πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα να καταφέρει να σταθεί στην σημερινή κοινωνία βιώνοντας τον ρόλο της μητρότητας χωρίς άγχος; Πως μπορεί να καταφέρει να είναι τόσο ψυχικά ανθεκτική ώστε να είναι σε θέση να ζει χωρίς να καταβάλλεται ψυχολογικά από όλα όσα της συμβαίνουν στην έντονη καθημερινότητα της όπου χρειάζεται να δώσει τον καλύτερο της εαυτό τόσο στον εργασιακό χώρο όσο και στην οικογένεια της;
Θα έλεγα πως το να επιβιώνει μια γυναίκα χωρίς να χάνει τον εαυτό της ανάμεσα σε όλα αυτά, χωρίς δηλαδή να κατακλύζεται από συναισθήματα άγχους και ανησυχίας μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο. Σε πρώτη φάση έχει να αντιμετωπίσει την συνεχή κάλυψη των βασικών αναγκών των παιδιών, πράγμα που την εξαντλεί τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Όσο όμως τα παιδιά μεγαλώνουν, οι γυναίκες επίσης έρχονται αντιμέτωπες με την νέα πραγματικότητα των παιδιών τους που αφορά στη σχολική τους ζωή και τα προβλήματα που έχουν να διαχειριστούν σε αυτό τον μικρόκοσμο όπου περνούν αρκετό από το χρόνο τους καθημερινά και ο οποίος τους προσφέρει καθημερινά πάρα πολλές προκλήσεις. Αν λοιπόν συνδυάσουμε και την συνεχή αλλαγή των αναπτυξιακών σταδίων που περνούν τα παιδιά μέχρι να φτάσουν στο στάδιο της ωριμότητας, τότε μας είναι εύκολο να κατανοήσουμε πως οι ανησυχίες μιας γυναίκας για τα παιδιά της περισσότερο εντείνονται παρά μειώνονται με το πέρασμα του χρόνου.
Αν λοιπόν κανείς αναλογιστεί πως όλα αυτά τα δεδομένα δεν είναι παρά η βάση πάνω στην οποία ξεκινά η ζωή μιας γυναίκας που βιώνει την μητρότητα, τότε πολλά ερωτήματα προκύπτουν για αυτό που συχνά παρατηρώ επικοινωνώντας συνεχώς με μητέρες και δουλεύοντας μαζί με εκπαιδευτικούς και το οποίο αφορά στο ακατάπαυστο άγχος και την συνεχή τάση των μητέρων να αμφισβητούν όσους εμπλέκονται στο σχολικό περιβάλλον και να τείνουν να επιρρίπτουν κάποιες φορές τις ευθύνες για ότι δεν πηγαίνει καλά με τα παιδιά τους στους εκπαιδευτικούς. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως στην εκπαίδευση όλα βαίνουν καλώς αλλά σίγουρα μέσα σε ένα τόσο δύσκολο πλαίσιο όπως αυτό του ελληνικού σχολείου, υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί που καταβάλλουν καθημερινά μεγάλες προσπάθειες.
Αποδέξου πως το ότι είσαι μητέρα δεν σε κάνει παντογνώστρια και εκπαίδευσε τον εαυτό σου να δέχεται εξωτερική βοήθεια όποτε το χρειάζεται χωρίς να απορρίπτεις όλα όσα δεν χωρούν στα κουτάκια σου.
Όλα αυτά λοιπόν είναι από μόνα τους πολλά και περίπλοκα. Ωστόσο αυτό που παρατηρώ είναι ότι η ελληνική οικογένεια σε γενικότερο πλαίσιο και οι μητέρες στις οποίες προσωπικά απευθύνομαι, βιώνοντας το δικό τους συχνά δικαιολογημένο εσωτερικό άγχος, έχουν την τάση να κάνουν υπέρμετρες προσπάθειες ώστε να προφυλάξουν τα παιδιά τους από όλα τα κακώς κείμενα της μικροκοινωνίας στην οποία ζουν, το σχολείο τους.
