Πόσες από εμάς άραγε έχουμε σκεφτεί τον σύζυγο μας στον ρόλο του πατέρα πριν καν τον παντρευτούμε; Πόσο άραγε να ισχύει ότι η κάθεμια από εμάς ίσως κάπου βαθιά μέσα της να επιλέγει σύντροφο έχοντας στο μυαλό της τον μπαμπά της και όσα εκείνος αντιπροσώπευε για εκείνη; Πόσο βαθιά μέσα μας να έχουμε ψάξει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε και αποζητούμε δημιουργώντας μια σχέση με κάποιον που καταλήγει να είναι ο άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμαστε την ζωή μας;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι όπως δεν υπάρχουν και πανομοιότυποι άνθρωποι. Όμως κατά τη γνώμη μου, τα παιδικά μας βιώματα και η σχέση που έχουμε αναπτύξει με τον δικό μας μπαμπά δεν μπορεί να μην αφήνει ασυνείδητα σημάδια στην καρδιά και το μυαλό μας όταν αποφασίζουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα με κάποιον. Όταν μέσω της γονεϊκότητας η ματιά μας, μας επιτρέπει να δούμε τον άντρα μας ως μπαμπά χωρίς να στεκόμαστε επικριτικά στον νέο του ρόλο και κυρίως ανακαλύπτοντας ότι ίσως αυτός ο άντρας έχει πιθανότητες να τα πάει πολύ καλύτερα απ΄ότι ο δικός μας μπαμπάς που για χρόνια στεκόταν στον θρόνο του μοναδικός στο είδος του, τότε μάλλον είμαστε σε ένα καλό δρόμο. Αντίθετα, το να μένουμε προσκολλημένοι στην δομή της οικογένειας από την οποία προερχόμαστε δεν μας βοηθά να είμαστε ανοιχτοί και δημιουργικοί στην σχέση που αναπτύσσουμε με τον σύζυγο μας και όλα όσα εκείνος έχει να δώσει ως πατέρας στην δική του μοναδική οικογένεια.
Αν λοιπόν ο καθένας μέσα σε αυτή την δυαδική σχέση κρατά τον δικό του ρόλο κι αν έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε την ανάγκη μας να αλλάξουμε τον άλλο σε ότι δεν μας αρέσει αλλά και να αποφύγουμε να περπατήσουμε στα χνάρια της πρότερης οικογένειας μας(που μπορεί να είχε πολλά υπέροχα πράγματα να μας δώσει αλλά σε αυτήν εμείς δεν είχαμε σίγουρα τον ρόλο των γονέων μας) τότε οι πιθανότητες να βρούμε τον δικό μας αυθεντικό ρόλο ανάμεσα σε όλες αυτές τις μοναδικές εμπειρίες που φέρει ο ερχομός των παιδιών αυξάνονται σημαντικά.
Κι αν όλα αυτά συμβαίνουν τότε ποιος είναι ο ρόλος μας σε σχέση με τον σύζυγο μας και τον ρόλο που διαδραματίζει στην ζωή της οικογένειας; Κι επιπλέον εμείς ποιον ρόλο επιλέγουμε να θαυμάζουμε πιο πολύ ή μήπως επιθυμούμε να αγαπάμε το ίδιο και τους δύο ρόλους αλλά με διαφορετικό τρόπο; Διοτί αυτό που εγώ καμιά φορά εισπράττω είναι ότι εμείς οι γυναίκες επιθυμούμε να νιώθουμε ενεργές όσον αφορά σε αυτό το κομμάτι των επιλογών του πατέρα και του τρόπου που ανατρέφει τα παιδιά μας. Λατρεύουμε να είμαστε καθοδηγητικές.Βέβαια δεν θα έλεγε κανείς πως είναι υπερβολή ότι το μητρικό ένστικτο μπορεί να δίνει ένα προβάδισμα στην γυναίκα όσον αφορά τέτοιου είδους ζητήματα. Ωστόσο, η υπερβολική παρεμβατικότητα στον ρόλο του συζύγου μας ως πατέρας μπορεί να φέρει μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που πραγματικά ευνοούν την οικογένεια.
