν τις δικές τους προτεραιότητες. Υπάρχουν όμως και αυτές που ακόμη μαθαίνουν τα όρια τους και που χρειάζεται μεγαλύτερος κόπος να καταφέρουν να διατηρούν τις απαραίτητες ισορροπίες μέσα στα πλαίσια της οικογένειας.
Η προσωπική μου εμπειρία έχει δείξει ότι ακριβώς αυτή η επίτευξη των κατάλληλων ισορροπιών μέσα στην οικογένεια είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα που έχει κανείς να πετύχει, πράγμα το οποίο συχνά επιτυγχάνεται πιο εύκολα βιωματικά παρά θεωρητικά. Το θέμα είναι να μπορούμε να μένουμε ανοιχτοί στα λάθη μας και να αποδεχόμαστε ότι κάποια μοτίβα ακόμη κι αν έκρυβαν ένα πολύ θετικό κίνητρο από πίσω τους, ίσως να μην είναι και τόσο λειτουργικά. Ακόμη δηλαδή και αυτά που προκύπτουν από την μεγάλη μας ανάγκη να προσφέρουμε στα παιδιά μας, μπορεί σε συγκεκριμένες περιόδους να είναι περισσότερα από αυτά που πραγματικά μπορούμε να δώσουμε.
Κι η αλήθεια που κρύβεται πίσω από όλα αυτά είναι ότι καμιά φορά όλα αυτά μπορεί να αποτελούν απλώς δικές μας επιθυμίες και να εμπεριέχουν εγωιστικά κίνητρα που ουδεμία σχέση έχουν με την ουσία της σχέσης που χτίζουμε με τα παιδιά μας η οποία όσο αυτά είναι μικρά βασίζεται κυρίως στην χαρά του μοιράσματος και του παιχνιδιού. Κρατώντας λοιπόν όλα αυτά κατά νου ίσως έχει έρθει η στιγμή να αναθεωρήσουμε σχετικά με το πως θέλουμε να περνάμε αυτή την γλυκιά εποχή που συχνά μας κλείνει στα σπίτια μας δίνοντας μας την ευκαιρία να ζήσουμε λίγο πιο χαλαρές στιγμές με την οικογένεια μας σε μια καθημερινότητα που μας κάνει να το ξεχνάμε.