Η πραγματικότητα είναι πως η επαγρύπνηση των γονέων είναι σχεδόν αναπόφευκτη σε μια κοινωνία όπως η σημερινή καθώς τα προβλήματα που ταλανίζουν τις ζωές των ανθρώπων είναι κυρίως κοινωνικά και η διαχείριση τέτοιων θεμάτων επιτάσσει μια σοβαρή ενασχόληση με τα παιδιά αλλά και μια πρόβλεψη την οποία η γυναίκα είναι γεννημένη από την φύση της να έχει. Παράλληλα όμως η κάθε εποχή είχε και θα έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό και ίσως να μην είμαστε ιδιαίτερα αντικειμενικοί όταν στεκόμαστε μόνο στις παροντικές συνθήκες. Εννοώ δηλαδή πως καμιά φορά ίσως να μας βοηθούσε να βλέπουμε την γενικότερη εικόνα των καταστάσεων όπως αυτές ήταν και όπως πιθανόν να είναι στο μέλλον.
Νομίζω δηλαδή ότι ένας τρόπος να επιβιώσει μια γυναίκα ως μητέρα στην σημερινή εποχή χωρίς να την καταπιεί το άγχος της, ειδικά για όσο τα παιδιά βρίσκονται στο σχολείο, είναι να εστιάσει στο γεγονός πως όσο κι αν το επιθυμεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να προστατεύσει τα παιδιά της από όλα τα κακώς κείμενα αυτού του κόσμου. Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, στην ουσία δεν είναι αυτός και ο ουσιαστικός μας ρόλος ως μαμάδες. Αντίθετα θα έλεγε κανείς πως μέσω αυτής της διαδικασίας το παιδί αφήνεται ελεύθερο να αντιμετωπίσει τις κακοτοπιές και τις οποιεσδήποτε δυσκολίες του εαυτού του έτσι ώστε να είναι σε θέση κάποια στιγμή να τις ξεπεράσει και να προχωρήσει στην ζωή με αυτοπεποίθηση.
Βλέποντας λοιπόν το ζήτημα από την πλευρά του πόσο εποικοδομητική μπορεί να είναι μια τέτοια στάση απέναντι στο παιδί, το κακό που κάνουμε στα παιδιά μας είναι μεγαλύτερο από όλα τα καλά που τους προσφέρουμε από καρδιάς. Αναζητώντας παράλληλα τον αντίκτυπο που αυτό έχει στη δική μας ψυχική υγεία, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό επιβαρυντικό παράγοντα που συχνά δεν μας επιτρέπει να ευχαριστηθούμε τις διάφορες φάσεις των παιδιών μας.
Αν όμως ξεχάσουμε όλα αυτά και αφήσουμε την απλή λογική να κυριεύσει το μυαλό μας, πόσο εφικτό είναι να βρούμε την ηρεμία μέσα μας έτσι ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες των παιδιών μας την στιγμή που πράγματι θα χρειάζονται δίπλα τους έναν ενεργό ακροατή, αν έχουμε πρώτα αφήσει τα αυτιά και τις ψυχές μας να γεμίσουν από καχυποψίες και αμφισβητήσεις; Επιπλέον, η απλή ανθρώπινη λογική λέει πως όταν βιώνουμε μια έντονη συναισθηματική κατάσταση, αναζητούμε πάντα τρόπους που να μπορούν να μας απεμπλοκάρουν και να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και σταθερότητα. Σε ποιο σημείο λοιπόν μας βοηθά να βλέπουμε παντού τοίχους τους οποίους μάλιστα θεωρούμε συνήθως ότι οι άλλοι στήνουν και εμείς τους γκρεμίζουμε;
Ο μεγαλύτερος τοίχος δεν χτίζεται ούτε από την κοινωνία , ούτε από το σχολείο, ούτε από τον εκπαιδευτικό ή οποιονδήποτε άλλο. Τον μεγαλύτερο τοίχο τον χτίζουμε εμείς οι ίδιες για τον εαυτό μας επειδή θεωρούμε πως καθώς εμείς γνωρίζουμε πιο καλά από όλους τα παιδιά μας, εμείς έχουμε πάντα στα χέρια μας και τους καλύτερους τρόπους για να τα καθοδηγήσουμε και να τα υποστηρίξουμε.
