στην σκέψη του τι θέλω να σου πω σήμερα , η λέξη που επικράτησε στο μυαλό μου δεν ήταν άλλη από την λέξη «ματαίωση». Θες λίγο επειδή την άκουσα να ειπώνεται βαριά στα αυτιά μου από την δασκάλα του γιού μου θυμίζοντας μου κάτι από τα παλιά; Θες επειδή έτυχε να απασχολεί έντονα μια συνάδελφο μου; Δεν ξέρω! Ίσως να είναι και όλα αυτά μαζί! Ίσως δηλαδή να ευθύνονται τα σημερινά εξωτερικά ερεθίσματα για αυτή την απόφαση μου. Ίσως όμως κι επειδή υπήρξε και για μένα μια δύσκολη έννοια που για καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω και κυρίως δεν είχα την δύναμη να αντιμετωπίσω . Ήμουν δηλαδή κι εγώ ακόμη μια περίπτωση ανθρώπου που η σχέση του με την ματαίωση ως συναίσθημα που ξεχειλίζει από μέσα του μάλλον υπήρξε κάπως προβληματική και περίπλοκη.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που κατάλαβα νιώθοντας μια απρόσμενη χαρά ότι όντως ήθελα να μιλήσω για αυτό το ζήτημα. Όχι τόσο για να σταθώ στο συναίσθημα όσο για να καταδείξω ότι η σχέση μας με αυτό βασανίζει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος αλλά κυρίως το γυναικείο φύλο. Φυσικά η σχέση που αναπτύσσουμε με την ματαίωση που νιώθουμε απέναντι σε αυτά που δεν είμαστε σίγουρες για το αν κάνουμε καλά ή αν γενικά επαρκούμε έχει να κάνει σίγουρα και με τα γονίδια μας ή τα προσωπικά μας βιώματα και κυρίως με το πως βίωναν την ματαίωση οι γονείς μας όσο ακόμη βρισκόμασταν κάτω από τις φτερούγες τους.
Ωστόσο, εγώ θα έλεγα πως η δυσκολία μας στο κομμάτι αυτό ίσως σχετίζεται και με την γυναικεία μας φύση , η οποία όντως προικισμένη με πολλά πνευματικά χαρίσματα, είναι σαν να μας δίνει αυτή την δυσκολία αρχικά για να μας εμποδίσει να ξεδιπλώσουμε τα πάμπολλα ταλέντα μας και μετέπειτα για να μπορέσουμε να την ξεπεράσουμε και να καταφέρουμε να φτάσουμε σε ένα τέτοιο επίπεδο με τον εαυτό μας που να μας επιτρέπει να βλέπουμε πως αντίθετα με όσα πιστεύουμε ανάμεσα στις τόσες δυσκολίες και τους τόσους διαφορετικούς ρόλους μας που ντυνόμαστε καθημερινά, είμαστε απλώς επαρκείς.
Θεωρώ δηλαδή ότι η κάθε γυναίκα ως μητέρα , σύζυγος, εργαζόμενη ή ότι άλλο θες, μπορεί να ανακαλύψει την επάρκεια της όταν έρχεται αντιμέτωπη με τα προσωπικά συναισθήματα ματαίωσης που νιώθει για το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την ανεπάρκεια της
Σε μπέρδεψα; Το ξέρω! Αλλά μπορώ να στο πω και αλλιώς. Πότε μια γυναίκα νιώθει επαρκής και αυτάρκης με τον εαυτό της; Πολύ απλά όταν τη στιγμή που καταρρέει για όλα όσα νιώθει ότι δεν καταφέρνει, βρίσκει τον τρόπο να αποδεχθεί πως το γεγονός ότι αισθάνεται έτσι είναι κάτι που ούτε απέφυγε αλλά ούτε και πρόκειται να αποφύγει στη ζωή της. Διότι ποιος άνθρωπος ανεξαρτήτως φύλου είναι τόσο ικανός ή τόσο τέλειος;
Ως μητέρες δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε τα συναισθήματα μας όταν κάποια πράγματα δεν πηγαίνουν τόσο καλά με τα παιδιά μας επειδή η δική μας αυτοεπιβεβαίωση δεν βρίσκει την θέση που θέλουμε μέσα μας. Εξαιτίας αυτού αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι είναι αυτό που δεν κάναμε τόσο καλά κι αν τύχει μάλιστα να συναναστραφούμε και με κάποιον άνθρωπο που ίσως τα πηγαίνει λίγο καλύτερα με αυτό, εκεί το θέμα ξεφεύγει και η ψυχολογία μας πιάνει πάτο. Για να μην αναφερθώ στο πόσο πραγματικά λατρεύουμε τον ρόλο της “drama queen” στις ζωές μας και πόσο μας αρέσει να βουλιάζουμε στις αρνητικές μας σκέψεις που ως κοινό παρονομαστή έχουν πάντα το «μπορούσα και καλύτερα».
Γιατί βιώνουμε λοιπόν μια τέτοια φρικαλέα κατάσταση με τα παιδιά μας; Μα ακριβώς επειδή την ίδια κατάσταση βιώνουμε πρωτίστως ως γυναίκες. Πάλι το ξεχνάς αγαπημένη μου ανισόρροπη μανούλα και γλυκιά μου φιλενάδα. Είσαι μαμά! Δεκτό! Μα τι είσαι πάνω από αυτό και πριν όλα τα άλλα; ΓΥΝΑΙΚΑ. Επαρκής! Επαρκέστατη θα έλεγα!
Και πότε το ξεχνάς; Κάθε φορά που στα δύσκολα σου δεν αγκαλιάζεις την ματαίωση σου ως κάτι κατάδικο σου. Ως μια κατάσταση δηλαδή που στις συγκρίσεις που κάνεις στο μυαλό σου, μπορεί πράγματι να μην έκανες κάτι τόσο καλά όσο ήθελες ή μπορεί και να το έκανες αλλά απλά να μην βγήκε όπως το υπολόγιζες. Και λοιπόν; Υπάρχει περίπτωση να παραιτηθείς και να σταματήσεις να προσπαθείς; Υπάρχει περίπτωση να μην ψάξεις για άλλους τρόπους, άλλους δρόμους;
Αυτό θα συμβεί μόνο αν αποφασίσεις από γυναίκα να μετατραπείς σε μια γυναικεία φιγούρα κλεισμένη στα κουτάκια της κοινωνίας που άλλοι φτιάχνουν για εσένα. Εσύ όμως θα ξέρεις ότι από την φύση σου δεν είσαι αυτό. Είσαι αυτό που λατρεύεις να μισείς! Ένα ματαιωμένο πλάσμα τόσο ατελές απέναντι στα παιδιά σου, τον σύντροφο σου, την κοινωνία και ταυτόχρονα τόσο τέλειο μέσα στο μυαλό και την ψυχή σου! Ζήσε εκεί λοιπόν! Στο «είναι» σου! Εκεί είσαι το «πάντα» μέσα στο «τίποτα». Κι αυτό το «πάντα» είναι τόσο μα τόσο απελευθερωτικό! Τόσο που ούτε καν το φαντάζεσαι! Ζήσε το λοιπόν! Ζήσε το όλο όπως ακριβώς είναι! Χωρίς άσπρο και μαύρο! Μόνο με όλα τα χρώματα μαζί!
Με αγάπη