Ποια είναι μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν μια γυναίκα; Η λίστα είναι πραγματικά άπειρη αλλά αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό της στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ, αυτό είναι η πολυπλοκότητα της. Σπουδαίο χαρακτηριστικό το οποίο όταν συνδυαστεί με τον μητρικό της ρόλο, τα πράγματα γίνονται κάπως επικίνδυνα.
Διότι η πολυπλοκότητα στην μητρότητα προκύπτει θες, δεν θες, από μόνη της οπότε ποιος την χρειάζεται ως εγγενές χαρακτηριστικό του; Περισσότερο θες να την ξεφορτωθείς παρά να την αποδεχθείς σε μια τέτοια περίοδο ζωής αλλά μάλλον και σε κάθε περίοδο που τα πράγματα δυσκολεύουν ούτως ή άλλως από μόνα τους. Στο δικό μου λοιπόν μυαλό αυτή η πολυπλοκότητα συνδέεται συχνά και με την γυναικεία ανελευθερία που κάθε μητέρα νιώθει κυρίως όταν κινείται στον επαγγελματικό της χώρο.
Διότι ακόμη και τώρα, στην Ελλάδα της σημερινής εποχής, η γυναίκα που επιλέγει να δημιουργήσει την δική της οικογένεια μοιάζει να προσδιορίζεται από αυτή την επιλογή της με τρόπο που την αποκλείει από τις προσωπικές της προσδοκίες όσον αφορά την επαγγελματική της ζωή. Και η αλήθεια είναι πως η εργασία της σύγχρονης μητέρας είναι κι αυτή ένα παιδί της που αγαπά εξίσου και δεν θέλει με τίποτα να αποχωριστεί.
Δεν θα υποκριθώ, ούτε θα πω ψέματα για τον εαυτό μου. Τόσο ο γάμος μου όσο και η μητρότητα με έφεραν κι εμένα αντιμέτωπη με τέτοια διλήμματα. Πολλές από τις επιλογές μου στην επαγγελματική μου ζωή τις αντιμετωπίζω σαν ουλές που έμειναν από πληγές που μου άφηναν οι περιορισμοί του κάθε παιδιού που ερχόταν για να γεμίσει την ζωή μου.
Κι όμως τώρα είμαι εδώ και γράφω για όλα αυτά που άφησα, σαν να μην τα άφησα ποτέ. Το να επιλέγεις να έχεις παιδιά και ταυτόχρονα να μην αποδέχεσαι τον τρόπο που αυτό θα επηρεάσει την επαγγελματική σου ζωή είναι μάλλον κάπως ουτοπικό. Το ίδιο όμως ουτοπικό είναι να πιστεύεις πως η μητρότητα λειτουργεί ως τροχοπέδη στα προσωπικά σου όνειρα και τις φιλοδοξίες σου.