Ωστόσο, αν όλα αυτά έχουν διαλευκανθεί και έχεις ήδη κατανοήσει την διαφορετικότητα των ρόλων του συζύγου σου, τότε τι στο καλό κάνεις εσύ ανάμεσα σε όλα αυτά; Ποια είναι η θέση που εσύ κρατάς και τελικά τι είναι αυτό που σε κάνει να στέκεσαι δυνατή μέσα στην σχέση σου με τον άντρα σου όταν πια δεν είστε μόνοι κι όταν μαζί με τα παιδιά προκύπτουν και ένα σωρό άλλα προβλήματα που ζητούν επίλυση;
Από την αρχή ερωτεύτηκες τον άντρα, ο πατέρας ήρθε μετά και θα μείνει κοντά στα παιδιά σου όπως εκείνος επιθυμεί με την δική σου υποστήριξη.
Ο διαχωρισμός των δύο ρόλων του “καλού συζύγου” και του “καλού πατέρα” για εμένα δεν υπάρχει. Στην πραγματικότητα επιλέγεις έναν σύζυγο που για την δεδομένη στιγμή της ζωής σου, σου φαίνεται ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να προχωρήσεις μαζί του και το αν θα εξελιχθεί και σε έναν καλό πατέρα έχει να κάνει με όσα προανέφερα και με τον ίδιο ως άτομο. Εδώ όμως βρίσκεται κρυμμένος και ο δικός σου δυναμικός ρόλος που σε καλεί να σταθείς δίπλα στον άντρα σου για να του υπενθυμίζεις κάποια απλά αλλά ταυτόχρονα και δύσκολα να μην χαθούν μέσα στην καθημερινότητα πράγματα.
Μερικά από αυτά είναι:
1. Ότι το να γουστάρεις τον “σύζυγο” προηγείται πάντα του να γουστάρεις τον “πατέρα”.
2. Η αυτοπεποίθηση του συζύγου σου δεν είναι ο καθρέφτης της δικής σου δυναμικής. Η δική σου δυναμική είναι απλώς αυτή που του υπενθυμίζει ότι την κρύβει μέσα του.
3. Ο ρόλος σου στην οικογένεια είναι καίριος αλλά δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τον δικό του.
4. Η ομαδικότητα και η συνεργασία είναι απαραίτητα συστατικά επιτυχίας και ο καλύτερος τρόπος στο να μην οδηγηθεί το ζευγάρι να βιώσει μια κρυφή ανταγωνιστική σχέση.
5. Ο καθένας φροντίζει τον εαυτό του για τον ίδιο έτσι ώστε ο άλλος να έχει την διάθεση να τον φροντίσει με την σειρά του.
6. Ο θαυμασμός που νιώθουμε ο ένας προς τον άλλο δεν είναι κάτι που απλώς συντηρούμε, είναι κάτι που αναγεννούμε μέσα μας καθώς ο σύντροφος μας παίρνει τον χώρο και τον χρόνο να ανακαλύπτει καινούργιες ικανότητες του εαυτού του.
7. Δεν θέτουμε όρια στην έκφραση των συναισθημάτων του συζύγου μας και δεν του επιβάλλουμε να τα εκφράζει έτσι όπως θα επιθυμούσαμε εμείς.
8. Η παρατηρητικότητα μπορεί να αξιοποιηθεί ως ένα μεγάλο πλεονέκτημα με το οποίο κάθε γυναίκα μπορεί να εμπλουτίσει με αρκετή διακριτικότητα έτσι ώστε να μπορέσει να περάσει τα μηνύματα της χωρίς να χρειαστεί το ζευγάρι να λύσει τα θέματα του αξιοποιώντας έντονα ή αυταρχικά μέσα και τρόπους.
Η λίστα θα μπορούσε να είναι ατελείωτη. Το ερώτημα του καλού συζύγου έναντι του καλού πατέρα είναι απλώς μια αφορμή για να την φτιάξεις και όχι ένας λόγος για να απορρίψεις όσα δεν σου αρέσουν στον ένα ή στον άλλο ρόλο. Από την αρχή ερωτεύτηκες τον άντρα, ο πατέρας ήρθε μετά και θα μείνει κοντά στα παιδιά σου όπως εκείνος επιθυμεί αλλά πάντα και με την δική σου υποστήριξη. Και πίστεψε με αν εσύ μέσα σου μείνεις σε αυτό, τότε δεν θα χρειαστεί ποτέ να του δείξεις σε τι θέλεις να μένει εκείνος μέσα του όταν σκέφτεται εσένα.