Babysitting ο μπαμπάς, ποτάκι με τις φίλες η μαμά!

  -Αγάπη μου θα κρατήσεις λίγο τα παιδιά να βγω για ένα ποτάκι απόψε με τα κορίτσια;

 -Ναι!Κανένα πρόβλημα! Θα μπορέσεις όμως να τα κρατήσεις εσύ την Παρασκευή για να βγω για ένα καφέ με τους φίλους μου;

  Ίσως να υπάρχουν ακόμη κάποιες μαμάδες που όταν διαβάζουν τον παραπάνω διάλογο βγάζουν φλύκταινες. Σίγουρα όμως στα πλαίσια της σύγχρονης κοινωνίας ευτυχώς τα ανδρόγυνα έχουν κατανοήσει την βαθύτερη σημασία του να μπορούμε να συνυπάρχουμε και ως μονάδες μέσα σε μια σχέση. Από την άλλη μεριά, το κάθε ζευγάρι έχει τον δικό του τρόπο να συμβιώνει και έχει και τις δικές του προτεραιότητες ή ανάγκες, όπως θες πες το!

  Παρότι λοιπόν ο παραπάνω διάλογος υποδηλώνει την ανάγκη δύο ανθρώπων να πάρουν τον προσωπικό τους χρόνο με τους φίλους τους, πράγμα καθ’ όλα φυσιολογικό, υπάρχουν στιγμές που παρατηρώντας τα ζευγάρια γύρω μου, η επαναληψιμότητα αυτού μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά για το ανδρόγυνο.

  Ας μην το κρύψουμε βρε κορίτσια!Όλες θέλουμε κάποιες φορές να πούμε τα δικά μας χωρίς την αντρική παρουσία!Το ίδιο και οι άντρες χωρίς εμάς! Και δυστυχώς όταν έχεις παιδιά και δεν έχεις και κάποιον να σε βοηθήσει, τι άλλη λύση να βρεις; Ποιος θα τα κρατήσει να πάρεις κι εσύ την ανάσα σου; Η αλληλουποστήριξη των συζύγων στο babysitting πολλές φορές είναι ο πιο εύκολος ή καμιά φορά και ο μοναδικός τρόπος για να το κάνεις.

  Γιατί όμως εγώ παρατηρώ πως ειδικά στα ζευγάρια που μετράνε κάποια χρόνια ή κάποια παιδιά μαζί, αυτή η αλληλουποστήριξη δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να βγουν μια βόλτα μόνοι αλλά αυτός που προτιμούν όταν θέλουν να χαλαρώσουν από την πίεση της οικογενειακής καθημερινότητας; Δηλαδή συχνά πηγαίνει κάπως έτσι…βγαίνουμε όλοι μαζί οικογενειακά και  όταν δεν συμβαίνει αυτό, εσύ κρατάς τα παιδιά κι εγώ βγαίνω με τις φίλες μου και το αντίστροφο. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν θα βγουν καθόλου χωρίς το ταίρι τους αλλά και αυτοί που δεν θα επιλέξουν να βγουν χωρίς τα παιδιά. Υπάρχουν όλα με λίγα λόγια. Κι όλα είναι δεκτά! Αλλά δεν είναι λίγο περίεργο, όταν έχω με έναν τρόπο την δυνατότητα να βγω ραντεβού με τον σύντροφο μου και να πάρουμε λίγο χρόνο οι δυο μας χωρίς τις συνεχείς απαιτήσεις των παιδιών, να μην το κάνω; Κι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να συμβεί μόνο εκτός σπιτιού!

  Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα κι ότι θέλει ο καθένας κάνει θα μου πεις και συμφωνώ! Αλλά μήπως να επαναφέρουμε λίγο στο μυαλό μας την ανάγκη για χρόνο ανάμεσα στο ζευγάρι χωρίς διαλείμματα και παιδικά πείσματα; Επίσης μήπως να σκεφτούμε και λίγο πίσω από μια τέτοια κοινή συνειδητή απόφαση;Τι είναι αυτό που πραγματικά μας ελευθερώνει στην συζυγική μας σχέση και κυρίως τι είναι αυτό που μας βοηθά να πάμε σε ένα επόμενο βήμα μέσα σε αυτή δίχως τα παιδιά να είναι η κινητήριος δύναμη;