Η πικρή αλήθεια είναι πως ποτέ δεν θα ξέρουμε ακριβώς τι σκέφτονται και νιώθουν τα παιδιά μας όσο κι αν το θέλουμε. Όπως πολύ απλά για χρόνια ή και ολόκληρη την ζωή μας μπορεί να μην ξέρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι αν υποθέσουμε ότι κάτι καταλαβαίνουμε για τα παιδιά μας που καθημερινά αναπτύσσονται, όλα αυτά είναι τόσο ρευστά και προσωρινά που τελικά μάλλον ελάχιστα μπορούμε να παρέμβουμε.
Τέλος, αγαπημένη μου φίλη, ότι κι αν κάνεις για τα παιδιά σου, ποτέ δεν θα τα καταφέρεις όπως θα ήθελες αν κάθε μέρα που περνά επιμένεις να βλέπεις μόνο όσα επιθυμείς η ίδια να βλέπεις κι αν αντί να αφήνεις τον εαυτό σου να αναπνεύσει, τον πιέζεις να ανταποκρίνεται στο στερεότυπο της κοινωνίας που σε θέλει πανταχού παρούσα και τα πάντα ποιούσα.
Άσε λοιπόν τον εαυτό σου να προχωρήσει κατανοώντας πως είσαι πρωτίστως μια γυναίκα που παρεπιπτόντως είναι και μητέρα. Αποδέξου πως το ότι είσαι μητέρα, δεν σε κάνει παντογνώστρια και εκπαίδευσε τον εαυτό σου να δέχεται εξωτερική βοήθεια όποτε το χρειάζεται χωρίς να απορρίπτεις όλα όσα δεν χωρούν στα κουτάκια σου.
Κι αν δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά, για μια στιγμή βάλε τον εαυτό σου στο κέντρο και δες πως αν θες να ζήσεις χωρίς άγχος, πρέπει να κάνεις κάτι καλό για εσένα. Ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι προσπαθούν το καλύτερο για αυτούς. Αυτό ίσως είναι και το καλύτερο πρότυπο που μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί που καταφέρνει να τα βγάλει πέρα μόνο του παλεύοντας για τον εαυτό του. Βοήθα λοιπόν το παιδί σου να μάθει να σέβεται τους άλλους μέσα σε όλη αυτή την διαδικασία ενασχόλησης με τον εαυτό του και πάψε να θεωρείς τον εαυτό σου ως το βασικότερο πρόσωπο στη ζωή του. Βασικότερο πρόσωπο στη ζωή ενός παιδιού είναι το ίδιο το παιδί.
Στο βασικό μου λοιπόν ερώτημα σχετικά με το αν μια γυναίκα που είναι μητέρα μπορεί να ζει χωρίς καθόλου άγχος, η απάντηση μου είναι πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Η ζωή της όμως μπορεί να διευκολυνθεί και το άγχος μπορεί να υποχωρήσει ή να πάρει μια πιο δημιουργική μορφή όταν η ίδια η γυναίκα σταματά να επιβαρύνει τον εαυτό της με όλα όσα την ταλαιπωρούν μέσα της. Αυτό σταματά κυρίως όταν πάψει να νιώθει υπεύθυνη για όλα όσα συμβαίνουν γύρω της. Όπως και να έχει, ότι κι αν γίνει, μην ξεχνάς πως είσαι πάντα υπέροχη και με αυτή τη σκέψη ξεκίνα την κάθε σου μέρα με χαρά και λιγότερο άγχος πλέον!
Καλό ξεκίνημα!