Ας δούμε λοιπόν σε ποιο σημείο ξεκινά άραγε όλο αυτό; Κατά την προσωπική μου άποψη , όλη αυτή η αίσθηση που αποκτούμε όταν κάνουμε παιδιά σχετικά με το τέλος της επαγγελματικής μας ζωής έτσι όπως την είχαμε τουλάχιστον φανταστεί, έχει να κάνει με δύο βασικούς παράγοντες. Ο πρώτος παράγοντας συνδέεται με τον απόλυτο τρόπο που ως γυναίκες έχουμε μάθει να βλέπουμε τα πράγματα. Στην ζωή μας έρχονται τα παιδιά και μαζί με αυτά και ένα τσουνάμι σαρωτικών αλλαγών. Είναι όμως ο τρόπος που είχαμε σκεφτεί τα πράγματα έτσι όπως θέλαμε να τα κάνουμε επαγγελματικά, ο μόνος τρόπος που μπορούν αυτά να συμβούν; Κάθε φορά που μου έρχεται αυτή η σκέψη, θυμάμαι τα εφηβικά μου χρόνια και την χαρακτηριστική ατάκα που συχνά ακούς λίγο πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις για το πόσες πολλές και διαφορετικές πόρτες έχει η ζωή. Χαμένοι μέσα στο άγχος αυτής της έντονης περιόδου το ακούμε, αλλά το επεξεργαζόμαστε άραγε; Το ίδιο συμβαίνει και με την γυναίκα στην συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της απαρχής της μητρότητας. Βλέπουμε άραγε μέσα σε όλα αυτά που βιώνουμε τις διαθέσιμες εναλλακτικές;
Το επόμενο σοβαρότερο σημείο που μάλλον χάνουμε έχει να κάνει με το ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο προγραμματισμένες αλλά και έντονα επηρεασμένες ήδη από τις δικές μας μαμάδες στο πως να βλέπουμε την μητέρα ως ρόλο. Θέλουμε να είμαστε πρωτίστως καλές μαμάδες και όχι να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν ως μαμάδες. Σε αυτό το σημείο ακριβώς είναι που εγκλωβιζόμαστε πλέον και στην επαγγελματική μας ζωή. Κι αυτό επειδή θεωρούμε πως ότι κάνουμε ή θα το κάνουμε τέλεια άρα αυτό είναι μάλλον πρακτικά αδύνατον να συμβαίνει παράλληλα στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή ή διαφορετικά θα το κάνουμε μέτρια με τέτοιο τρόπο ώστε να παρηγορούμε τους εαυτούς μας ότι δεν εγκαταλείψαμε όλα όσα θέλαμε να κάνουμε στο βωμό της οικογένειας. Και ίσως με βάση τον δεύτερο τρόπο του συγκερασμού δύο τόσο διαφορετικών καταστάσεων πράγματι να ικανοποιούμε και τον ρόλο μας ως σύγχρονες επιτυχημένες εργαζόμενες μαμάδες ή τουλάχιστον να είναι αυτό που πρωτίστως μας αρέσει να λέμε στους εαυτούς μας και κυρίως στους γύρω μας.
Στην ζωή μας έρχονται τα παιδιά και μαζί με αυτά και ένα τσουνάμι σαρωτικών αλλαγών. Είναι όμως ο τρόπος που είχαμε σκεφτεί τα πράγματα έτσι όπως θέλαμε να τα κάνουμε επαγγελματικά, ο μόνος τρόπος που μπορούν αυτά να συμβούν;
Ωστόσο, από όποια πλευρά κι αν το δεις όλο αυτό, το συμπέρασμα είναι πως είμαστε εμείς οι ίδιες που ξεχνάμε να απολαμβάνουμε τις ζωές μας εκτός σπιτιού και οικογένειας. Οι εναλλακτικές υπάρχουν και μαζί με αυτές υπάρχουν και όλα όσα απολαμβάνουμε να κάνουμε στο σπίτι αλλά και στο γραφείο μας. Το θέμα είναι αν υπάρχει για εμάς τις γυναίκες αυτή η μοναδική στιγμή που σταματάμε να αντιμετωπίζουμε όσα κάνουμε ως ρόλους κι αν είμαστε σε θέση αντί αυτού να επιλέγουμε να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν χωρίς να κρεμάμε στο λαιμό μας την ταυτότητα της τέλειας μαμάς ή της τέλειας εργαζόμενης. Για μια γυναίκα, για μια μητέρα , η περιοριστική ταυτότητα είναι ένα πράγμα αχρείαστο που πρέπει να μένει στο συρταράκι μιας ντουλαπίτσας που ανοίγει για να ξεχυθεί από μέσα της το θαύμα της πολυπλοκότητας και της απογυμνωμένης από κάθε στερεότυπο απόλαυσης.
Γυναίκα, μητέρα, εργαζόμενη…μπορείς να είσαι τα πάντα, αρκεί να κάνεις αυτά που αγαπάς κι όχι μόνο αυτά που νιώθεις πως κάνεις πολύ καλά…
Με αγάπη
Μια γυναίκα, μητέρα, εργαζόμενη…