  Αρχικά για να μπορέσεις να κάνεις ένα τέτοιο βήμα που να αφορά μόνο εσένα και τον σύντροφο σου, θα πρέπει να έχει δωθεί ο απαραίτητος χώρος ώστε ο καθένας να αναπτυχθεί ως σύζυγος και όχι μόνο ως γονέας. Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο!Συνδέονται άμεσα φυσικά καθώς οι οικογενειακές ισορροπίες μας ωθούν να αλλάξουμε αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο! Όταν μας δίνουμε χώρο και χρόνο συνδιαλλαγής με τον σύζυγο μας, στην ουσία μας δίνουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε στιγμές και σκέψεις που αφορούν ξεκάθαρα εμάς, απογυμνωμένους από τους διάφορους ρόλους μας. Άλλες φορές μας  δίνουν την δυνατότητα να μιλήσουμε ανοιχτά για αυτούς τους ρόλους και ακούγοντας τις σκέψεις μας και τις σκέψεις του άλλου να νιώσουμε καλύτερα για όσα κάνουμε στην καθημερινότητα. Ίσως δηλαδή με αυτό τον τρόπο να είμαστε σε καλύτερη θέση να δούμε ότι η κοινή μας ζωή δεν είναι τόσο φλατ όσο νομίζουμε ή όσο νιώθουμε ειδικά κάποιες μέρες που τρέχουμε με τα παιδιά από το πρωί ως το βράδυ.

  Πρόκειται για ένα ουσιαστικό διάλειμμα. Το ίδιο ουσιαστικό είναι βέβαια και το διάλειμμα που κάνουμε με τους φίλους μας αλλά όταν αυτό συμβαίνει μόνο με τους φίλους μας ή δεν συμβαίνει καθόλου, τότε τι γίνεται; Μερικές φορές πιστεύουμε ότι τα ποτάκια που πίνουμε μόνες μας, μας απελευθερώνουν αλλά η πραγματική απελευθέρωση μιας γυναίκας η οποία φυσιολογικά θα αναζητήσει κάποιες στιγμές και την αποκλειστικότητα του συζύγου της, έρχεται μέσα από την αλληλεπίδραση που έχουν ο ένας με τον άλλο και όχι με την απουσία αυτής.

  Δεν είναι το υποστηρικτικό babysitting του συντρόφου μας ο τρόπος να θυμηθούμε ποιες είμαστε. Αντιθέτως ένας σύζυγος που μας ακούει ενεργά και μας αφήνει να ανοίγουμε τα φτερά μας στη ζωή μας ως αυθύπαρκτες οντότητες είναι η σπουδαιότερη απόδραση από την δύσκολη μαμαδίστικη καθημερινότητα μας. Αυτός ο σύζυγος είναι σίγουρος για τον εαυτό του και ξέρει πως να δείξει εμπιστοσύνη στην γυναίκα του δείχνοντας της με τον τρόπο του ότι είναι παρατηρητικός όσον αφορά σε όλες τις πτυχές της ζωής της και όχι μόνο σε ότι έχει να κάνει με την ανατροφή των παιδιών και την αρμονική συνύπαρξη της οικογένειας.

  Πιστεύω λοιπόν πως όσα ποτάκια και να πιούμε μόνες μας δεν θα στανιάρουμε ούτε και θα μπορέσουμε να τα ευχαριστηθούμε πραγματικά αν η η προσωπική μας ζωή εγκλωβίζεται μέσα στον θεσμό της οικογένειας. Η σχέση ενός ζευγαριού πρέπει να αναπνέει για να μπορεί να είναι ζωντανή. Την ανάσα αυτή την δίνουμε ο ένας στον άλλο με το να ποτίζουμε την σχέση μας όπως ακριβώς κάνουμε και με την σχέση που αναπτύσσουμε με τα παιδιά μας. Διότι αν στην προσωπική μας ζωή δεν νιώθουμε καλά με τις επιλογές μας, δεν έχουμε στην ουσία την βάση να πάμε πιο πέρα με όλα τα υπόλοιπα που αγαπάμε!

  Ακολούθησε όποιο pattern θες στην συζυγική σου σχέση αλλά μην ξεχνάς πως στο pattern αυτό πρέπει να συνυπάρχετε και οι δυο, καθισμένοι απερίσπαστα ο ένας απέναντι στον άλλο, με τα μάτια ανοιχτά και την καρδιά ζεστή.Θα δεις ότι  όλα τα ποτάκια μετά αποκτούν άλλο νόημα και τα παιδιά σου σταματούν να είναι εμπόδιο σε αυτό που όταν αυτά θα έρθει η ώρα να ανοίξουν τα δικά τους φτερά, θα έχει μείνει…και που δεν είναι άλλο από δύο ανθρώπους που στην διάρκεια της ζωής τους κατέβαζαν που και που και μερικά σφηνάκια παρέα…έτσι για να ελευθερωθούν οι ψυχές τους και να ομορφύνουν οι στιγμές τους!